അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ ബെഞ്ചിലേക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ മാളവികയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക: “സൗമ്യേ… നേരിട്ട് കാണാത്തതിന്റെ വിഷമം പോകട്ടെ, അവനൊന്നു മര്യാദയ്ക്ക് ഫോണിലൂടെയെങ്കിലും സംസാരിച്ചിട്ട് എത്ര കാലമായി എന്നറിയാമോ? വിളിച്ചാൽ തന്നെ ഒന്നെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും തിരക്ക് പറയും, അല്ലെങ്കിൽ ഫോൺ വെക്കാൻ നോക്കും. എന്നോട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കാനോ, എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാനോ അവന് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത പോലെ.”
സൗമ്യ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ അമർത്തി.
മാളവിക: “കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഫോൺ ബിസിയാണ്. പിന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കില്ല. രാത്രി വല്ലപ്പോഴും വിളിച്ചാൽ തന്നെ മിണ്ടാൻ ഒട്ടും വയ്യാത്ത പോലെയാണ് പെരുമാറ്റം. ഒരു വർഷമായി നേരിട്ട് കണ്ടിട്ട്… ഫോണിലൂടെ പോലും ആ സ്നേഹം കിട്ടാതാകുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെയാ സൗമ്യേ സഹിക്കുന്നത്? എന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ ഹോമിക്കപ്പെടാനുള്ളതാണോ?”
സൗമ്യ: “നീ സമാധാനപ്പെട് മാളു. അവൻ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു ജോലി ചെയ്യുന്നതിന്റെ ടെൻഷൻ ആയിരിക്കുമോ? നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരിക്കും.”
മാളവിക: “അറിയില്ല എന്നല്ല, അവന് അറിയേണ്ട എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. സ്നേഹം കുറയുമ്പോഴാണല്ലോ മൗനം കൂടുന്നത്. ഞാനിപ്പോൾ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരാളായി മാറിയ പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”
സൗമ്യ മാളവികയുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശ്രദ്ധ മാറ്റാനും പെട്ടെന്നുണ്ടായ സങ്കടത്തിൽ നിന്ന് അവളെ പുറത്തു കൊണ്ടുവരാനുമായി സൗമ്യ കോളേജിൽ നടന്ന പുതിയൊരു സംഭവം പറയാൻ തുടങ്ങി.
സൗമ്യ: “മാളു… നീ ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കാതെ. നമുക്ക് ഇതിനൊരു വഴി കണ്ടെത്താം. പക്ഷെ നീ ഒരു കാര്യം അറിഞ്ഞോ? നമ്മുടെ കോളേജിലെ ആ പിടി സാർ വിനോദ് ഇല്ലേ… പുള്ളിയുടെ കാര്യം വലിയ പ്രശ്നമായിരിക്കുകയാണ്.”
മാളവിക കണ്ണുകൾ തുടച്ച് സൗമ്യയെ ഒന്ന് നോക്കി. “വിനോദ് സാറോ? എന്തുപറ്റി?”
സൗമ്യ: “വിനോദ് സാറിന്റെ നോട്ടവും പെരുമാറ്റവുമൊന്നും അത്ര ശരിയല്ലെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം നമ്മുടെ മരിയ മിസ്സിനോട് അയാൾ മോശമായി പെരുമാറി എന്നാ കേട്ടത്. മരിയ മിസ്സ് വിട്ടുകൊടുത്തില്ല, നേരെ ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ അടുത്ത് പോയി കംപ്ലയിന്റ് കൊടുത്തു.”
മാളവിക: “അയ്യോ, ശരിക്കും? മരിയ മിസ്സ് പരാതിപ്പെട്ടോ?”
സൗമ്യ: “പിന്നെ! ആൾ ഇപ്പോൾ ആകെ പേടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. നീ അറിഞ്ഞില്ലേ, ഇന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അതായിരുന്നു സംസാരം. പുള്ളി ചില കുട്ടികളോടും ലേഡി ടീച്ചർമാരോടും ഒക്കെ ഒരുമാതിരി നോട്ടമാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് നേരത്തെ പരാതിയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ മരിയ മിസ്സ് എഴുതിത്തന്നെ പരാതി കൊടുത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഇത്തവണ അയാൾ രക്ഷപ്പെടില്ല. എച്ച്.എം അത് ഗൗരവമായിട്ടാണ് എടുത്തിരിക്കുന്നത്.”
മാളവിക ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. തനിക്കും പലപ്പോഴും വിനോദ് സാറിന്റെ സാമീപ്യം അത്ര സുഖകരമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. തന്റെ സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിൽ കോളേജിലെ ഈ കാര്യങ്ങളൊന്നും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം.
മാളവിക: “ശരിയാണ് സൗമ്യേ, അയാൾക്ക് എല്ലാവരോടും ഒരു പ്രത്യേക തരം പെരുമാറ്റമാണ്. പക്ഷെ മരിയ മിസ്സ് ധൈര്യം കാണിച്ചത് നന്നായി.”
സൗമ്യ: “അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്. നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കാതെ പുറത്തു പറയണം. നിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും കാര്യമായാലും, വിനോദ് സാറിനെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ കാര്യമായാലും.”
സൗമ്യ വിനോദ് സാറിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്നു. അവൾ അല്പനേരം മൗനമായി നിന്നു, എന്നിട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി സൗമ്യയോട് ആ രഹസ്യം പങ്കുവെച്ചു.
മാളവിക: “സൗമ്യേ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. അയാളുടെ നോട്ടം പണ്ടേ മോശമാണ്. നീ ആരോടും പറയരുത്, കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് ലാബിൽ വെച്ച് എനിക്കും അയാളിൽ നിന്ന് ഒരു മോശം അനുഭവമുണ്ടായി.”