പിന്നീട് ലിസ്റ്റിലെ ആ വരിയുടെ അടുത്ത് മീര ഒരു വലിയ ടിക്ക് ഇട്ടു, അതിന്റെ അടുത്ത് ഒരു ചെറിയ ഹൃദയവും വരച്ചു.
❖
കവിതാസമാഹാരത്തിന്റെ ജോലി അപ്പോഴേക്കും കാര്യമായി നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ രാത്രിയും കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് അച്ഛന്റെ കവിതകൾ ഒന്നൊന്നായി വായിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കലായിരുന്നു അവരുടെ പതിവ്. മീര എഡിറ്ററുടെ ഗൗരവത്തിൽ കണ്ണട വെച്ച്, കയ്യിൽ ചുവന്ന പെൻസിലുമായി ഇരിക്കും. അർജുൻ അവളുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടന്ന് ഓരോ കവിത ഉറക്കെ വായിക്കും.
“ഇത് നോക്ക്,” ഒരു രാത്രി
അവൻ പറഞ്ഞു. “അച്ഛൻ ഇത് അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയതാ.”
*”നിന്റെ ചിരി ഒരു മഴക്കാലം,*
*ആദ്യം ചാറ്റൽ, പിന്നെ കോരിച്ചൊരിയൽ.*
*ഞാൻ കുടയില്ലാതെ നിന്നു,*
*നനഞ്ഞൊലിച്ച് നിന്നു,*
*വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ മറന്നു.”*
“ഇത് എത്ര മനോഹരം,” മീര പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. “അച്ഛന് ഇത്ര റൊമാന്റിക് ആകാൻ അറിയാമായിരുന്നെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.”
“നിനക്ക് ഇത് എന്തുകൊണ്ടാ ഇത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്?”
“ഇത് നമ്മളെ പറ്റിയാണെന്ന് തോന്നും.”
“നമ്മൾ അല്ല. അമ്മയും അച്ഛനും.”
“അതേ കഥ തന്നെയാ. ഒരേ മഴ, ഒരേ കുട ഇല്ലായ്മ.” അവൾ കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഞാൻ ഈ കവിത പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ ഇടും.”
“ഇനി ഒന്ന് കൂടി വായിക്കട്ടെ?” അവൻ പേജ് മറിച്ചു. “ഇത് ഒരു ചെറിയ കവിതയാ. പക്ഷേ ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ ഓർമ്മ വരും.”
*”അവളുടെ തോളിൽ ഒരു ചെറിയ മറുക്,*
*ഞാൻ അതിനെ ഒരു ഗ്രഹമെന്ന് വിളിച്ചു.*
*എന്റെ ചുണ്ടുകൾ ബഹിരാകാശയാത്രികൻ,*
*ദിവസവും അവിടെ ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.”*
മീര ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അച്ഛൻ ഇത് എഴുതിയോ? ശരിക്കും?”
“ആരാ കണ്ടത്? ഞാൻ ഇപ്പോൾ എഴുതിയതാ.”
“അർജുൻ! ഞാൻ വിചാരിച്ചു…”
“നിന്റെ തോളിൽ ഒരു മറുക് ഉണ്ടല്ലോ.” അവൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ കുർത്തയുടെ കഴുത്ത് ഒരു വശത്തേക്ക് നീക്കി. “ഇതാ ഗ്രഹം. ബഹിരാകാശയാത്രികൻ ലാൻഡിംഗിന് അനുമതി ചോദിക്കുന്നു.”
“അനുമതി…” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ മുടിയിൽ വിരൽ ഇട്ടു. “…അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു.”
ആ രാത്രി കവിതകൾ മുഴുവൻ കിടക്കയിൽ ചിതറി കിടന്നു. ചുവന്ന പെൻസിൽ എവിടെയോ ഉരുണ്ടുപോയി.
മീരയുടെ കണ്ണട അവന്റെ തലയിണയുടെ അടിയിൽ എത്തി. അവളുടെ കയ്യിൽ അർജുന്റെ ഒരു പഴയ കവിത ഉരുണ്ടുകൂടി. അവൻ ഓരോ ചുംബനത്തിനിടയിലും ഒരു വരി ചൊല്ലി, അവൾ ഓരോ മന്ത്രണത്തിനിടയിലും അതിന്റെ അടുത്ത വരി പൂരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ആ മുറിയിൽ ഒരു പുതിയ കവിത പിറന്നു, അതിൽ വാക്കുകളും ശ്വാസങ്ങളും ചൂടും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവർ അത് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ പകുതി മാത്രമേ ഓർമ്മ വന്നുള്ളൂ. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ബാക്കി പകുതി നമുക്ക് ഇന്ന് രാത്രി വീണ്ടും എഴുതാം.”
❖
ഒരു ദിവസം ഒരു കൊറിയർ വന്നു. ഒരു വലിയ പെട്ടി. അതിൽ കൊച്ചിയിലെ ഒരു പബ്ലിഷിംഗ് ഹൗസിന്റെ ലോഗോ. മീര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പെട്ടി തുറന്നു. ഉള്ളിൽ ഒരു കത്തും, ഒരു പ്രൂഫ് കോപ്പിയും. കവറിൽ നീല അക്ഷരത്തിൽ:
*”നീലക്കുറിഞ്ഞി: മഴ പെയ്യാത്ത ദിവസങ്ങളിലെ കവിതകൾ”*
“ഇത്…” മീരയുടെ ശബ്ദം പൊട്ടി. “ഇത് ശരിക്കും ഉണ്ട്! പുസ്തകം!”
അർജുൻ ആ പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്ത് ആദ്യ പേജ് മറിച്ചു. അവിടെ ഒരു സമർപ്പണം അച്ചടിച്ചിരുന്നു:
*”ഈ പുസ്തകം എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വായനക്കാരിക്ക്,*
*അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ മകന്റെ ഭാര്യ.*
*— നീലക്കുറിഞ്ഞി”*
രണ്ടുപേരും വായന നിർത്തി, പരസ്പരം നോക്കി. അർജുൻ അത് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല, മീരയും ഇല്ല. പബ്ലിഷർ അയച്ച കത്തിൽ ഒരു വരി ഉണ്ടായിരുന്നു: *”അച്ഛൻ നേരത്തെ തന്നെ ഈ സമർപ്പണ പേജ് ഞങ്ങളെ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നു. ഒരു പുസ്തകം ഇറങ്ങുന്ന ദിവസം അത് ചേർക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു.”*
മീര കണ്ണ്
തുടച്ചു, പക്ഷേ അതൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ നനവായിരുന്നു. “അദ്ദേഹം എല്ലാം മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു.”
“അല്ല,” അർജുൻ ചിരിച്ചു. “അദ്ദേഹം ഒരു പ്രതീക്ഷ വെച്ചിരുന്നു. പ്രതീക്ഷ അച്ഛന്റെ ഒരു ശീലമായിരുന്നല്ലോ. ഇത്തവണ അത് ശരിയായി.”