അവൾ കരഞ്ഞു, ചിരിച്ചു, അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. “ഞാൻ അത് ലിസ്റ്റിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.”
❖
ആ
മാസത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദിവസം ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെയും ശാന്തയുടെയും ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നു. ഇത് ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ മീര ശാന്തയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അത് ചോർത്തിയെടുത്തിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം,” മീര ഒരു രാത്രി അർജുനോട് പറഞ്ഞു. “അവർ ഇത്രയും കാലം നമുക്ക് ചെയ്തു തന്നതിന്.”
“എന്താ പ്ലാൻ?”
“ടെറസ്. മെഴുകുതിരി. ആ പഴയ റേഡിയോ. നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ, നീ എനിക്ക് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത ദിവസം ചേട്ടൻ താഴെ കാവൽ നിന്നത്? ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കും.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും കഫേയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ മീര അവരുടെ കണ്ണ് തുണി കൊണ്ട് കെട്ടി. “എന്താ മോളേ ഇത്?” ശാന്ത ചിരിച്ചു. “ഞങ്ങൾക്ക് പ്രായം ഇത്ര ആയി, ഇനി എന്ത് സർപ്രൈസ്?”
“പ്രായമൊന്നും ഇല്ല ചേച്ചീ. വാ.”
ടെറസിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ണ് അഴിച്ചു. മെഴുകുതിരികൾ, റേഡിയോയിൽ ആ പഴയ പ്രണയഗാനം, ഒരു ചെറിയ മേശയിൽ പായസം, ഒരു കേക്ക്. അതിൽ എഴുതിയിരുന്നു: *”ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം, ഇനി നൂറ്.”*
ശാന്ത വായ പൊത്തി. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “എടാ… എടീ… നിങ്ങൾ…”
“ചേട്ടാ, ഇത് ഞങ്ങൾ ചേട്ടനോടുള്ള നന്ദിയായി,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഈ നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ചേട്ടൻ എനിക്ക് ഒരു ചേട്ടനായി, ഒരു അച്ഛനായി.”
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ശാന്തയുടെ കൈ പിടിച്ചു. “ശാന്തേ, വാടീ. ഇന്ന് ഒരു നൃത്തം.”
“നിങ്ങൾക്ക് നൃത്തം അറിയില്ലല്ലോ.”
“അറിയില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ പഠിക്കും.”
പഴയ പാട്ടിന്റെ താളത്തിൽ അവർ ആടി, രണ്ട് വയസ്സായ ശരീരങ്ങൾ,
ഒരുപാട് പ്രണയമുള്ള രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ. ശാന്ത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. മീര അർജുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കണ്ണ് തുടച്ചു.
“ഇതാണ് നമ്മുടെ ഭാവി,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
“ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഇതേ ടെറസിൽ?”
“നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് നമ്മളെ കാവൽ നിൽക്കും.”
പിന്നീട് പായസം കഴിക്കുമ്പോൾ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അൽപ്പം വികൃതി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “അർജുനേ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാം. ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രിയിൽ ഇതുപോലെ മഴ പെയ്തിരുന്നു. അന്ന് ശാന്ത എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു…”
“ഗോപാലേട്ടാ!” ശാന്ത അയാളുടെ വായ പൊത്തി, ചുവന്ന മുഖത്തോടെ. “അത് പറയണ്ട!”
“ഞാൻ പറയും. അവൾ പറഞ്ഞു, ‘ഗോപാലാ, നിങ്ങൾ ഇത്ര പതുക്കെ ആയിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല.'”
“ഓ, ദൈവമേ!” ശാന്ത മുഖം പൊത്തി, മീരയും അർജുനും ചിരിച്ച് കസേരയിൽ നിന്ന് വീഴാറായി.
“അതൊരു പരാതിയായിരുന്നോ ചേച്ചീ?” മീര കണ്ണ് തുടച്ച് ചോദിച്ചു.
“പരാതി ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല!” ശാന്ത ചിരിയും നാണവും കലർന്ന് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പേടിച്ചിരുന്നു. ഇയാൾ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, വളരെ സ്നേഹത്തോടെ… അതായിരുന്നു എനിക്ക് ഇഷ്ടമായത്. അതാ ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷമായിട്ടും ഞാൻ ഇയാളെ വിട്ടുപോകാത്തത്.”
“അപ്പോൾ പതുക്കെ നല്ലതാ?” അർജുൻ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, “മോനേ, പ്രണയത്തിൽ വേഗത ഒരു കാര്യമല്ല. ആഴമാ കാര്യം. ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നത് പോലെ. ധൃതി കൂട്ടിയാൽ പാല് പൊങ്ങിപ്പോകും, പതുക്കെ ചൂടാക്കിയാൽ രുചി വരും.”
മീര പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു ഫിലോസഫറാ!”
“ഞാൻ
ഒരു ചായക്കടക്കാരന്റെ ഫ്രണ്ടാ, മോളേ. ചായയിൽ നിന്ന് എല്ലാം പഠിക്കാം.”
അന്ന് രാത്രി മുറിയിൽ വെച്ച് മീര അർജുന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “ചായ പോലെ. പതുക്കെ ചൂടാക്കിയാൽ രുചി വരും.”
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ ചേട്ടനിൽ നിന്ന് പഠിച്ചു.”
“നീ എപ്പോഴേ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്, മണ്ടാ.” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു. “ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തത് നമ്മുടെ ആദ്യരാത്രിയാ. നീ എന്താ പറഞ്ഞത്? ‘എപ്പോഴെങ്കിലും വേണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ മതി.’ അന്ന് ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ച് തുടങ്ങി.”