“അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ നോക്കാം.”
“എനിക്കൊന്നും വലിയ പ്രശ്നമില്ല.”
“തളർച്ചയാണ്.”
മേരി മനസ്സിലാക്കും. പക്ഷേ അവൾക്കും ഒരു ശരീരം ഉണ്ട്. അവൾക്കും ഒരു പ്രായം. മുപ്പതിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് താനെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങി — തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, തന്റെ ചൂട്, തന്റെ കാത്തിരിപ്പുകൾ.
അവൾ ആന്റോയോട് സ്നേഹമില്ലാത്തവളല്ല. അവൻ രോഗിയായാലും അവൾ നോക്കും. അവൻ വീണാൽ പിടിച്ചുനിർത്തും. പക്ഷേ ചില രാത്രികൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് തോന്നും — സ്നേഹവും ശരീരവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ വഴിയിലൂടെ പോകുന്നില്ല.
—
ആന്റോ ലോങ്ങ് ട്രിപ്പിൽ പോയാൽ വീട് മറ്റൊരു സ്വഭാവം സ്വീകരിക്കും.
അവൾ രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കും. അടുക്കള വൃത്തിയാക്കും. കാപ്പിപ്പൂവിന്റെ മണം കാറ്റിൽ പടരും. ഉച്ചയോടെ സമയം നീളും. വൈകുന്നേരം വേഗത്തിൽ ഇരുട്ട് ഇറങ്ങും.
ഹൈറേഞ്ചിലെ 2007-ലെ ജീവിതം ലളിതം. മൊബൈൽ നെറ്റ്വർക്ക് പകുതി. ടി.വി.യിൽ രണ്ട് മൂന്ന് ചാനൽ. ഇന്റർനെറ്റ് എന്ന വാക്ക് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ അതില്ല. അതുകൊണ്ട് സമയം ചിലപ്പോൾ നീണ്ടു നീണ്ടു നിൽക്കും.
അപ്പോഴാണ് ഷിബിൻ അവളുടെ ദിവസങ്ങളിൽ ഇടം പിടിച്ചത്.
ആദ്യം അവൻ വെറും പരിചയം. തോട്ടത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. മണ്ണും മഴയും ചേർന്ന ജീവിതം. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിടുക്കമുണ്ട്. സംസാരത്തിൽ ഒരു സ്വാഭാവികത. ഗ്രാമത്തിലെ പല പുരുഷന്മാരെ പോലെ മന്ദഗതിയിലുള്ളവനല്ല.
“ചേച്ചി, ലോറി ചേട്ടൻ പോയോ?”
“പോയി.”
“എത്ര ദിവസം?”
“അറിയില്ല. രണ്ട് മൂന്ന്.”
അവൻ തലകുനിക്കും. പിന്നെ മറ്റൊരു വിഷയം. മഴ. റോഡ്. പണി. ചിലപ്പോൾ സിനിമ.
സംഭാഷണം സാധാരണമാണ്. പക്ഷേ വാക്കുകളുടെ ഇടയിൽ ഒരു നീണ്ടുനിൽപ്പ് ഉണ്ടാകും. അവൻ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ കുറച്ച് അധികസമയം നോക്കും. അവൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കും. ആദ്യം അവൾ തിരിഞ്ഞു പോകും. പിന്നെ കുറച്ചു നേരം കൂടി നിൽക്കും.
ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു,
“ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ബോറടിക്കില്ലേ?”
“പതിവാണ്.”
“പതിവാകുന്നതാണ് അപകടം,” അവൻ ചിരിച്ചു.
“എന്ത് അപകടം?”
“മനസ്സ് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പോയാൽ അറിഞ്ഞുകൂടാ.”
മേരി അതു കേട്ട് ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ആരാണ് പഠിപ്പിച്ചത്?”
“പഠിപ്പിക്കാൻ ആരുമില്ല. നോക്കിയാൽ മതി.”
അവൻ പറഞ്ഞത് അവൾ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ രാത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ആ വാക്ക് ഓർമ്മവന്നു — മനസ്സ് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പോയാൽ അറിഞ്ഞുകൂടാ.
—
ഗ്രാമത്തിൽ ആളുകൾ നോക്കാൻ പഠിച്ചവരാണ്.
ഒരു വൈകിട്ട് കുഞ്ഞച്ചന്റെ ഭാര്യ casually പറഞ്ഞു,
“അടുത്ത തോട്ടത്തിലെ പയ്യൻ ഇവിടെ വരാറുണ്ട്. എന്താ കാര്യം?”
മേരി വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു, “വെള്ളം ചോദിക്കും. ചിലപ്പോൾ ചെറിയ സഹായം.”
“ശരി,” അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണിൽ സംശയം.
ആ ദിവസം മേരിക്ക് ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത.
താൻ തെറ്റ് ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ ആളുകളുടെ കണ്ണ് ചിലപ്പോൾ തെറ്റില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെയും മങ്ങിയതാക്കും.
—
ഒരു മഴയുള്ള വൈകിട്ട് ഷിബിൻ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്നു.
“ചേച്ചി, മഴ തോരും ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ ?”
“അതിനെന്താടാ .”
അവൾ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലായിരുന്നു. അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു സംസാരിക്കും.
“ചേച്ചി, നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ കോട്ടയം ഭാഗം ഓർമ്മ വരും.”
“എന്താ?”
“അവിടത്തെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഒരു ശൈലി ഉണ്ടല്ലോ. സംസാരിക്കുമ്പോൾ… കണ്ണ് നേരെ നോക്കും.”
മേരി അവനെ നോക്കി.
“അത് നല്ലതല്ലേ?”
“നല്ലതാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ അതൊരു അപകടവുമല്ലേ .”
“എന്ത് അപകടം?”
“ആ കണ്ണിൽ പെടുന്നവർക്ക്.”
അവൾ ചിരിച്ചു. “നീ ഒരുപാട്സി നിമ കാണുന്നുണ്ടോ?”
സംഭാഷണം ഇങ്ങനെയാണ് നീളുന്നത്. തുറന്ന പ്രണയവാക്കുകൾ ഇല്ല. പക്ഷേ സൂചനകൾ. അവൻ വാക്കുകൾ കൊണ്ട്കളിയാക്കും. അവൾ അതിനെ നിർത്താതെ വിടും. ചിലപ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തിരിച്ചു മറുപടി പറയും. അതിൽ അവൾക്ക് ഒരു സന്തോഷം തോന്നും — ഒരാൾ തന്നെ ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കുന്നു എന്ന ബോധം.