അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തുടയിടുക്കിലേക്കെത്തിയതും മേരി പെട്ടെന്നവനെ തടഞ്ഞു… ആ രാത്രിയും വേറൊന്നും സംഭവിക്കാതെ കടന്ന് പോയി.
————————————————————-
ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്. പാണ്ടി ലോറി പോയിട്ട് നാല് ദിവസമായി. മഞ്ഞുവീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഷിബിൻ വരാന്തയുടെ പടിയിൽ ഇരിക്കുന്നു, മേരി ഉമ്മറത്ത് തുണി മടക്കുകയാണ്.
“ചേച്ചി, ഇന്നും വന്നില്ലേ മൂപ്പര്? ലോറി പൊള്ളാച്ചിക്ക് വിട്ടതാണോ?”
മേരി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. “അങ്ങേരുടെ ഒരു കാര്യം നിനക്കറിയില്ലേ ഷിബിനേ… വണ്ടി എവിടെയെങ്കിലും ഒതുക്കി അടിച്ചു പൂസായി കിടക്കുന്നുണ്ടാകും. വന്നിട്ട് വേണം എനിക്ക് സമാധാനം കളയാൻ.”
“അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… ചേച്ചിക്ക് ഈ പ്രായത്തിൽ അനുഭവിക്കേണ്ട തളർച്ചയല്ല ഇത്. ഈ തണുപ്പത്ത് ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക്…” അവൻ സംസാരം പാതിയിൽ നിർത്തി അവളെ ഉറ്റുനോക്കി.
“എന്ത് ചെയ്യാനാടാ… എന്റെ വിധി. കെട്ടിയവൻ കുടിച്ചു തീർക്കുന്നു, ബാക്കി ഞാൻ സഹിക്കുന്നു.”
“സഹിക്കണ്ട എന്ന് വെച്ചാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേയുള്ളൂ. ജീവിതം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വെറും സഹിക്കൽ മാത്രമല്ലല്ലോ.” ഷിബിൻ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “ഈ 33 വയസ്സിൽ ഇങ്ങനെ ഉണങ്ങി ഇരിക്കാൻ പാടുണ്ടോ?”
മേരി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്റെ വയസ്സൊക്കെ കണക്കാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉള്ളത് പറഞ്ഞാൽ പിണങ്ങരുത്… ഈ ഹൈറേഞ്ചിലെ ഏലക്കായ പോലെയാ ചേച്ചി. പുറമെ പച്ചയാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ നല്ല കനലുണ്ട്. പക്ഷേ അത് ഊതിക്കത്തിക്കാൻ അറിയുന്നവർ വേണം.”
അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു.
“ഊതിക്കത്തിക്കാൻ ഇവിടെ ആരുണ്ട്? ഉള്ളത് തന്നെ എപ്പോഴും ‘ഔട്ട്’ ആയിട്ടാ വരുന്നത്. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിലാ അങ്ങേരുടെ പണി തീരുന്നത്. പിന്നെ കൂർക്കം വലിയും കുപ്പിയുടെ മണവും.”
ഷിബിൻ അവളുടെ തോളിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. “അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്… ഒരു മാറ്റം വേണ്ടേ? തടിക്ക് നല്ല ഉറപ്പുള്ള പ്രായമല്ലേ. ഈ തണുപ്പത്ത് ഒന്ന് ചൂടാവാൻ ഒരു കനൽ പോരേ?”
“നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് ഷിബിനേ… ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ?”
“ആര് കേൾക്കാൻ? ഈ മഞ്ഞത്ത് ആരും പുറത്തിറങ്ങില്ല. പിന്നെ, ചേച്ചിക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ? ഞാൻ ഈ തോട്ടത്തിൽ പണിക്ക് വരുന്നതല്ലേ… പണി എവിടെ എങ്ങനെ എടുക്കണമെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം.”
അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“കൈ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ… തണുത്തിട്ടാണോ അതോ പേടിച്ചിട്ടാണോ?”
“എനിക്ക്… എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല.” മേരിയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു.
“എന്നാൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മാറി നിൽക്കുന്നത്? ലോറി ഡ്രൈവർമാർക്ക് കിട്ടാത്ത ഒരു സുഖം ഞാൻ തരാം. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് പോലെയല്ല ഇത്… പതുക്കെ, ആസ്വദിച്ച്…”
അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈ വെച്ചു. അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി, പക്ഷേ അവനെ തള്ളിമാറ്റിയില്ല.
“ഷിബിനേ… അരുതാത്തത് വല്ലതും…”
“അരുതാത്തത് ഒന്നും നമ്മൾ ചെയ്യുന്നില്ല ചേച്ചി. നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് ഞാൻ തരുന്നു, എനിക്ക് വേണ്ടത് നിങ്ങളും. ഇതിൽ ആർക്കും ഒരു നഷ്ടവുമില്ലല്ലോ.”
അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ മുഖം അമർത്തി. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞിനേക്കാൾ ചൂടുള്ള അവന്റെ ശ്വാസം അവൾ അറിഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം അവളൊന്ന് വിറച്ചു. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഡാ ഇതൊന്നും വേണ്ട.. നീയിപ്പോ പോ..”
“ചേച്ചി ഞാൻ..”
“വേണ്ട.. നീയിപ്പോൾ പോ ഷിബിനെ..”
അവൾ അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചു.
പിന്നീട് മൂന്നു നാലു ദിവസം അവനെ കണ്ടില്ല..
————————————————————-
രാവിലെ തന്നെ ആന്റോച്ഛൻ ലോറിയുമായി പോയി. തലേന്നത്തെ സംഭവം മേരിയുടെ മനസ്സിൽ കിടന്നു. എന്നാൽ അന്നത്തെ ദിവസം ഷിബിനെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല.