മഴയോർമ്മ – 4
[ OLIVER DUST ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
ചൂടുള്ള മഴക്കാലം
കല്യാണത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മീര ആദ്യം ചെയ്തത് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമാണ്. പിന്നെ പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്ന് ഒരു കണ്ണ് മാത്രം ചെറുതായി ചിമ്മി, തന്റെ അരയിൽ ചുറ്റിക്കിടക്കുന്ന കൈയിലേക്ക് നോക്കി. കയ്യിൽ അവളുടെ വിരലിലെ അതേ നീല കല്ലിന്റെ മോതിരം മിന്നി.
“ഉണർന്നോ, ഭാര്യേ?” അർജുൻ അവളുടെ ചെവിയുടെ പിന്നിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ ഒരു ഇടർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് കേട്ടാൽ മതി അവളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഓടാൻ.
“ഉണർന്നു. പക്ഷേ എണീക്കുന്നില്ല.”
“ആരു പറഞ്ഞു എണീക്കണമെന്ന്?”
“ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ താഴെ ചായയ്ക്ക് കാത്തിരിക്കും.”
“ചേട്ടൻ കല്യാണം കഴിച്ചവനാ. മനസ്സിലാക്കും.” അവൻ അവളെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു. മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണടച്ചു. “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ എത്ര നേരം നോക്കിയിരുന്നെന്ന് അറിയാമോ? നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ചുണ്ടിന്റെ ഒരു വശം ചെറുതായി പൊങ്ങും. ഏതോ ഒരു രഹസ്യം ഓർക്കുന്നത് പോലെ.”
“രഹസ്യം തന്നെയാ.” അവൾ കണ്ണ് തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. “നീ ഇന്നലെ എന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ഓർക്കുകയായിരുന്നു.”
“ഞാൻ എന്താ പറഞ്ഞത്?”
“ഓർമ്മയില്ലേ?” അവൾ പുരികം പൊക്കി. “നാണമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ.”
“ഓർമ്മയുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക രസമാ.”
മീരയുടെ കവിൾ ചുവന്നു. അവൾ പുതപ്പ് മുഖം വരെ വലിച്ചിട്ടു. അർജുൻ അത് പതുക്കെ താഴേക്ക് വലിച്ചു, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ, മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത്, പിന്നെ ചുണ്ടിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. അവൾ ആദ്യം ചെറുത്തു, പിന്നെ അലിഞ്ഞു.
“നിന്റെ ചുണ്ടിന് ഇപ്പോഴും ഏലക്കയുടെ രുചിയാ,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
“നിന്റെ നാവിന് ഇപ്പോഴും പഞ്ചാരയുടെ കുറവാ,” അവൾ തിരിച്ചടിച്ചു. “അതുകൊണ്ടാ ഇത്ര കൊതി.”
“കൊതിയോ?” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഇത് കൊതിയല്ല മീരേ, ഇത് ഒരു ശീലമായിത്തുടങ്ങി. ഇന്നലെ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഞാൻ നിന്നെ തൊടാതെ കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നാൽ എന്റെ കൈകൾക്ക് വിറയൽ വരും.”
“അയ്യോ, ഡോക്ടറെ കാണിക്കണം.”
“ഡോക്ടറുടെ മരുന്ന് ഇതാ.” അവൻ അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.
അന്ന് രാവിലെ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ചായയ്ക്ക് ഒരു മണിക്കൂർ കൂടുതൽ കാത്തിരുന്നു. ശാന്ത അയാളോട് പറഞ്ഞു, “മനുഷ്യാ, ഇന്നലെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. കുറച്ച് സമയം കൊടുക്ക്.” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ പത്രത്തിന് പിന്നിൽ ചിരിച്ചു. “ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”
❖
പതിനൊന്ന് മണിയോടെ അവർ താഴെ വന്നു. മീരയുടെ മുടി നനഞ്ഞിരുന്നു, അവൾ അവന്റെ പഴയ ഒരു ഷർട്ടും മുണ്ടും ഉടുത്തിരുന്നു. അർജുൻ അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ, ഒരു ചെറിയ മൂളിപ്പാട്ടോടെ.
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കണ്ണട ഊരി. “ഉം. ഇന്ന് ചായയ്ക്ക് മധുരം കൂടുതൽ വേണ്ടി വരുമല്ലോ.”
“ചേട്ടാ!” രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇതാ എന്റെ ഒരു സമ്മാനം.” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു കവർ നീട്ടി. “എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഒരു ബന്ധുവിന് ആലപ്പുഴയിൽ ഒരു ഹൗസ്ബോട്ട് ഉണ്ട്. ഒരാഴ്ച നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം. കഫേ ഞാനും ശാന്തയും നോക്കിക്കോളാം.”
മീര വായ പൊത്തി. “ചേട്ടാ… ഇത്…”
“ഹണിമൂൺ എന്നൊരു സാധനം ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ? അത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ നിർബന്ധമാ. ഇല്ലെങ്കിൽ ശാന്ത
എന്നെ പറഞ്ഞുവിടും.” അയാൾ കണ്ണിറുക്കി. “പിന്നെ ഒരു കാര്യം. അവിടെ കായലിൽ ആർക്കും കേൾക്കില്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത്ര ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാം.”
മീര ഒരു ഏപ്രൺ എടുത്ത് അയാളുടെ നേരെ എറിഞ്ഞു. അർജുൻ ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് മേശയിൽ തല വെച്ചു.
❖
പക്ഷേ ഹണിമൂണിന് മുമ്പ് ഒരു പരീക്ഷ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കുടയിൽ ഒരുമിച്ച് ഒരു കിലോമീറ്റർ.
ഉച്ച തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മഴ വന്നു. ആ മേഘം കുന്നിന് മുകളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന് തേയിലത്തോട്ടത്തെ മുഴുവൻ മൂടി. മീര കുട തുറന്നു.
“ശരി, പരീക്ഷ തുടങ്ങട്ടെ. നിയമങ്ങൾ: ഒന്ന്, കുട ഒന്നേ ഉള്ളൂ. രണ്ട്, നനഞ്ഞാൽ തോറ്റു. മൂന്ന്, ഒരു കിലോമീറ്റർ കഴിയുന്നത് വരെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.”