“കാണുന്നവർ കാണട്ടെ. ഞാൻ വെള്ളം ചോദിച്ചു വരുന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോരേ?” അവൻ മതിൽ ചാടിക്കടന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് വന്നു.
അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ഏലക്കായുടെയും പച്ചിലകളുടെയും മണമായിരുന്നു. മേരിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. “നീ എന്തിനാ ഇപ്പൊ വന്നത്?”
“ഇന്നലെ രാത്രി പറഞ്ഞു നിർത്തിയ വർത്തമാനം ബാക്കി പറയണ്ടേ? ചേച്ചിക്ക് ഇപ്പോഴും ആ പേടി മാറിയിട്ടില്ലല്ലേ?”
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. മേരിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. “ഷിബിനേ… അത്… അത് അബദ്ധം പറ്റിയതാ. നമുക്ക് ഇത് ഇവിടെ നിർത്താം. ആന്റോച്ചൻ വന്നാൽ…”
ഷിബിൻ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചു. “ആന്റോച്ചൻ വന്നാൽ അയാൾ കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കും. ചേച്ചി വീണ്ടും ആ പഴയ തണുപ്പിലേക്ക് പോകും. അത് വേണോ? ചേച്ചിയുടെ ഈ ശരീരം ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് വേറെ ഒന്നാണല്ലോ.”
മേരിക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ പറയുന്നത് സത്യമാണെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളം മന്ത്രിച്ചു. ആ പത്തു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യത്തിൽ ആന്റോ നൽകിയത് സംരക്ഷണമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഷിബിൻ നൽകുന്നത് ജീവനാണ്.
“അകത്തേക്ക് വാ… ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ കഥ മാറും,” അവൾ അവനെ അടുക്കളയിലേക്ക് നയിച്ചു.
അടുക്കളയിൽ കത്തുന്ന അടുപ്പിന്റെ ചൂട്. മേരി കാപ്പി തിളപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഷിബിൻ പുറകിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ ചുറ്റി.
“ഷിബിനേ… വേണ്ട… പണിക്ക് പോകേണ്ടതല്ലേ?”
“പണി ഇവിടെയല്ലേ ചേച്ചി ഉള്ളത്? ആ തോട്ടത്തിലെ ഏലച്ചെടികൾക്ക് ചേച്ചിയുടെ ഈ ശരീരത്തിന്റെ അത്രയും മണമില്ല.” അവൻ അവളുടെ തോളിൽ മുഖം അമർത്തി പച്ചയായി പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് നാണമൊന്നുമില്ലെടാ ? ഞാൻ നിന്റെ ചേച്ചിയെപ്പോലെയല്ലേ?” അവൾ ദുർബലമായി ചോദിച്ചു.
“ചേച്ചിയാണെങ്കിൽ ഇന്നലെ രാത്രി എന്നെ ഇങ്ങനെ മുറുക്കി പിടിക്കില്ലായിരുന്നു. നമ്മൾക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ ആ ബന്ധമില്ല മേരി… നമ്മൾ വെറും ആണു പെണ്ണുമാണ്. ഈ ഹൈറേഞ്ചിലെ കാറ്റ് പോലെ, മഴ പോലെ സ്വാഭാവികമായ ഒന്ന്.”
മേരി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്നെ നശിപ്പിക്കുമോ ഷിബിനേ?”
“ഞാൻ നിങ്ങളെ നന്നാക്കുകയാ മേരി. മരിച്ചു കിടന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ ഉയിർപ്പിച്ചു. ഇനി ഇത് നിർത്താൻ എനിക്കും പറ്റില്ല, നിങ്ങൾക്കും പറ്റില്ല.”
അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് അടുക്കളയിലെ വലിയ മേശപ്പുറത്ത് ഇരുത്തി. മുണ്ടിന്റെ മടക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ കാലുകൾ വെളിപ്പെട്ടു. ഷിബിൻ ആ കാലുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി.
“ആന്റോച്ചൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ഇങ്ങനെ തൊട്ടിട്ടുണ്ടോ?”
മേരി കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തലയാട്ടി. “ഇല്ല… അങ്ങേർക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കണം, വണ്ടി നന്നാക്കണം, പിന്നെ കുടിക്കണം. ഇതിനൊന്നും സമയമില്ല.”
“എന്നാൽ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം… ഒരു പെണ്ണിനെ എങ്ങനെയാ സ്നേഹിക്കേണ്ടതെന്ന്.”
ആ ഉച്ചവെയിലിൽ, അടച്ചിട്ട അടുക്കളയിൽ, അവർക്കിടയിൽ വീണ്ടും ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു .
ആന്റോയുടെ അഭാവം അവിടെ ഒരു നിശബ്ദ സാക്ഷിയായി നിന്നു. മേരിക്ക് തോന്നി, താൻ ഒരു വലിയ കുഴിയിലേക്ക് വീഴുകയാണെന്ന്. പക്ഷേ ആ വീഴ്ചയിൽ ഒരു സുഖമുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ ആ അധരങ്ങളെ നുണയാനാരംഭിച്ചു. മേൽചുണ്ടും കീഴ്ച്ചുണ്ടും ഷിബിൻ മാറി മാറി കടിച്ചീമ്പി. ഓറഞ്ചല്ലികൾ ഊറി വലിക്കുന്ന പോലെ മിനിട്ടുകളോളം അവനാ ചുണ്ടുകളെ ഉറിഞ്ചിക്കുടിച്ചു.
മുണ്ടിനുള്ളിലവന്റെ കുണ്ണ അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. ഓരോ തവണ ചുണ്ടുകൾ നുണയുമ്പോഴും അവളുടെ അടി വയറ്റിൽ അവന്റെ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് താഡ്ഡ്നമേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ആ ചുണ്ടുകൾ ഇനിയും നുകർന്നാൽ അലിഞ്ഞു പോകുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവൻ ചുണ്ടുകൾ പിൻവലിച്ചു. പാതി കൂമ്പിയ മിഴികൾ തുറന്നു, മതിയായില്ല ഇനിയും വേണമെന്ന ഭാവേന അവൾ ആ ചുണ്ടുകളെ മുന്നോട്ടു തള്ളി.