“ഇത് അലക്കാൻ ഇടണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“അലക്കാൻ ഇടുന്നതിന് മുമ്പ് ഇത് കുറച്ച് നേരം തറയിൽ കിടക്കട്ടെ.”
അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവ് വീണു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ വയറിൽ എത്തി, ഒരു നിമിഷം നിന്നു, ആദരവോടെ. “ഹലോ, പയറുമണീ,” അവൻ അവിടെ മന്ത്രിച്ചു. “അച്ഛനാ. അമ്മയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാ, ശബ്ദം കേട്ടാലും പേടിക്കണ്ട.”
മീര ഉറക്കെ ചിരിച്ചു, ആ ചിരി ഒരു ഞരക്കമായി മാറി, അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ. “നീ കുഞ്ഞിനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നു!”
“അച്ഛനമ്മമാർക്ക് ഒരു കൂട്ടായ്മ ആവശ്യമാ.”
അന്ന് രാത്രി ആ മുറിയിൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മൃദുവായ ഒരു സ്നേഹം ഒഴുകി. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശവും ഒരു ആരാധനയായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസവും ഒരു നന്ദിയായിരുന്നു. ചൂടും ചിരിയും ചുംബനങ്ങളും കലർന്ന് അവർ പരസ്പരം മുഴുവനായി അറിഞ്ഞു. മഴ പുറത്ത് താളം പിടിച്ചു, അകത്ത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ. ഒടുവിൽ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞ് ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ കണ്ണടച്ചു.
“എന്റെ ശരീരം മാറുകയാ, അർജുൻ,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇനി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഞാൻ നിനക്ക് ഇപ്പോഴത്തേത് പോലെ…”
“ശ്ശ്.” അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചു. “നീ ഒരു ജീവൻ വളർത്തുകയാ. അതിനേക്കാൾ സുന്ദരമായ ഒന്നും ഈ ലോകത്തിൽ ഇല്ല. ഓരോ മാസവും ഞാൻ നിന്നെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടും. ഇത് എന്റെ വാഗ്ദാനമാ.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പ്. വേണമെങ്കിൽ ഓരോ മാസവും ഞാൻ ഒരു കവിത എഴുതാം, നിന്റെ ശരീരത്തിനോടുള്ള ആരാധനയെ പറ്റി.”
“അയ്യോ,
നാണക്കേടാ!”
“ഒരു കവിത മുഴുവൻ നിന്റെ ഈ ചെറിയ മറുകിനെ പറ്റി.”
“അർജുൻ!”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയണ കൊണ്ട് അവനെ അടിച്ചു. അവൻ അത് പിടിച്ചുവാങ്ങി, അവളെ ചേർത്തു. ആ രാത്രി അവസാനം ചിരിയിലാണ് അവസാനിച്ചത്, ഏറ്റവും നല്ല അവസാനം.
❖
ഒരു ദിവസം രാവിലെ കഫേയിൽ ഒരു വലിയ ചർച്ച നടക്കുകയായിരുന്നു. പേരിടലാണ് വിഷയം.
“ആൺകുട്ടി ആണെങ്കിൽ ശ്രീധരൻ,” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. “അർജുന്റെ അച്ഛന്റെ പേര്.”
“ഞങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ പേര് മേനോൻ എന്നായിരുന്നു, ചേട്ടാ,” അർജുൻ ചിരിച്ചു. “ശ്രീധരൻ മീരയുടെ അച്ഛന്റെ പേരാ.”
“ഓ, അതോ!” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ നാണിച്ചു. “അപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”
“ആൺകുട്ടിക്ക് കുറിഞ്ഞി എന്ന് വിളിക്കാം, അച്ഛന്റെ തൂലികാനാമം,” ശാന്ത പറഞ്ഞു.
“ആൺകുട്ടിക്ക് കുറിഞ്ഞിയോ?” മീര ചിരിച്ചു. “അത് പെൺകുട്ടികളുടെ പേരല്ലേ?”
“പെൺകുട്ടി ആണെങ്കിൽ മഴ,” ഇരുപത് വയസ്സുകാരി കവയിത്രി നിർദ്ദേശിച്ചു. “മഴ. ലളിതം, മനോഹരം.”
“മഴ…” മീര ആ പേര് രുചിച്ച് പറഞ്ഞു. “മഴ അർജുൻ. അത് കൊള്ളാം!”
“ആൺകുട്ടി ആണെങ്കിൽ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“മേഘ്,” കോളേജ് കുട്ടികളിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു.
“ഇടി,” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഇടിയോ?!” എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.
“എന്താ! ഇടിയും മഴയുടെ ഭാഗമല്ലേ?”
“ചേട്ടാ, ഒരു കുട്ടിയെ ‘ഇടീ’ എന്ന് വിളിച്ചാൽ അവൻ വലുതാകുമ്പോൾ എന്നെ ഇടിക്കും,” അർജുൻ ചിരിച്ച് വയറ്റിൽ കൈ വെച്ചു.
ആ ചർച്ച കഫേയിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ വൈകുന്നേരമായി മാറി. ഓരോ മേശയിലും ഓരോ പേരുകൾ, ഓരോ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ. ഒടുവിൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു ചീട്ടിൽ
എല്ലാ പേരുകളും എഴുതി ഒരു കുടത്തിലിട്ട് “നറുക്ക് എടുക്കാം” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ചീട്ട് എടുത്തു. അത് വായിച്ച് അവളുടെ മുഖം ഒരു നിമിഷം ചുവന്നു.
“എന്താ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“അത്… ‘ഇടി’ ആണ്.”
കഫേയിൽ ഒരു ചിരിയുടെ പൊട്ടിത്തെറി ഉണ്ടായി. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കൈ ഉയർത്തി, “ദൈവവിധി!” എന്ന് പറഞ്ഞു. മീര ചീട്ട് കീറിക്കളഞ്ഞ് കുടം മാറ്റി വെച്ചു.
രാത്രി മുറിയിൽ വെച്ച് അർജുൻ അവളുടെ വയറിൽ ചെവി ചേർത്ത് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, “കേട്ടോ പയറുമണീ, നിന്റെ പേര് ഇടി അല്ല. നീ പേടിക്കണ്ട.”
“നീ കുഞ്ഞിനോട് ഇത് പറഞ്ഞ് സമാധാനിപ്പിക്കുകയാണോ?”
“അമ്മയെപ്പോലെ നല്ല പേര് തന്നെ ഇടും എന്ന് ഉറപ്പ് കൊടുത്തതാ.”