“അമ്മേ, പ്ലീസ്!” മീര നാണിച്ച് മുഖം പൊത്തി.
അമ്മ അവളുടെ കയ്യിലെ വളകൾ നോക്കി, പിന്നെ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ ഈ
ആഴ്ച ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ലല്ലോ?”
മീരയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത.
“ഒട്ടും ഇല്ല, അമ്മേ,” രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു, ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ചിരിയോടെ.
ആ രാത്രി മുകളിലത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ച ഉടൻ അർജുൻ അവളെ പുണർന്നു. മീര അവന്റെ വായ പൊത്തി.
“അമ്മ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിലാ!” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
“അതിന്?”
“ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കരുത്!”
“ഞാൻ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നില്ലല്ലോ. നീയാ ഉണ്ടാക്കുന്നത്.”
“ഞാനോ? ഒരിക്കലുമില്ല!”
“ഹൗസ്ബോട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.”
“അത് കായൽ ആയിരുന്നു! ഇത് ഓടിട്ട വീടാ, ശബ്ദം പടരും!”
അവൻ ചിരി അടക്കാൻ അവളുടെ തോളിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. “ശരി. എങ്കിൽ ഒരു കളി. ഇന്ന് രാത്രി ആർക്ക് കൂടുതൽ നേരം ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റും എന്ന്.”
“ഇത് ഒരു മോശം ഐഡിയയാ.”
“പേടിയാണോ?”
“ഞാൻ? ഒരിക്കലുമല്ല.”
അർജുൻ വളരെ പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചുംബിച്ചു. മീര ചുണ്ട് കടിച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കോളർബോണിൽ, പിന്നെ തോളിൽ. അവളുടെ വിരലുകൾ കിടക്കവിരിയിൽ മുറുകി. അവൻ വളരെ പതുക്കെ, ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരു ചോദ്യത്തോടെ, ഒരു മന്ത്രണത്തോടെ അവളെ ചുംബനങ്ങളുടെ ഒരു ലോകത്തിലൂടെ നയിച്ചു. മീര കൈകൊണ്ട് തന്റെ വായ പൊത്തി, കണ്ണ് ഇറുക്കി അടച്ചു, അവളുടെ ദേഹം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. നിശബ്ദതയ്ക്ക് ഇത്ര ചൂട് ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പറയാതെ പറയുന്ന ഓരോ ശ്വാസത്തിനും ഒരു ഇരട്ടി ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കടിച്ച് ഒരു ചെറിയ കരച്ചിലിനെ ഒതുക്കി, അവൻ അവളുടെ
മുടിയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി വിറച്ചു.
പിന്നെ ഇരുവരും ചേർന്ന് കിടന്ന് ശബ്ദമില്ലാതെ ചിരിച്ചു, കിടക്ക വരെ കുലുങ്ങുന്ന ചിരി.
“ഞാൻ ജയിച്ചു,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
“നീ തോറ്റു. നിന്റെ ഒരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.”
“അത് ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു ശ്വാസം ആയിരുന്നു.”
“നിന്റെ ശ്വാസത്തിന് ഒരു പേരുണ്ട്. എന്റെ പേര്.”
അടുത്ത മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചുമ കേട്ടു. രണ്ടുപേരും ശ്വാസം പിടിച്ചു. പിന്നെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം, ഭിത്തിയിലൂടെ, ശാന്തമായി:
“മക്കളേ, കിടന്നുറങ്ങിക്കോ. ഞാൻ ചെറിയ ചെവിയാണ്, ഒന്നും കേട്ടില്ല.”
മീര തലയിണയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് കരഞ്ഞു. അർജുൻ അവളെ പിടിച്ച് ചിരി ഒതുക്കാൻ നോക്കി, പക്ഷേ അവനും തോറ്റു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അമ്മ ചായ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ച് പറഞ്ഞു, “ഞാൻ ഇന്ന് ഇടുക്കിയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നു. വയസ്സായവർക്ക് കുറച്ച് സ്വകാര്യത കൊടുക്കണം. പുതിയ ദമ്പതികൾക്കും.” അമ്മ അർജുനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “നീ ഒരു നല്ല പയ്യനാ. അത് കൊണ്ട് ഞാൻ ക്ഷമിക്കുന്നു.”
❖
അമ്മ പോയതോടെ അടുക്കളയിലെ ലിസ്റ്റിലെ നാലാമത്തെ ഐറ്റം ടിക്ക് ചെയ്യാൻ വൈകിയില്ല. ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം കഫേ നേരത്തെ അടച്ച് ശാന്തയെയും ഗോപാലൻ ചേട്ടനെയും പറഞ്ഞയച്ച് മീര ദോശക്കല്ലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അർജുൻ അവളുടെ പിന്നിൽ.
“ഇപ്പോൾ ദോശ ചുടുന്നതാ പ്ലാൻ,” അവൾ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ.”
“നീ എന്റെ അരയിൽ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“അത് ഒരു സപ്പോർട്ടാ.”
“എന്തിന്?”
“ദോശ മറിച്ചിടുമ്പോൾ നീ വീഴാതിരിക്കാൻ.”
“ഞാൻ വീഴില്ല.”
“വീഴും.” അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു
ചുംബനം വെച്ചു. അവളുടെ കയ്യിലെ ചട്ടുകം വിറച്ചു. ദോശ കരിഞ്ഞു.
“ദോശ!”
“ഓ, ദോശ. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ദോശയല്ലല്ലോ വേണ്ടത്,” അവൻ അവളെ തിരിച്ച് നിർത്തി, അടുപ്പ് ഓഫ് ചെയ്തു. “ഇത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? കല്യാണത്തിന് മുമ്പത്തെ ആ അപ്പത്തിന്റെ രാത്രി?”
“ഓർമ്മയുണ്ട്. അന്ന് അപ്പത്തിന്റെ മാവ് മുഴുവൻ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.”
“ഇന്ന് ഒഴുകാൻ പോകുന്നത് മറ്റൊന്നാ.”
“ഷീ!” അവൾ നാണം കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു, പക്ഷേ ആ കൈ അവിടെത്തന്നെ വെച്ചു. അടുക്കളയുടെ മേശയിൽ അവൾ ഇരുന്നു, അവൻ അവളുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അടുപ്പിന്റെ ചൂട് ഇപ്പോഴും അന്തരീക്ഷത്തിൽ. ഇഞ്ചിയുടെയും ഏലക്കയുടെയും മണം. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടിനെ വിഴുങ്ങി, അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്ത് ഒഴുകി. മേശപ്പുറത്തെ പാത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അവരുടെ ഇളക്കത്തിൽ കിലുങ്ങി. അവൾ ചിരിച്ചു, അവൻ അവളെ ചേർത്തു, ലോകം ആ ഒരു അടുക്കളയുടെ ചൂടിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ആ രാത്രി അടുക്കളയുടെ ചുമരുകൾക്ക് പോലും നാണം തോന്നിയിരിക്കണം.