സൗമ്യ: “എന്നാൽ ശരി സാർ, നാളെ കാണാം. മാളൂ… വാ ഇറങ്ങാം.”
മാളവിക കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. അവൾ ഡോർ അടയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് വിനോദ് സാറിനെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. സൗമ്യയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തനിക്ക് കിട്ടാതെ പോയ ആ കാഴ്ചയുടെ നിരാശ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വീണ്ടും ഒരു കള്ളച്ചിരി വന്നു.
വിനോദ് സാർ: (പതുക്കെ മാളവികയോടായി) “ടീച്ചറെ…
.”
മാളവിക ഒരു മറുപടിയും പറഞ്ഞില്ല, പകരം ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ഡോർ വലിച്ചടച്ചു. കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ വിനോദ് സാർ കണ്ണാടിയിലൂടെ മാളവിക നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
റോഡരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മാളവിക തന്റെ സാരിയും സ്ട്രാപ്പും ഒന്ന് ശരിയാക്കി.
അവർ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു സ്റ്റേഷനറി കടയിലേക്ക് കയറി.
സാധനങ്ങൾ തിരയുന്നതിനിടയിലും സൗമ്യയുടെ മനസ്സിൽ കാറിലെ ആ സംഭവങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു.
സൗമ്യ: “മാളൂ, നീ ഇത് കേൾക്ക്. ആ വിനോദ് സാർ നിന്റെ ബ്ലൗസിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ സ്ട്രാപ്പ് നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശരിക്കും എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ അത് കണ്ടു ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. നീ എന്താ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്തത്?”
മാളവിക ഒരു നോട്ട്ബുക്ക് എടുത്തു തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
മാളവിക: “അയ്യോ ചേച്ചി, ഞാൻ അത് കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ബെൽറ്റ് വലിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാകും എന്ന് കരുതി ഞാൻ അങ്ങ് വിട്ടു.”
സൗമ്യ: “അറിയാതെ പറ്റിയതല്ല മാളൂ. അത് അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ അയാൾ നിന്റെ വയറിനടുത്ത് കൈ മുട്ടിച്ചതും ആ ബെൽറ്റിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചതുമെല്ലാം പ്ലാൻ ചെയ്തത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. നിന്റെ ആ സ്ട്രാപ്പ് ഞാൻ ശരിയാക്കിയപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം വാടിയത് നീ കണ്ടില്ലേ? ശരിക്കും ഒരു വല്ലാത്ത നോട്ടമായിരുന്നു അയാളുടേത്.”
മാളവിക ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു ഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു. വിനോദ് സാർ തന്നെ അത്രത്തോളം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്നത് അവളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക: “സാരമില്ല ചേച്ചി, ഇനിയിപ്പോ നമ്മൾ അയാളുടെ കൂടെ എപ്പോഴും പോകുന്നില്ലല്ലോ. ചേച്ചി എന്തിനാ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്?”
സൗമ്യ: “എനിക്ക് പേടി നിന്നെ ഓർത്താണ്. നീ പാവമാണ്. രാഹുൽ ആണെങ്കിൽ ദൂരെയും. ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ തുടക്കത്തിലേ ശ്രദ്ധിക്കണം. എന്തായാലും ആ സ്ട്രാപ്പ് പുറത്തു വന്നപ്പോൾ അയാളുടെ ആ മുഖഭാവം… അതൊരിക്കലും എനിക്ക് മറക്കാൻ പറ്റില്ല. അത്രയും കൊതിയോടെയാണ് അയാൾ നോക്കിയത്.”
മാളവിക പതുക്കെ ആ കടയിലെ ഗ്ലാസ്സിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം നോക്കി. അവളുടെ സാരിത്തലപ്പ് മാറ്റി ആ ക്രീം സ്ട്രാപ്പ് ഒന്ന് കാണാൻ അവൾക്ക് തന്നെ തോന്നി. വിനോദ് സാർ കൊതിച്ച ആ കാഴ്ച അവളിൽ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു.
മാളവിക: “നമുക്ക് ഈ സാധനങ്ങൾ വേഗം ബില്ല് ചെയ്യാം ചേച്ചി. നേരം വൈകുന്നു.”
അവർ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി ബില്ല് കൊടുക്കുമ്പോൾ മാളവികയുടെ ഫോണിൽ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. അവൾ വേഗം അത് എടുത്തു നോക്കി.
അത് വിനോദ് സാർ ആയിരുന്നു.
ബില്ല് പേയ്മെന്റ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ മാളവികയുടെ ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. സ്ക്രീനിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ പേര് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അത് ശ്രദ്ധിച്ചതും സൗമ്യ ടീച്ചർ കയ്യിലിരുന്ന സാധനങ്ങൾ താഴെ വെച്ച് മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്ന് നീങ്ങി നിന്നു.
സൗമ്യ: “ആരാ മാളൂ ഈ നേരത്ത്? രാഹുൽ ആണോ? അതോ ഇനി ആ വിനോദ് സാർ വല്ലതും…”
മാളവിക പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്ത് ബാഗിനുള്ളിലേക്ക് വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാളവിക: “ഏയ്… ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി, വെറുതെ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നതാ.”
സൗമ്യ: (സംശയത്തോടെ കണ്ണുചുരുക്കി നോക്കിക്കൊണ്ട്) “നീ എന്തിനാ ഇത്ര വെപ്രാളപ്പെടുന്നത്? നിന്റെ ആ കള്ളച്ചിരി കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് തോന്നി. അത് വിനോദ് സാർ തന്നെയാണല്ലേ? അയാൾ എന്താ അയച്ചത്? അയാൾക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചു തീർന്നിട്ടും നിന്നെ വിടാൻ ഭാവമില്ലേ?”