*”മോനേ, ഇത് നിന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഉടുപ്പാ. നീ ഇത് ഇട്ട് ആദ്യമായി മഴയത്ത് ഓടി. നിന്റെ അമ്മ എന്റെ
ഒരു ശകാരം വകവെക്കാതെ നിന്നെ നനയാൻ വിട്ടു. അന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല, അതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാഴ്ചയെന്ന്. നിന്റെ കുട്ടി ഇത് ഇടട്ടെ. അവനും അല്ലെങ്കിൽ അവളും മഴയത്ത് ഓടട്ടെ. നീ ശകാരിക്കരുത്. കൂടെ ഓടണം.”*
അർജുൻ ആ കടലാസ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചിരി. മീര അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.
“നമ്മൾ കൂടെ ഓടും,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച്.”
“ഒരു കുടയിൽ.”
“കുടയില്ലാതെ.” അവൻ ചിരിച്ചു. “അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയില്ലേ?”
കാർ പതുക്കെ കുന്നിറങ്ങി. വഴിയിൽ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ മഴ വന്നപ്പോൾ അർജുൻ കാർ നിർത്തി. രണ്ടുപേരും ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ ഒരുമിച്ച് കുടിച്ചു. കടക്കാരൻ ഒരു വൃദ്ധൻ, അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“പുതിയ കല്യാണക്കാരാണോ?”
“ഒരു കുഞ്ഞ് വരുന്നു,” അർജുൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഹാ! അതാ ആ ചിരി!” വൃദ്ധൻ മീരയുടെ വയറ്റിലേക്ക് നോക്കി. “പെൺകുട്ടി ആയിരിക്കും. ഞാൻ വയറ് നോക്കി പറയും, ഒരിക്കലും തെറ്റാറില്ല.”
“ശരിക്കും?” മീര കണ്ണ് വിടർത്തി.
“ശരിക്കും. എന്റെ നാല് മക്കൾക്കും ഞാൻ പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പ്രവചനത്തിന് ഒരു ദക്ഷിണ വേണം.” അയാൾ കണ്ണിറുക്കി. “ഒരു ചുംബനം. ഭർത്താവ് ഭാര്യയ്ക്ക്. ഇവിടെ വെച്ച്.”
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഇത് മതിയോ?”
“ശരിയായ ചുംബനം വേണം, മോനേ.”
മീര നാണിച്ച് ചിരിച്ചു, പിന്നെ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്ന് മഴയത്ത് ആ മരച്ചുവട്ടിൽ അവനെ ചുംബിച്ചു, ദീർഘമായി, ചൂടോടെ. വൃദ്ധൻ കൈ
അടിച്ചു. കടയിലെ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ വിസിൽ അടിച്ചു.
“ഇത് മതി,” വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. “പെൺകുട്ടി. ഉറപ്പാ.”
കാറിൽ തിരിച്ച് കയറുമ്പോൾ മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അയാൾ നമ്മളെ പറ്റിച്ച് ഒരു ചുംബനം വാങ്ങിയതാ.”
“പക്ഷേ ഞാൻ ഒട്ടും പരാതിപ്പെടുന്നില്ല.”
“അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെങ്കിൽ?”
“എങ്കിൽ മഴ.”
“മഴ അർജുൻ,” മീര വയറിൽ തലോടി, ആ പേര് രുചിച്ച് പറഞ്ഞു. “എന്റെ മോൾ.”
❖
കൊച്ചിയിലെ ഹോട്ടലിൽ എത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യയായിരുന്നു. മുറിയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് കായലും അകലെ കടലും കാണാമായിരുന്നു. ചീനവലകൾ സന്ധ്യാകാശത്തിൽ ഭീമൻ ചിലന്തികളെപ്പോലെ. മീര ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് കാഴ്ച നോക്കി, അർജുൻ ബാഗുകൾ അഴിക്കുകയായിരുന്നു.
“അർജുൻ, ഇത് നോക്ക്!”
അവൻ അവളുടെ പിന്നിൽ ചെന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. താടി അവളുടെ തോളിൽ. “ആദ്യമായി കടൽ കാണുകയാണോ?”
“കടൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഒരാളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കണ്ടിട്ടില്ല.”
“ഇത് എനിക്കും ആദ്യമാ.”
കടൽക്കാറ്റ് അവളുടെ മുടി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് പറത്തി. ഉപ്പിന്റെ മണം. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു, അവൾ കണ്ണടച്ച് തല ചരിച്ചു.
“നാളെ വലിയ ദിവസമാ,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഇത് ഓർക്കണ്ട എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചതാ നീ.”
“അതെ. അതുകൊണ്ട്…” അവൻ അവളെ തിരിച്ച് തന്റെ നേരെ നിർത്തി. “ഇന്ന് രാത്രി ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. നമ്മൾ ഈ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ ലോകം ഉണ്ടാക്കാം. പുറത്തെ ലോകം മറന്നുകൊണ്ട്.”
“എങ്ങനെ?”
അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് ഒരു പഴയ മലയാളം പ്രണയഗാനം വെച്ചു, ആ പഴയ റേഡിയോയിലെ അതേ
പാട്ട്. “ഞാൻ അത് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്തു, നിനക്കറിയാതെ.”
മീരയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “എപ്പോൾ?”
“നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സൗണ്ട്ട്രാക്ക് ഞാൻ എപ്പോഴും കയ്യിൽ വെക്കണമല്ലോ.”
അവർ ബാൽക്കണിയിൽ വെച്ച് പതുക്കെ നൃത്തം ചെയ്തു. ഇത്തവണ ആരും കാണാനില്ല, ആരും കേൾക്കാനില്ല. അവളുടെ നെറ്റി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ, അവന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിൽ. കടലിന്റെ ശബ്ദവും പാട്ടും കാറ്റും ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു. പാട്ട് തീർന്നപ്പോൾ അവർ നിന്നില്ല, നിശബ്ദതയിൽ തന്നെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“അർജുൻ,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. “എനിക്ക് നിന്നെ വേണം.”