അവൾ പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴാണ് തന്റെ ദേഹത്ത് വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഇല്ലെന്ന കാര്യം അവൾ ഓർത്തത്!
അവൾ പെട്ടെന്ന് കിടക്ക വിരിയും പുതപ്പും ശരീരത്തോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ആ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ അവൾ ജനലിന് അടുത്തേക്ക് ഓടി. ജനൽ പാളികൾ അപ്പോഴും തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ വെളിച്ചത്തിൽ ആരെങ്കിലും തന്നെ കണ്ടോ എന്ന പേടിയോടെ അവൾ വേഗം ജനൽ വലിച്ചടച്ചു.
അമ്മ വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടി.
അമ്മ: “മാളൂ, നീ എന്തിനാ വാതിൽ തുറക്കാത്തത്? സമയം ഇത്രയുമായില്ലേ.മാളവിക വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് നിലത്ത് കിടന്ന തന്റെ പാൻറും ടോപ്പും എടുത്ത് വേഗം ധരിച്ചു. മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി.
ഫോൺ ഓണാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ഒട്ടും ചാർജ് ഇല്ലായിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ വീഡിയോ കോളും മറ്റും നടന്നത് കാരണം ബാറ്ററി പൂർണ്ണമായും തീർന്നുപോയിരുന്നു. മാളവിക വെപ്രാളത്തോടെ ഫോൺ ചാർജറിൽ കുത്തിയിട്ടു. ഫോൺ ഒന്ന് തെളിയാൻ പോലും സമയമെടുക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.അവൾ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും മുടിയും ഒന്നുകൂടി ശരിയാക്കി. മുഖത്തെ പരിഭ്രമം പരമാവധി മറച്ചുവെച്ച് അവൾ പതുക്കെ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.
ഹാളിലെത്തിയ മാളവിക കണ്ടത് സോഫയിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്. അമ്മ അച്ഛന് കുടിക്കാൻ വെള്ളം കൊടുക്കുന്നു.അമ്മ: “എന്താ മോളേ… നിന്റെ മുഖമാകെ വാടിയിരിക്കുന്നത്? നിനക്ക് വയ്യേ? എന്തെങ്കിലും സുഖമില്ലായ്മ ഉണ്ടോ?”
അമ്മ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് ചൂടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. മാളവിക വെപ്രാളത്തോടെ ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
മാളവിക: “അതൊന്നുമില്ല അമ്മേ… രാത്രി ഉറക്കം ശരിയാവാത്തത് കൊണ്ടാകും.
അമ്മേ, ഞാൻ ചായ എടുക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അടുക്കളയിൽ എത്തിയ അവൾ പാൽ തിളപ്പിക്കാൻ വച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കൈകൾ അപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.തന്റെ നഗ്നമേനിയിൽ തണുത്ത കാറ്റേറ്റപ്പോൾ തോന്നിയ ലഹരി—ഇതെല്ലാം മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ആഞ്ഞടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി നിന്ന അവൾ, അടുക്കളയിലെ അടുപ്പിൽ പാൽ തിളച്ചു തൂവുന്നത് പോലും അറിഞ്ഞില്ല.
പാൽ തിളച്ചു പാത്രത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ശബ്ദവും ഗന്ധവുമാണ് അവളെ പെട്ടെന്ന് ബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്.
മാളവിക: “അയ്യോ…!”