“ചേച്ചി… ഇത് വെച്ചോ. തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതാ. നല്ല ഒന്നാംതരം സാധനം.”
“എന്തിനാടാ ഇതൊക്കെ?”
“ഇരിക്കട്ടെ… ഇതിന്റെ മണം അടിച്ചാൽ വല്ലാത്തൊരു ഉന്മേഷമാ. ചേച്ചിക്ക് ചിലപ്പോൾ അത് ആവശ്യമായി വരും.”
അവൾ അവനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് കാപ്പിയിടുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ചേച്ചി… ലോറി ചേട്ടൻ ഡ്രൈവിംഗ് മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ? അതോ വേറെ വല്ലതും ഉണ്ടോ?”
“നീ എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത്?” മേരി തിരിഞ്ഞു ചോദിച്ചു.
“അല്ല… ചേച്ചിയെ കാണുമ്പോൾ ഒരു ഉഷാറില്ലാത്ത പോലെ. ഡ്രൈവർമാർക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാനല്ലേ അറിയൂ, ഒരിടത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ അറിയില്ലല്ലോ.”
മേരി കപ്പിൽ കാപ്പി പകർന്നു കൊടുക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു, “നിനക്ക് വല്ലാതെ അറിവ് കൂടുന്നുണ്ട് ഷിബിനേ. ഇതൊക്കെ എവിടെ നിന്ന് കിട്ടുന്നു?”
“പഠിക്കുന്നതല്ലേ ചേച്ചി… ഇതൊക്കെ കണ്ടാൽ അറിയാം. ചില പൂക്കൾ കാണുമ്പോൾ പറിക്കാൻ തോന്നും. പക്ഷേ വേലി കെട്ടി തിരിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നോക്കി നിൽക്കാനേ പറ്റൂ.”
“വേലി ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി,” അവൾ പച്ചയായി പറഞ്ഞു.
“ആ വാതിൽ എപ്പോഴും അടച്ചിട്ടിരിക്കില്ലല്ലോ ചേച്ചി… കാറ്റടിച്ചാലും വാതിൽ തുറക്കും. അപ്പോൾ ഒന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് തെറ്റാണോ?”
അവൻ കാപ്പി കുടിച്ചു തീർത്തു എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവന്റെ തോളൊന്ന് അവളുടെ തോളിൽ മുട്ടി.
“വലിയവരെ പോലെ സംസാരിക്കല്ലേ… നിനക്ക് ഇതിന്റെയൊന്നും കാര്യം അറിയില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അറിയില്ലെങ്കിൽ പഠിപ്പിച്ചു തന്നാൽ മതി. എനിക്ക് നല്ല ക്ഷമയുണ്ട്.” അവൻ കണ്ണൊന്നു ചിമ്മി കാണിച്ചു.
ഒരിക്കൽ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ വരാന്തയിൽ കയറി നിന്നു. മുണ്ട് പകുതി മടക്കി കുത്തിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കാലിലെ മസിലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഷിബിനേ… തോർത്ത് വേണോ?”
“വേണ്ട ചേച്ചി… ഈ തണുപ്പൊന്ന് അറിഞ്ഞോട്ടെ. പക്ഷേ ഈ തണുപ്പ് മാറ്റാൻ വേറെ വല്ല വഴിയുമുണ്ടോ?”
അവൾ ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് തുണി തുന്നുകയായിരുന്നു. “തണുപ്പ് മാറ്റാൻ തീ കായണം.”
“തീ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട് ചേച്ചി… പക്ഷേ അത് കത്തിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരിടം കിട്ടുന്നില്ല.” അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
തറയിൽ അവളുടെ കാലിനടുത്ത് അവൻ ഇരുന്നു.
“ചേച്ചി… ഈ വിരലുകൾക്കൊന്നും ഒരു പണിയും ഇല്ലേ?” അവൻ അവളുടെ കാലിലെ വിരലുകളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു.
മേരി പെട്ടെന്ന് കാല് വലിച്ചു. “ഷിബിനേ… കളി വേണ്ട. ആരെങ്കിലും വരും.”
“വരുന്നവർ വരട്ടെ. ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കാലിലല്ലേ തൊട്ടത്? ഇതിൽ ഇത്ര പേടിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു?”
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.
“ആന്റോച്ചൻ ഇങ്ങനെ തൊടാറില്ലേ?”
മേരിയുടെ മുഖം മങ്ങി. “അങ്ങേർക്ക് എന്തിനാ ഇതൊക്കെ… രാത്രി വന്നാൽ അടിച്ചടിച്ചു ബോധം ഉണ്ടാവില്ല. പിന്നെ എന്ത് തൊടൽ?”
“അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്… ചേച്ചിക്ക് ആവശ്യം ആന്റോച്ചനെ അല്ല. പണി അറിയാവുന്ന ഒരുത്തനെയാണ്. ഈ തോട്ടത്തിൽ ഞാൻ എത്ര വലിയ മരങ്ങൾ വെട്ടാറുണ്ട് എന്നറിയാമോ? ചേച്ചിയെ ഒന്ന് പിടിക്കാൻ എനിക്ക് എത്ര സമയം വേണം?”
മേരി ഒന്ന് തരിച്ചുനിന്നു. ആരും ഇതുവരെ തന്നോട് ഇത്രയും പച്ചയായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ കുട്ടികളില്ലാത്തതിനെ കുറിച്ചാണ് ചോദിക്കാറുള്ളത്. പക്ഷേ ഷിബിൻ ചോദിക്കുന്നത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്.
അവൾ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ മുട്ടിന് മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. ഇത്തവണ അവൾ തടഞ്ഞില്ല.
ഹൈറേഞ്ചിലെ തണുത്ത കാറ്റ് ആ വരാന്തയിലൂടെ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചൂട് പടരുകയായിരുന്നു.