“അളിയാ..
ബാലനളിയാ…!”
ബാബു ഇരുന്ന് പുലമ്പുകയാണ്. അവനൊന്നും മനസിലായിട്ടില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യമായി.
“ഇപ്പോ എത്തും ബാബു.. കുറച്ച് നേരം കൂടെ…!”
“വാള് വെക്കണം.. എനിക്ക്… ഹയ്യോ..!”
അവൻ അലറി. ഒപ്പം സീറ്റിന്റെ വശത്തേക്ക് ചെരിഞ് ശർദിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ടാണ് വണ്ടിയിലെ എല്ലാവരും ഉണർന്നത്.
വീടെത്താറായിരുന്നു. ഒരഞ്ചു മിനുട്ട് കൂടെ കഴിഞ്ഞപ്പോ വണ്ടി വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് കയറി.
കണ്ണുകളിലെ ഉറക്കം തെളിയാഞ്ഞ ഭാരതി ആദ്യം തന്നെ ചാടിയിറങ്ങി. പുറകിൽ വിനയനും. ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങി പോകവേ അച്ഛനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മായയും എഴുന്നേറ്റു.
“അങ്ങേരു കണ്ടിരുന്നോ…? “
അവൾ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ആകാംഷിച്ചു.
“ഇല്ല പേടിക്കേണ്ട…!”
അപ്പോഴാണ് അവൾക്കൊരു ശ്വാസം വീണത്. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളോളം അവർ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“വേഗം ഉറങ്ങുമോ..??”
അവളുടെ നോട്ടവും കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളെയും ഓർത്ത് മൗനം ഭേദിക്കാൻ അയാൾ വിവശനായി.
“ഇല്ലാ…!”
കാത്തു നിക്കണോ..? വരുമോ..? എന്നുകൂടി ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ പുറത്ത് വരാതെ അവളയാളെ വല്ലാതെ നോക്കി.
വിനയന്റെ വിളി വന്നപ്പോ സാരി തലപ്പിൽ തന്റെ ബ്രാ മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളും വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.
ഡ്രൈവർ സുനിൽ പുറകിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നത് കണ്ടപ്പോ ബാലന് അല്പം ടെൻഷനായി.
“ബാലേട്ടാ.. എന്റെ വണ്ടി നശിപ്പിച്ചോ…??”
അയാൾക്ക് ശ്വാസം വീണു. അവനൊന്നും കേട്ടില്ല.
“സുനിലേ.. ഇത് നന്നാക്കേണ്ട പൈസ പറഞ്ഞോ.. ഞാൻ തരാം..!”
“കഷ്ടയല്ലോ ബാലേട്ടാ..!”
വേറെയൊന്നും അയാൾക്ക് ചെയ്യാനില്ല.
അളിയനെ അവിടുന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാനും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു വരാനും കുറച്ചു പണിപ്പെട്ടു.
സുനിലിന്റെ സഹായത്തോടെ വീടിന്റെ ഇറയത്തേക്ക് കൊണ്ടു കിടത്തി.
അവനും പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോ
ബാലനും അളിയനും മാത്രം.
നന്ദി വാക്കുകൾ പോലുമില്ലാതെ ബന്ധുക്കൾ മുൻപേ സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു.
ഭാരതി വാതിലടച്ചു റൂമിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടാവും.
മരുമോളുടെയാ അവസാനത്തെ നോട്ടം അയാൾ മനസ്സിൽ ആവാഹിച്ചെടുത്തു. ഉറങ്ങില്ലെന്നാണ് പെണ്ണ് പറഞ്ഞത്. അതൊരു അറിയിപ്പ് തന്നെയാണ്. പക്ഷെ വിനയൻ ഉള്ളപ്പോ.. എന്ത് എങ്ങനെ എന്നൊന്നും പിടികിട്ടിയില്ല.
അളിയനെ ഇറയത്തു കിടത്തിയിട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ അയാൾക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. പറ്റുന്ന പോലെ അയാൾ അവനെ താങ്ങി ഹാളിലെ സോഫയിൽ കൊണ്ടു കിടത്തി. രാവിലേ എഴുന്നേറ്റ് പൊയ്ക്കോട്ടേ.
ബാലൻ നേരെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് കയറി. ഭാരതി അവിടെ വേഷം മാറി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിരുന്നു.
ഉറങ്ങട്ടെ നന്നായി ഉറങ്ങട്ടെ..
ബാലൻ ബാത്റൂമിൽ കയറി കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങി വരുമ്പോ ഭാരതി നല്ല ഉറക്കം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന് കണ്ടു. അയാൾക്ക് സന്തോഷമായി. ചിന്തകൾ മുഴുവൻ മരുമകളെ കുറിച്ചായിരുന്നു.
അവളിപ്പോ തന്നെ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവുമോ, വിനയൻ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നൊന്നും അറിയാതെ അയാൾക്ക് സമാധാനം കിട്ടിയില്ല.
രാത്രി ഇരുട്ടിന്റെ നിഴലിൽ അയാൾ കോണിപ്പടി കയറി. മകന്റെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി.
പക്ഷെ വാതിലിൽ മുട്ടാൻ ഒരു മടി.
അവള് കേൾക്കുമോ, വിനയൻ ഉണരുമോ എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ച് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങളോളം റൂമിനു മുൻപിൽ കോഴിയെ പോലെ വെരുകി നടന്നു.
അപ്പോഴാണ് വാതിലിന്റെ കൊളുത്താഴിയുന്ന ശബ്ദം. മുറിയിൽ നിന്ന് തന്റെ മരുമകൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുന്നത് ബാലൻ ആകാംഷയോടെ നോക്കി നിന്നു.
