സൗമ്യ: “മാളു, നിന്റെ ആ പഴയ സ്വഭാവം നീ പാടെ കളയരുത്. വസ്ത്രം മാറുന്നതുപോലെ മാറ്റാനുള്ളതല്ലല്ലോ നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വം. നീ ഒന്ന് സ്വയം സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങൂ. അപ്പോൾ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേ ഈ വിനോദ് സാറൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നുള്ളൂ.”
മാളവിക: “സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പോലും മറന്നു പോയി സൗമ്യേ… കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ പഴയ ആ മാളവികയെ തിരയാറുണ്ട് ഞാൻ. പക്ഷേ കാണുന്നത് ഒരു പാവയെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന ഈ അധ്യാപികയെ മാത്രമാണ്.”
സൗമ്യ ടീച്ചർ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി തലയിൽ കൈവെച്ചു.
സൗമ്യ: “എന്റെ മാളൂ, സമയം അഞ്ചരയായി! അഞ്ചു മണിക്ക് വരേണ്ട ബസ്സാണ്. ഇതിപ്പോ വരാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഇനി വരും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യും?”
മാളവിക: “അതാ എനിക്കും പേടി. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കണോ അതോ ജംഗ്ഷൻ വരെ നടക്കണോ? ഇനി ഓട്ടോ പോലും കിട്ടാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. രാഹുൽ ഇപ്പൊ വിളിക്കുന്ന സമയമാണ്. വീട്ടിലെത്തിയില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ അവൻ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു തുടങ്ങും. അവന് എന്നെ ഒട്ടും വിശ്വാസമില്ലാത്ത പോലെയാണ് പെരുമാറ്റം.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും സങ്കടം നിറഞ്ഞു. താൻ പഴയതുപോലെ ആക്ടീവ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കാനോ മറ്റോ മടിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഓർത്തു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തിനേയും ഭയമാണ്.
സൗമ്യ: “നീ പേടിക്കാതെ. നമുക്ക് പതുക്കെ നടക്കാം. ജംഗ്ഷനിൽ എത്തിയാൽ വല്ല ടാക്സിയോ ഓട്ടോയോ കിട്ടാതിരിക്കില്ല. വാ, നേരം വൈകിയാൽ പിന്നെ നടക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടാവും.”
അവർ ബാഗും മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് റോഡിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വിജനമായ ആ റോഡിൽ അവരുടെ ചെരുപ്പിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
വിജനമായ ആ റോഡിൽ പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്നും ഒരു കാറിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടത്. അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അത് നമ്മുടെ കോളേജിലെവിനോദിന്റെ കാറായിരുന്നു.
കാർ അവർക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. വിനോദ് സാർ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി അവരെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ ഒരു വശപ്പിശക് ഉള്ളതുപോലെ മാളവികയ്ക്ക് തോന്നി. ലാബിൽ വെച്ച് അയാൾ നടത്തിയ ആ മോശം പരാമർശം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
വിനോദ് സാർ: “എന്താ ടീച്ചർമാരെ, ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്? ബസ് കിട്ടിയില്ലേ?”
സൗമ്യ: “അതെ സാർ, അഞ്ചു മണിയുടെ ബസ് വന്നില്ല. ഇനിയിപ്പോ അടുത്ത ബസ് എപ്പോഴാണെന്ന് അറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ജംഗ്ഷൻ വരെ നടക്കാമെന്നു കരുതി.”
വിനോദ് സാർ: (മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചുകൊണ്ട്) “ഈ വെയിലത്ത് എന്തിനാ നടക്കുന്നത്? ഞാൻ അങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്. രണ്ടുപേരും കയറിക്കോളൂ, ഞാൻ ജംഗ്ഷനിൽ വിടാം. മാളവിക ടീച്ചറെ… എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? കയറുന്നില്ലേ?”
സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ശരിയാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ വിനോദ് സാർ മാളവികയുടെ നേരെ പാതിയും ചരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ബെൽറ്റ് അയാൾ ശക്തിയായി താഴേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചപ്പോൾ, അയാളുടെ കൈകൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി മാളവികയുടെ മാറിടത്തിൽ തട്ടി.
ആ സ്പർശനം ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവളുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. പക്ഷേ, വിനോദ് സാർ കൈകൾ പെട്ടെന്ന് മാറ്റാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ബെൽറ്റ് ശരിയാക്കുന്ന മട്ടിൽ അയാൾ തന്റെ കൈകൾ അവിടെത്തന്നെ ഒന്ന് അമർത്തി.
വിനോദ് സാർ: (വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “ഓ… സോറി ടീച്ചറെ, ഇത് വല്ലാതെ കുടുങ്ങിപ്പോയി. ഞാൻ വിചാരിച്ചതിനേക്കാൾ ടൈറ്റാണല്ലോ ഇത്…”
മാളവിക: “അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ല സാർ… സാരമില്ല. ബെൽറ്റ് ടൈറ്റായതുകൊണ്ടല്ലേ.”
അവളുടെ ആ മറുപടിയും ചിരിയും കണ്ടപ്പോൾ വിനോദ് സാർ ശരിക്കും ഒന്ന് അമ്പരന്നു. മാളവിക ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വഴങ്ങുമെന്ന് അയാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ അനുവാദം കിട്ടിയതോടെ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു.സീറ്റ് ബെൽറ്റ് വല്ലാതെ ടൈറ്റായി ഇരുന്നത് കൊണ്ട് മാളവികയുടെ സാരിത്തലപ്പ് അല്പം നീങ്ങുകയും, ബ്ലൗസിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ആ ക്രീം കളർ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പ് പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു വരികയും ചെയ്തു. വിനോദ് സാർ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത് മാളവിക കണ്ടു.