“രമ്യ വരൂ. വന്ന കാര്യം എന്താണെന്ന് പറയൂ.” അവൻ വിഷയത്തിലേക്ക് കടന്നു.
“സീരിയസ് വിഷയമാണ്. കുറച്ചധികം പറയാനുണ്ട്.” അവൾ വഹിദിനെയും ജാസമിനെയും നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വാഹിദ് രമ്യയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ജാസ്മിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ജാസ്മിൻ, ഫുഡ് ഞാൻ കഴിച്ചോളാം. ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യണോ.?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഹേയ് വേണ്ട വേണ്ട. ഞാൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്താ വന്നത്. ഞാൻ തന്നെ പോക്കളാ. ശരി രമ്യാ, ഉള്ള സൗകര്യത്തിൽ ഒക്കെ അങ്ങ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യൂ ട്ടോ.”
ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രമ്യയെ നോക്കി ജാസ്മിൻ പറഞ്ഞു. ഒപ്പം വാഹിദ് കാണാതെ “അടിപൊളിയാണ്” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ കൈവിരൽ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിക്കുകയും ചെയ്തു പുറത്തേക്ക് പോയി. രമ്യയ്ക്ക് അത് ഇഷ്ടമായി. ജാസ്മിന് പിന്നിൽ ഡോർ അടഞ്ഞു. വാഹിദ് എന്തോ കള്ളത്തരം ഒളിച്ചു വെക്കുന്നത് പോലെ മുഗ്ദമായി രമ്യയെ നോക്കി. അത് കണ്ട് രമ്യയ്ക്ക് ചിരിവന്നു.
“സാറേ. ഫുഡ് കൊണ്ട് വന്ന പെണ്ണ് ഇറങ്ങിപോവുന്ന മുറിയിലെ ചില സ്മെൽ ഒക്കെ എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും ട്ടാ. ആ സ്മെൽ ഒക്കെ ഞാനും കുറേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതാ.” രമ്യ വാഹിദിന്റെ പരുങ്ങിയ ഭാവം കണ്ട് ചെറിയ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ വിഷയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു കൊണ്ടുവരാൻ വേണ്ടി ആഗമനോദ്ദേശം എന്താണെന്ന് തിരക്കി.
“എന്താ രമ്യ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്. എന്തെങ്കിലും സീരിയസ് അല്ലെങ്കിൽ താനിങ്ങോട്ട് വരില്ല ല്ലോ.” വാഹിദ് ഹാളിലെ സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു. പിന്നാലെ ചെന്ന രമ്യ ബാഗിൽ നിന്ന് മൊബൈൽ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു ഫ്ളോറും റൂം നമ്പറും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ട് വാഹിദിന്റെ അടുത്ത് സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
“സാറിനൊരു ഗസ്റ്റ് ഉണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ സാറിന് പരിചയം ഉണ്ടാകുമോന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ സാറിനെ കാണണം എന്ന് മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ.” അവൾ ഫോൺ ബാഗിലെക്ക് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
“ഗസ്റ്റ്.? എനിക്കിവിടെ അതിന് മാത്രം ബന്ധങ്ങൾ ഒന്നും ആയിട്ടില്ല ല്ലോ.” വാഹിദ് നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“പെണ്ണാണ്. ഇത്തിരി ഇടിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആള് സുന്ദരിയാ.ശാരീസ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഓണറെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു കമ്പനിൽ പുലരാൻ നേരത്ത് എത്തിയതാ. നമ്മുടെ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ അവിടെ പിടിച്ചിരുത്തി. ഞാനിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നു.” അവൾ കാര്യം വിശദീകരിച്ചു.
“എന്നിട്ട് ആളെവിടെ? താൻ ഒറ്റക്കാണല്ലോ വന്നത്.”
“ഇപ്പൊ ഇങ്ങെത്തും. സുന്ദരിയാണെന്ന് കേട്ടപ്പോ കൺഫ്യൂഷൻ ഒക്കെ മറന്നല്ലോ.” രമ്യ ഇടം കണ്ണിലൂടെ വാഹിദിനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ വലിയ വിടർന്ന കറുത്ത കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുള്ള ആ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ എന്നോണം വാഹിദ് തല സോഫയിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്ന് മേലേക്ക് നോക്കി. അവർക്കിടയിൽ കുറച്ചു നേരത്തെക്ക് നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. പിന്നെ ഒന്ന് ശങ്കിച്ചതിന് ശേഷം രമ്യ വാഹിദിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് ആഞ്ഞു മുഖം മുന്നോട്ട് അടുപ്പിച്ചു ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
“ജാസ്മിൻ മാഡം സൂപ്പർ അല്ലേ.?” അവൾ വാഹിദിനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് തുടർന്നു.
“പക്ഷേ സുധീർ സാറിന് എപ്പോഴും ഫ്രഷ് വേണം. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ പെണ്ണ് വേണം. ഇത്ര നല്ലൊരു ഇത്ത കൂടെ ണ്ടായാലും പുറത്തു നിന്ന് കിട്ടിയാലേ സാറിന് മനസ്സ് നിറയൂ.” അവൾ അവന്റെ മറുപടിക്ക് കാതോർത്തു മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
“രമ്യാ അത് പിന്നെ.. അവർ ഫുഡ് കൊണ്ട് വന്നിട്ട് പെട്ടന്ന് മടങ്ങാതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ഇരുന്ന് നേരം പോയതാ.” വാഹിദ് പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ അവളെ നോക്കിയില്ല. രമ്യയുടെ കൈ അവന്റെ കാൽമുട്ടിൽ സ്പർശിച്ചു. അവൻ ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി.
“സാർ, നമ്മളൊക്കെ സ്കൂളിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ആ സമയമല്ല ഈ കാലം. ആ കാലത്തുള്ള കുടുംബത്തിൽ പിറന്ന അച്ചടക്കമുള്ള മനുഷ്യരെ പോലും വാതിലൊന്നു തള്ളി നോക്കിയാൽ മറ്റുള്ളവന്റെ കൂടെയോ മറ്റുള്ളവളുടെ കൂടെയോ ഇപ്പൊ കാണാം. സാറ് പിന്നെന്തിനാ ഇത്ര നല്ല കുട്ടിയാവുന്നത്. ഇതൊക്കെ ഒരു വാതിലിന്റെയും നാല് ചുവരിന്റെയും ഉള്ളിൽ മാത്രമാകണം എന്നേയുള്ളൂ. ഇതൊക്കെ ഇപ്പോൾ നിസ്സാര കാര്യങ്ങളാണ്.” അവൾ വളരെ അടുത്തൊരു സുഹൃത്തിനെ പോലെ സംസാരിച്ചു. വാഹിദ് ഒന്നും പറയാതെ അവളെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു.