സൗമ്യ: (അമ്പരപ്പോടെ) “എന്ത്? എന്നിട്ട് നീ എന്താ എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്? എന്താ ഉണ്ടായത്?”
മാളവിക: “അന്ന് വൈകുന്നേരം ഞാൻ ലാബിൽ റെക്കോർഡ് ബുക്കുകൾ നോക്കുകയായിരുന്നു. കുനിഞ്ഞ് ബുക്ക് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ സാരിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഇന്നർ വെയറിന്റെ സ്ട്രാപ്പ് (Strap) അല്പം പുറത്തേക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അതറിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്നാണ് വിനോദ് സാർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.”
സൗമ്യ ആകാംക്ഷയോടെ അവളെ നോക്കി. മാളവിക തുടന്നു:
മാളവിക: “അയാൾ എന്റെ അരികിൽ വന്നിട്ട് വളരെ മോശമായ രീതിയിൽ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, ‘മാളവിക ടീച്ചറെ… കോളേജിൽ വരുമ്പോൾ വസ്ത്രമൊക്കെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണ്ടേ? ആ സ്ട്രാപ്പ് പുറത്തുകാണുന്നത് ടീച്ചർക്ക് ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല. വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ ഒന്ന് ശരിയാക്കി തരണോ?’ എന്ന്.”
സൗമ്യ: “എന്റെ ദൈവമേ! അയാൾ അത്രയും പറഞ്ഞോ? എന്നിട്ട് നീ എന്ത് ചെയ്തു?”
മാളവിക: “സൗമ്യേ, ഞാൻ പിന്നെ അത് അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. അയാളുടെ ഭാര്യയും പുറത്താണല്ലോ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അതിന്റെ ഒരു അസുഖമാണ് അയാൾക്ക്. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്തതിന്റെയും ആ സ്നേഹം കിട്ടാത്തതിന്റെയും ഒക്കെ ഒരു നിരാശ അയാൾ മറ്റുള്ളവരോട് തീർക്കുന്നതാകാം എന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
സൗമ്യ: “അതിന് ടീച്ചർമാരോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണോ പെരുമാറുന്നത്? ഭാര്യ കൂടെയില്ലെങ്കിൽ അത് അയാളുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യം. അതിന് ഇത്തരത്തിൽ തരംതാഴ്ന്ന കമന്റുകൾ അടിക്കുന്നത് ശരിയാണോ?”
മാളവിക: “ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, എന്റെ അവസ്ഥയും ഏതാണ്ട് അതുതന്നെയല്ലേ സൗമ്യേ? രാഹുൽ ഗൾഫിൽ, അയാൾ ഇവിടെ തനിച്ച്. ഒരാളുടെ ഏകാന്തത അയാളെ മോശക്കാരനാക്കുന്നു, എന്റെ ഏകാന്തത എന്നെ തളർത്തുന്നു. അത്രയേ ഉള്ളൂ വ്യത്യാസം. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അന്ന് അയാളോട് തർക്കിക്കാനൊന്നും നിന്നില്ല.”
സൗമ്യ: “നീ വല്ലാതെ മാറിപ്പോയി മാളു. നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ നിന്നെ ഒന്നിനോടും പ്രതികരിക്കാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. വിനോദ് സാറിനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അതൊരു അവസരമാണ്. നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് അയാൾ വീണ്ടും ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നത്.”
മാളവിക: “എനിക്കിപ്പോൾ എന്തിനോടും ഒരു മടുപ്പാണ് സൗമ്യേ. വീട്ടിലെത്തിയാൽ രാഹുലിന്റെ ആ മുഖം മൂടിയ മൗനം, കോളേജിൽ വന്നാൽ ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ശല്യം. ഇതിനിടയിൽ എന്റെ സ്വകാര്യമായ ഇഷ്ടങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും ആരോട് പറയാൻ? ആര് മനസ്സിലാക്കാൻ?”
മാളവിക: “സൗമ്യേ, നീ വിശ്വസിക്കില്ല… കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. ഭയങ്കര ആക്ടീവ് ആയിരുന്നു. ഫാഷൻ ഷോകളിലും ഡാൻസിനുമൊക്കെ മുൻപന്തിയിൽ ഉണ്ടാകും. അന്ന് കുറച്ചു മോഡേൺ ആയി നടക്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം. സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസും ജീൻസുമൊക്കെ ഇട്ടു നടന്ന ആ മാളവികയെ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.”
സൗമ്യ: “സത്യമാണോ മാളു? നിന്നെ കണ്ടാൽ അത്രയും ബോൾഡ് ആയിരുന്നു എന്ന് തോന്നില്ലല്ലോ. നീ ഇപ്പോഴത്തെ ഈ മാളവികയെ മാത്രമേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.”
മാളവിക: “അതാണ് പറഞ്ഞത്… ഈ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെയാണ് എന്റെ എല്ലാ കളിയും ചിരിയും പോയത്. രാഹുലിന് ഞാൻ മോഡേൺ ആയി നടക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. അവനും അവന്റെ വീട്ടുകാരും പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച് ഓരോന്നായി ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു, ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി. അവസാനം ഞാൻ എനിക്ക് തന്നെ അന്യയായി മാറി.”
സൗമ്യ: “രാഹുൽ അത്രയും സ്ട്രിക്റ്റ് ആണോ മാളു? എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ വലിയ അടുപ്പമില്ലല്ലോ.”
മാളവിക: “അതല്ലേ സങ്കടം സൗമ്യേ. ആർക്ക് വേണ്ടിയാണോ ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെല്ലാം വേണ്ടെന്നു വെച്ചത്, അവൻ പോലും ഇന്ന് എന്നെ ഗൗനിക്കുന്നില്ല. അന്ന് ഞാൻ കാണിച്ച ആ ഒരു ബോൾഡ്നെസ്സ് ഇന്ന് എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ വിനോദ് സാറിനെപ്പോലെയുള്ളവർ ആ കമന്റ് അടിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അടിച്ചവന്റെ കരണക്കുറ്റി നോക്കി ഒരെണ്ണം കൊടുത്തേനെ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തിനോടും പേടിയാണ്, ഒരുതരം തളർച്ചയാണ്.”