ചെറിയ ശബ്ദത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ കടിച്ചു, അവൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവർ പരസ്പരം പേര് വിളിച്ചു, പിന്നെ പേരുകൾ പോലും വേണ്ടാതായി. അസ്തമയം കഴിഞ്ഞ് ഇരുട്ട് വീണപ്പോൾ അവളുടെ മുടി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്ന് കിടന്നു, അവന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിൽ ഭദ്രമായി.
“നിന്റെ കൂടെ ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ കിടന്നാലും എനിക്ക് മടുക്കില്ല,” അവൾ ഉറക്കച്ചടവോടെ പറഞ്ഞു.
“ഒരു ആയുസ്സ് മതിയോ?”
“ഇല്ല. ഇനിയും അടുത്ത ജന്മത്തിലും ഇതേ മഴ വേണം.”
❖
ആലപ്പുഴയിലെ ഹൗസ്ബോട്ട് ഒരു പഴയ കെട്ടുവള്ളമായിരുന്നു. തേക്കിന്റെ തറ, ഓലകൊണ്ടുള്ള മേൽക്കൂര, മുൻവശത്ത് ഒരു ചെറിയ ഇരിപ്പിടം. ബോട്ടിലെ ജോലിക്കാരനായ ഒരു വയസ്സൻ, മാധവൻ ചേട്ടൻ, അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ചിരിച്ചു.
“ഗോപാലൻ പറഞ്ഞിരുന്നു, പുതിയ കല്യാണക്കാരാണെന്ന്. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. പാചകം ചെയ്ത് വെച്ചിട്ട് ഞാൻ അക്കരെ ഇറങ്ങിക്കോളാം. നിങ്ങൾ വിളിച്ചാൽ മാത്രം വരാം. വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ നാളെ രാവിലെ.”
“അയ്യോ, അത് വേണ്ട ചേട്ടാ,” മീര പറഞ്ഞു.
“വേണം,” അർജുൻ ഉടനെ പറഞ്ഞു. മീര അവനെ ഒന്ന് നുള്ളി.
ബോട്ട് പതുക്കെ കായലിലേക്ക് നീങ്ങി. വൈകുന്നേരത്തെ സൂര്യൻ വെള്ളത്തിൽ സ്വർണ്ണം ഒഴിച്ചു. തെങ്ങുകൾ തീരത്ത് കാവൽ നിന്നു. ദൂരെ ഒരു ചെറിയ വള്ളത്തിൽ ഒരു മീൻപിടുത്തക്കാരൻ വല വീശുന്നു. മീര ബോട്ടിന്റെ മുൻവശത്ത് കാൽ വെള്ളത്തിലേക്ക് തൂക്കി ഇരുന്നു. അർജുൻ അവളുടെ പിന്നിൽ ഇരുന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇത്ര ശാന്തത ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും. ദുബായിൽ ശബ്ദമില്ലാത്ത
ഒരു നിമിഷം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“ഇപ്പോൾ ശബ്ദമുണ്ടോ?”
“നിന്റെ ശ്വാസം. എന്റെ ഹൃദയം. അത്ര മാത്രം.”
രാത്രി മാധവൻ ചേട്ടൻ ഒരു വലിയ പാത്രം കരിമീൻ പൊള്ളിച്ചതും ചോറും മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ചെറുവള്ളത്തിൽ അക്കരെ പോയി. മുൻവശത്ത് ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് മാത്രം. അവർ ഒരേ ഇലയിൽ നിന്ന് കഴിച്ചു, അവൾ ഓരോ ഉരുള അവന്റെ വായിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. അവൻ അവളുടെ വിരലിൽ ഒരു ചെറിയ കടി കൊടുത്തു.
“അയ്യോ! ഇങ്ങനെ കഴിക്കാനാണോ ഉദ്ദേശിച്ചത്?”
“നിന്റെ വിരൽ മീനിനേക്കാൾ രുചിയാ.”
“എന്റെ ദൈവമേ, ഇയാൾക്ക് ഇത് എവിടുന്ന് പഠിച്ചു?”
“നീ പഠിപ്പിച്ചതാ. നീ ആണ് ഗുരു.”
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവർ മേൽക്കൂരയില്ലാത്ത പിൻവശത്തെ തറയിൽ ഒരു പായ വിരിച്ച് കിടന്നു. മുകളിൽ ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. വെള്ളം ബോട്ടിനെ പതുക്കെ ആട്ടി. മീര അർജുന്റെ തോളിൽ തല വെച്ച്, ഒരു വിരൽ കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“അർജുൻ.”
“ഉം.”
“എനിക്ക് ഒരു സത്യം പറയാനുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ നാണക്കേടുള്ള സത്യം.”
“പറയ്. ഞാൻ ചിരിക്കില്ല.”
“ചിരിക്കും. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ പ്രണയത്തെ പറ്റി എപ്പോഴും സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചതേ ഉള്ളൂ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…” അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. “ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഏതൊരു പുസ്തകവും ഇതിന്റെ പകുതി പോലും എഴുതിയിട്ടില്ലെന്ന്.”
അർജുൻ ചിരിച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്തു. “ഞാൻ ഇത് ഒരു പുസ്തകത്തിൽ എഴുതാൻ ശ്രമിക്കില്ല. ഇത് ജീവിച്ച് തന്നെ തീർക്കും.”
“എന്നാൽ തുടങ്ങ്.”
അവൻ അവളെ ചുംബിച്ചു. കായലിലെ കാറ്റ് അവരുടെ ചുറ്റും ഒഴുകി. അവളുടെ കയ്യിലെ നീല വളകൾ പായയിൽ ഒരു മണിനാദം പോലെ കിലുങ്ങി. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ, തോളിൽ, ഓരോ ചുംബനത്തിലും ഒരു പുതിയ ചോദ്യം ചോദിച്ചു, അവൾ ഓരോന്നിനും ഒരു ചെറിയ മൂളലും വിരലുകളുടെ മുറുക്കവും കൊണ്ട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ആകാശത്തിന് താഴെ, വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ മാത്രം സാക്ഷിയായി, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും പരസ്പരം കണ്ടെത്തി. ബോട്ടിന്റെ ആട്ടം അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളത്തോട് ചേർന്നു. ഒരു നിമിഷം മീര തല പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ച് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, അവന്റെ പേര് ഒരു നിശ്വാസമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അവളെ ഇറുകെ ചേർത്തു, അവളുടെ ചൂടിൽ അലിഞ്ഞു.