മഴയോർമ്മ – 5

[ OLIVER DUST ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

കുന്നിൻ മുകളിലെ രഹസ്യം

---

# മഴയോർമ്മ: ഭാഗം 5

**കുന്നിൻ മുകളിലെ രഹസ്യം**

പുലർച്ചെ നാലര മണിക്ക് അർജുൻ ഉണർന്നു. ഉറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലല്ലേ ഉണരേണ്ടൂ. രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നതേയുള്ളൂ, മനസ്സ് ആ ഒരു വാചകത്തിന് ചുറ്റും കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു: *ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം.*

മീര അവന്റെ കൈ തലയണയാക്കി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. ചുണ്ടിൽ ആ പതിവ് രഹസ്യച്ചിരി. അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിലെ മുടി പതുക്കെ മാറ്റി.

“നീ ഉറങ്ങിയില്ലല്ലോ,” അവൾ കണ്ണ് തുറക്കാതെ പറഞ്ഞു.

“നീയും ഉറങ്ങുന്നില്ല.”

“ഞാൻ ഉറങ്ങി. ഇപ്പോൾ ഉണർന്നതാ. നിന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ അത് കേൾക്കാമായിരുന്നു.”

“നിന്റെ രഹസ്യം കാരണമാ.”

“ആകാംക്ഷ കൊണ്ട് മരിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ പേടിച്ചു.”

“മരിക്കില്ല. ആ ശിക്ഷ ഞാൻ തന്നെ അനുഭവിക്കണമായിരുന്നു.” അവൾ കണ്ണ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. “വാ, എണീക്ക്. സൂര്യൻ കാത്തിരിക്കില്ല.”

അവർ ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചായയും കമ്പിളിയുമായി ഇറങ്ങി. മഞ്ഞ് തേയിലക്കുന്നുകളെ മൂടിയിരുന്നു. മീര മുന്നിൽ, അർജുൻ പിന്നിൽ, ആദ്യ ദിവസത്തെ അതേ വഴിയിലൂടെ. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവളുടെ കാൽ തെന്നിയില്ല. കൈകൾ ആദ്യം മുതൽ തന്നെ കോർത്തിരുന്നു.

“ഇത്തവണ എന്റെ ശ്രദ്ധ മാറുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ പിന്നിൽ നടക്കുന്നില്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ ഒപ്പമാ.”

“അതാ വ്യത്യാസം.”

പാറയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആകാശം ഇളം ചുവപ്പായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവർ ഒരു കമ്പിളിക്കുള്ളിൽ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു. മീര ഫ്ലാസ്ക് തുറന്ന് രണ്ട് കപ്പ് ചായ ഒഴിച്ചു, പക്ഷേ അവളുടെ കപ്പിൽ കൈ വെച്ച് ഒന്ന് നിർത്തി.

“ഞാൻ ഇത് കുടിക്കുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“എന്തേ? ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും

അല്ലേ?”

“ഇഞ്ചി കൂടുതലാ. ഇപ്പോൾ ഇഞ്ചിയുടെ മണം അടിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക്…” അവൾ ചുണ്ട് കടിച്ചു, ചിരി അമർത്തി. “ഇത്രയും ദിവസം എനിക്ക് ഇഞ്ചിയുടെ മണം എത്ര ഇഷ്ടമായിരുന്നെന്ന് അറിയാമല്ലോ.”

അർജുൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. അവന്റെ പുരികം പതുക്കെ ഉയർന്നു. ഒരു ചോദ്യം അവന്റെ ചുണ്ടിൽ എത്തി, പക്ഷേ വാക്കായില്ല.

മീര അവന്റെ കൈ എടുത്ത് തന്റെ വയറിന് മുകളിൽ വെച്ചു.

“രണ്ടാഴ്ച ഞാൻ ഇത് ഉറപ്പിക്കാൻ കാത്തിരുന്നു,” അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇന്നലെ പബ്ലിഷറുടെ പാർസൽ വന്ന അതേ ദിവസം ഞാൻ ഡോക്ടറെ കണ്ടു. നീ കഫേയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മോനോടൊപ്പം പോയി. അവൻ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാൻ നിന്നോട് ആദ്യം പറയണമെന്ന് വിചാരിച്ചു.”

അർജുൻ അനങ്ങിയില്ല. ശ്വാസം പോലും വിട്ടില്ല. അവന്റെ കൈ അവളുടെ വയറിൽ അങ്ങനെത്തന്നെ.

“ഒരു കുഞ്ഞ്?” അവൻ ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ഒരു കുട്ടിയുടേത് പോലെ പൊട്ടി.

“ഒരു കുഞ്ഞ്. നമ്മുടെ.”

അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങി, പക്ഷേ വാക്കുകൾ വന്നില്ല. പകരം അവൻ അവളെ ഇരു കൈകൊണ്ടും കോരിയെടുത്തു, പാറയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവളെ വട്ടം കറക്കി. മീര ഒരു നിലവിളിയോടെ ചിരിച്ചു.

“അർജുൻ! പതുക്കെ! വീഴും!”

“ഇല്ല! ഞാൻ വീഴില്ല! ഇനി ഒരിക്കലും വീഴില്ല!” അവൻ അവളെ പതുക്കെ താഴെ നിർത്തി, മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ ഒരു വലിയ, വിടർന്ന ചിരി. “മീര… മീര… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എന്താ പറയേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ല.”

“ഒന്നും

പറയണ്ട. നീ കവിത എഴുതാറുണ്ടല്ലോ.”

“ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കവിത മുഴുവൻ ഉണ്ട്. പക്ഷേ അതിന്റെ ഒരു വാക്ക് പോലും പുറത്ത് വരുന്നില്ല.”

“എന്നാൽ ഇങ്ങനെ പറയ്.” അവൾ ചിരിച്ചു. “‘ഞാൻ ഒരു അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു, മീരേ.'”

“ഞാൻ ഒരു അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു,” അവൻ ആവർത്തിച്ചു. ആ വാക്ക് അവന്റെ നാവിൽ പുതിയ ഒരു രുചി പോലെ നിന്നു. “അച്ഛൻ. ഞാൻ…” അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു, കരഞ്ഞു, രണ്ടും ഒരുമിച്ച്. “എന്റെ അച്ഛൻ ഇത് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ.”

“അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും,” മീര പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് അറിയാമോ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു കത്തിൽ ഉണ്ട്: *’ഈ വീട്ടിൽ ഒരു കുട്ടിയുടെ ചിരി കേൾക്കണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം എനിക്കുണ്ട്. അത് ഒരു അത്യാഗ്രഹമാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.’*”