“അത്യാഗ്രഹം അല്ല. ഇത് ഒരു പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.” അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. “ഇത്തവണയും അത് ശരിയായി.”
സൂര്യൻ മലകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, മഞ്ഞ് സ്വർണ്ണമായി, ആദ്യ ദിവസത്തെ അതേ കാഴ്ച. പക്ഷേ ഇത്തവണ അർജുൻ മലയെ നോക്കിയില്ല. അവൻ അവളുടെ വയറിൽ കൈ വെച്ച് തല അതിലേക്ക് ചായ്ച്ച് കണ്ണടച്ചു.
“എന്തെങ്കിലും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” മീര ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല. പക്ഷേ ഞാൻ കേൾക്കുന്നതായി ഭാവിക്കുകയാ.”
“ഇത് വെറും ഏഴ് ആഴ്ചയേ ആയിട്ടുള്ളൂ, മണ്ടാ!”
“എന്റെ കുട്ടി മിടുക്കനാ. ഏഴ് ആഴ്ച കൊണ്ട് തന്നെ എന്നോട് സംസാരിക്കും.”
“അല്ലെങ്കിൽ മിടുക്കി.”
“അല്ലെങ്കിൽ മിടുക്കി.” അവൻ തല ഉയർത്തി. “മീര, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയണം.”
“പറ.”
“ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. ദുബായിൽ ജോലി,
പണം, ഒന്നും എന്റെ ആഗ്രഹമായിരുന്നില്ല. അത് വെറും ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു കാര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ഉള്ള് നിറഞ്ഞ്. ഏറ്റവും നല്ല അച്ഛനും ഏറ്റവും നല്ല ഭർത്താവും ആകണം. നിനക്കും നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനും.”
“നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ആണ്,” മീര അവന്റെ കവിളിൽ തൊട്ടു. “ഇത് പറയാൻ എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഒരു അച്ഛനാകാൻ തയ്യാറാണോ എന്ന്.”
“തയ്യാറാണോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് തന്നെ തെറ്റാ. ഞാൻ തയ്യാറായിട്ടാ ഇരിക്കുന്നത്, എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.”
അവർ ഒരു ദീർഘ ചുംബനത്തിൽ അലിഞ്ഞു. കമ്പിളി അവരെ ചുറ്റി, കാറ്റ് അവർക്ക് ചുറ്റും വീശി. ഒരു കിളി എവിടെയോ ഒരു പുതിയ പാട്ട് തുടങ്ങി.
❖
കുന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അർജുൻ ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ കയ്യിൽ പിടി മുറുക്കി, ഓരോ കല്ലിന് മുന്നിലും അവളെ തടഞ്ഞു.
“അർജുൻ, ഞാൻ പൊട്ടിപ്പോകുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ് ഒന്നുമല്ല!”
“ഇപ്പോൾ നീ ഗ്ലാസ്സിനേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാ. നീ രണ്ടാളാ.”
“ഞാൻ ഒരാൾ തന്നെയാ. രണ്ടാമത്തെ ആൾ ഇപ്പോൾ ഒരു പയറുമണിയുടെ വലുപ്പമേ ഉള്ളൂ.”
“പയറുമണിയും പ്രധാനമാ.”
മീര ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് വഴിയിൽ നിന്നുപോയി. “എന്റെ ദൈവമേ, ഇയാളെ ഏഴ് മാസം സഹിക്കണമല്ലോ!”
“ഏഴ് അല്ല, ഒമ്പത്.”
“ഒമ്പത് മാസം?!”
“ഞാൻ കണക്ക് നോക്കിയതാ.” അവൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി. കഫേയിൽ ഇനി നീ ഭാരമുള്ള ഒന്നും എടുക്കില്ല. പടി കയറാൻ ഞാൻ നിന്നെ ചുമക്കും. ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ ശാന്ത ചേച്ചി.”
“ഞാൻ ചായ ഉണ്ടാക്കും, അർജുൻ.”
“ഇരുന്നുകൊണ്ട്.”
“ഇരുന്നുകൊണ്ട്,” അവൾ തോറ്റു ചിരിച്ചു.
കഫേയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഗേറ്റിനടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അർജുന്റെ മുഖം കണ്ടതും അയാൾ ചൂൽ താഴെ ഇട്ടു.
“എടാ… നീ…”
“ചേട്ടാ,” അർജുൻ ഒരു വലിയ ശ്വാസം വിട്ടു. “ഞാൻ അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു.”
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി. പിന്നെ ഒരു വലിയ കരച്ചിലും ചിരിയും പൊട്ടി. അയാൾ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉയർത്തി. “എടീ ശാന്തേ! ശാന്തേ! ഓടി വാടീ! ഇവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് വരുന്നു! മീരക്കുട്ടിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ്!”
ശാന്ത അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓടി വന്ന്, കയ്യിലെ ചട്ടുകം പോലും താഴെ വെയ്ക്കാതെ മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അയ്യോ എന്റെ മോളേ! ഇനി നീ ഒന്നും എടുക്കണ്ട, ഒന്നും ചെയ്യണ്ട! ഞാൻ നിനക്ക് പാല് കാച്ചി തരാം! ഞാൻ ലേഹ്യം ഉണ്ടാക്കാം!”
“ചേച്ചീ, ഞാൻ ആരോഗ്യത്തോടെ ഉണ്ട്!”
“അതൊന്നും പറയണ്ട. ഞാൻ രണ്ട് പ്രസവിച്ചവളാ. എനിക്ക് അറിയാം.”
ഉച്ചയാകുമ്പോഴേക്കും വാർത്ത കഫേയിലെ എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ച ഇരുപത് വയസ്സുകാരി ഒരു ചെറിയ കവിത എഴുതി മീരയ്ക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. കോളേജ് കുട്ടികൾ ഒരു കേക്ക് വാങ്ങി, അതിൽ നീല ഐസിംഗിൽ ഒരു ചെറിയ നീലക്കുറിഞ്ഞി വരച്ചിരുന്നു. തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരികൾ പാട്ട് പാടി, മീരയുടെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.
രാത്രി ആയപ്പോൾ മീര ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ കിടക്കയിൽ വീണു. “ഇന്ന് ഇത്രയും ആളുകളുടെ ലാളന കിട്ടിയിട്ട് ഞാൻ തളർന്നുപോയി.”