“ഒന്നും എന്ന് പറഞ്ഞാൽ?”
“ഒന്നും. നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ ഞാൻ എന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന്.”
“ഇല്ല, വിശദമായി പറയ്.”
“അർജുൻ!”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുടയിൽ കയറി. അവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു. രണ്ടുപേരും ഒട്ടി ഒട്ടി നടന്നു. ആദ്യത്തെ ഇരുനൂറ് മീറ്റർ അവൻ നല്ല കുട്ടിയായി നടന്നു. അവളുടെ മുടിയുടെ മണം, മഴയുടെ മണം, മണ്ണിന്റെ മണം. മീര ഇടയ്ക്ക് അവനെ ഒളിച്ച് നോക്കി, അവൻ അത് കണ്ടുപിടിച്ചു.
“നോക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.”
“നോക്കിയില്ല.”
“നോക്കി. നിന്റെ കണ്ണ് എന്റെ കഴുത്തിൽ ഒന്ന് നിന്നു.”
“കഴുത്തിൽ എന്തോ പ്രാണി ഇരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.”
“പ്രാണിയോ? ആ പ്രാണിയുടെ പേര് ഒന്ന് പറ.”
മീര ചുണ്ട് കടിച്ച് ചിരി അമർത്തി. “ഇത്രയും ദിവസം മിണ്ടാതെ നടന്ന ആളായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കണ്ടില്ലേ, വായിൽ നിന്ന് തേൻ ഒഴുകുന്നു.”
“നിന്റെ കൂടെ
ഇരുന്നാൽ ആരും കവിയാകും.”
അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ എത്തിയപ്പോൾ മഴ കനത്തു. കാറ്റ് കുടയെ ഒരു വശത്തേക്ക് തള്ളി. രണ്ടുപേരുടെയും ഒരു വശം നനഞ്ഞു. മീരയുടെ ബ്ലൗസ് ദേഹത്ത് ഒട്ടി. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി, പിന്നെ ബലമായി കണ്ണ് മാറ്റി.
“ഞാൻ തോറ്റു,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഇനിയും അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ ഉണ്ട്!”
“എനിക്ക് പറ്റില്ല മീരേ. നീ ഇങ്ങനെ നനഞ്ഞ് നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ഋഷി ആയാലും തോൽക്കും.”
അവൾ ഒരു ചിരിയോടെ തല ചരിച്ചു. “എന്നാൽ തോൽവി സമ്മതിക്ക്.”
“സമ്മതിച്ചു.”
“ശിക്ഷ എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?”
“പറയ്.”
അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്ന് അവന്റെ ചെവിയിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. അർജുന്റെ മുഖം ഒരു നിമിഷം ചുവന്നു, പിന്നെ അവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഇതാണോ ശിക്ഷ? ഇത് എനിക്ക് സമ്മാനമല്ലേ!”
“അപ്പോൾ ഓടാം.”
അവർ ഓടി. കുട അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പറന്നു, അവരെ പിന്നാലെ വിട്ട് ഒരു തേയിലച്ചെടിയിൽ കുടുങ്ങി. മഴയിൽ നനഞ്ഞൊലിച്ച് ചിരിച്ച് അലറിക്കൊണ്ട് അവർ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. മുൻവാതിൽ അടച്ച ഉടൻ അവൻ അവളെ വാതിലിൽ ചേർത്ത് നിർത്തി. അവളുടെ മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു.
“വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“തണുപ്പല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഓടിയതിന്റെ കിതപ്പാണെന്ന് വിചാരിച്ചോ.” അവൾ അവന്റെ നനഞ്ഞ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് താഴേക്ക് വലിച്ചു. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നീ അറിയണം. ഇത് ഒട്ടും തണുപ്പല്ല.”
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടിനെ കണ്ടെത്തി. നനഞ്ഞ, ചൂടുള്ള, കൊതിയുള്ള ഒരു ചുംബനം. വെള്ളം അവരുടെ ദേഹത്തിലൂടെ ഒഴുകി, ഒരുമിച്ച് തറയിൽ ഒരു ചെറിയ
കുളം തീർത്തു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്ത് മുറുകി. അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് പടി കയറി. ഓരോ പടിയിലും നിന്ന് അവർ നിന്നു, ചുംബിച്ചു, ചിരിച്ചു, വീണ്ടും ചുംബിച്ചു.
“ഈ പടിക്കെട്ട് ഇത്ര നീളമാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല,” അവൻ കിതച്ചു.
“അടുത്ത തവണ ഒരു ലിഫ്റ്റ് വെക്കാം.”
“അടുത്ത തവണ നമ്മൾ താഴെത്തന്നെ നിൽക്കും.”
“ദുഷ്ടൻ!”
മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവളെ പതുക്കെ നിലത്ത് നിർത്തി. നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അവൻ അഴിച്ചു, ഓരോന്നിനും ഒരു ചുംബനം. അവളുടെ ചർമ്മം മഴയുടെ ഉപ്പും തണുപ്പും ചൂടും കലർന്ന് തിളങ്ങി. ഒരു തോർത്തെടുത്ത് അവൻ അവളുടെ മുടി പതുക്കെ തുടച്ചു, പിന്നെ തോളുകൾ, പിന്നെ പുറം. തോർത്ത് നിലത്ത് വീണു.
“മീര,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. “ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?”
“പറ.”
“നിന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീ ആളും. പക്ഷേ അത് പൊള്ളിക്കുന്ന തീയല്ല. ഒരു മഴക്കാലത്ത് തണുത്ത് വിറയ്ക്കുമ്പോൾ അടുപ്പിന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത് പോലത്തെ ഒരു ചൂട്. എനിക്ക് ഇത് ഒരിക്കലും മതിയാകില്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കൈ എടുത്ത് തന്റെ നെഞ്ചിൽ, ഹൃദയത്തിന് മുകളിൽ വെച്ചു. അത് ഒരു ചെറിയ പക്ഷിയെപ്പോലെ പിടഞ്ഞു.
“ഇത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? ഇതും നിനക്ക് മതിയാകില്ല എന്നാ പറയുന്നത്.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ അവർ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചു. പുറത്ത് മഴ തിമർത്തു പെയ്തു. അകത്ത് അവരുടെ ലോകം ശ്വാസത്തിന്റെ താളത്തിലും ചുംബനങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിലും ചൂടിലും ചുരുങ്ങി. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒഴുകി, അവൾ ഒരു