മാളവികയ്ക്ക് ആ വാർത്ത ഒട്ടും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ അച്ഛനെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
മാളവിക: “അച്ഛാ, പണത്തിന്റെ കാര്യമല്ല. പക്ഷേ നമ്മുടെ മുറ്റത്ത് അപരിചിതരായ ആളുകൾ വന്നു നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടില്ലേ?”
അച്ഛൻ: “അതൊന്നും നീ പേടിക്കണ്ട മോളെ. അവർ പണിക്കാരല്ലേ, രാവിലെ പോയാൽ രാത്രിയേ വരൂ. പിന്നെ ഔട്ട്ഹൗസിന് പ്രത്യേകം വഴിയുണ്ടല്ലോ. നിനക്ക് അവരെ കാണേണ്ടി പോലും വരില്ല.”
അമ്മയും അച്ഛന്റെ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
അച്ഛൻ:ജോസഫ് എന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ. അവന്റെ പണിക്കാർക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരിടമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ സഹായിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ.”
മാളവികയ്ക്ക് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. ആ പണിക്കാർ ആരായിരിക്കും? അവരുടെ വരവ് തന്റെ സ്വൈര്യജീവിതത്തെ ബാധിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.
മാളവിക: “അച്ഛാ…എന്തിനാ അച്ഛാ നമ്മുടെ ഈ സമാധാനം കളയുന്നത്? നമുക്ക് ആ പണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ. അപരിചിതരായ ആളുകൾ നമ്മുടെ പറമ്പിൽ താമസിക്കുന്നത് ശരിയല്ല.”
അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് കയ്യിലിരുന്ന പ്ലേറ്റ് മാറ്റിവെച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. മാളവിക അച്ഛനെ ഇത്രയും ദേഷ്യത്തിൽ ഇതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ല.
അച്ഛൻ: (സീറ്റിൽ നിന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റുകൊണ്ട്) “മതി മാളൂ! നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ വരണ്ട. ഈ വീട് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്, ഇതിന്റെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. ജോസഫ് പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേൾക്കും. രാഹുലിന്റെയും നിന്റെയും അഭിപ്രായം ചോദിച്ചതല്ല ഞാൻ, എന്റെ തീരുമാനം അറിയിച്ചതാണ്.”
മാളവിക തളർന്നുപോയി. അവൾ അമ്മയെ നോക്കിയെങ്കിലും അമ്മ പേടിയോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു.
അച്ഛൻ: (ഉച്ചത്തിൽ) “ഇനി ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം മിണ്ടിപ്പോകരുത്. ഞാൻ പറയുന്നതാണ് ഈ വീട്ടിൽ നടക്കുക. നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും അടുത്ത ആഴ്ച അവർ അവിടെ താമസം തുടങ്ങും. വേണമെങ്കിൽ നീ നിന്റെ മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നോ, പക്ഷെ എന്റെ തീരുമാനത്തിൽ മാറ്റമില്ല!”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ ദേഷ്യത്തോടെ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയി.
അച്ഛൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു പോയതിനുശേഷം മാളവിക അവിടെത്തന്നെ കുറച്ചുനേരം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. കണ്ണുനീർ തടയാൻ അവൾ പണിപ്പെട്ടു. പകുതി കഴിച്ച ചോറ് അവൾക്ക് ഇറക്കാൻ തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും, വീട്ടിലെ അച്ചടക്കം തെറ്റിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പ്ലേറ്റ് കഴുകി വൃത്തിയായി വെച്ചു.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അച്ഛന്റെ ദേഷ്യം കണ്ടത് കൊണ്ട് മാളവികയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വന്നില്ല. പ്ലേറ്റ് വെച്ച ശേഷം ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ നേരെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മുറിയിൽ കയറി വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് ആശ്വാസമായത്. താൻ വല്ലാത്തൊരു ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. നേരത്തെ രാഹുലിനോട് കാണിച്ച ആ വേഷവും അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടതും, ഇപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും എല്ലാം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരുമിച്ച് വന്നു.
അവൾ കട്ടിലിൽ കമഴ്ന്നു കിടന്നു. ഫോൺ അപ്പോഴും അവളുടെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു. രാഹുലിന് അയച്ച വോയിസ് മെസ്സേജ് അവൻ കണ്ടോ എന്നറിയാൻ അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ സ്ക്രീനിൽ നോക്കി.
രാഹുൽ തന്റെ റൂമിലെത്തി ഷർട്ടൂരി മാറ്റി കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അടുത്തിരുന്ന് മദ്യപിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരൻ ഗ്ലാസിലേക്ക് മദ്യം പകർന്ന് ഓരോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും രാഹുലിന്റെ മനസ്സ് അവിടെയൊന്നുമായിരുന്നില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ മാളവികയുടെ ആ രൂപം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. നേരത്തെ വീഡിയോ കോളിൽ കണ്ട, ആ ബ്ലൗസിന്റെ ഇടയിലൂടെ വെളിവായ അവളുടെ മാറിടത്തിന്റെ ഭംഗിയും, ആ ക്രീം കളർ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പും, അവളുടെ ആ വശ്യമായ നോട്ടവും അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവന്റെ മനസ്സ് മാളവികയുടെ ശരീരത്തിന്റെ സുഗന്ധം ഓർത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു.