“ഹോർമോണിനോട് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു.”
“ഹോർമോണിന് മുമ്പേ എനിക്ക് നിന്നോട് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു, മണ്ടാ.” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടമർത്തി. “ഇപ്പോൾ അത് കുറച്ച് കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു, അത്രയേയുള്ളൂ.”
പുലർച്ചെയുടെ ഇരുട്ടിൽ, മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ, ഒരു പാത്രം അച്ചാറിന്റെ മണത്തിൽ, അവർ വീണ്ടും പരസ്പരം കണ്ടെത്തി, ചിരിയോടെ, ചുംബനത്തോടെ, ആർത്തിയും ആദരവും ഒരുപോലെ കലർന്ന്. അവളുടെ വളകൾ കിലുങ്ങി, അവന്റെ മന്ത്രണം അവളുടെ കാതിൽ അലിഞ്ഞു. ഇടയ്ക്ക് ചിരി, ഇടയ്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ഞരക്കം, ഇടയ്ക്ക് “പതുക്കെ… അതേ, അങ്ങനെ…” എന്ന ഒരു മൃദുല മന്ത്രം. ആ ഇരുട്ട് അവർക്ക് ഒരു കമ്പിളിപ്പുതപ്പ് പോലെ ആയിരുന്നു.
❖
“കുഞ്ഞിന് ഒരു മുറി വേണം,” ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ മുറിയിൽ ഒരു തൊട്ടിൽ ഇടാമല്ലോ.”
“അത് ആദ്യത്തെ ആറ് മാസം.
പക്ഷേ ഞാൻ ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.” അവൻ അല്പം മടിച്ചു. “അച്ഛന്റെ മുറി.”
മീര ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി. “അച്ഛന്റെ എഴുത്തുമുറി? ടൈപ്പ്റൈറ്റർ ഉള്ള?”
“ആ മേശയും ടൈപ്പ്റൈറ്ററും അങ്ങനെത്തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. പക്ഷേ ജനലിനടുത്ത് ഒരു തൊട്ടിൽ, ചുമരിൽ കുറച്ച് നിറങ്ങൾ. ഈ വീട്ടിൽ ഒരു കുട്ടി വളരണം എന്ന് അച്ഛൻ ആഗ്രഹിച്ചതല്ലേ? ആ കുട്ടി അച്ഛന്റെ പുസ്തകങ്ങളുടെ നടുവിൽ വളരട്ടെ.”
മീരയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “അർജുൻ, ഇത് എത്ര മനോഹരമായ ആശയമാ.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ അവർ പണി തുടങ്ങി. അർജുൻ പഴയ ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി പെട്ടികളിൽ ആക്കി, മീര ചുമരിലെ പൊടി തുടച്ചു. ചുമരിന് ഇളം നീല നിറം. മേൽക്കൂരയിൽ ഇരുണ്ട നീലയിൽ വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ മീര ഒരു പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ഡിസൈൻ കണ്ടുപിടിച്ചു.
“ഞാൻ ഏണിയിൽ കയറാം,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഏണിയുടെ താഴെ നിൽക്കാം.”
“നീ ഏണിയുടെ അടുത്ത് വരരുത്.”
“ഞാൻ പെയിന്റ് ഇളക്കാം.”
“നീ ഇരുന്ന് ഉപദേശിച്ചാൽ മതി.”
“അർജുൻ, ഞാൻ ഒരു ചായ്ക്കട ഒരു കൈ കൊണ്ട് നടത്തിയവളാ…”
“ബുക്ക് കഫേ.”
“…ഒരു ബുക്ക് കഫേ ഒരു കൈ കൊണ്ട് നടത്തിയവളാ. ഏണിയുടെ താഴെ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റും.”
അവൻ തോറ്റു ചിരിച്ചു. മീര ഒരു ചെറിയ ബ്രഷുമായി അവൻ വരച്ച നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ചെറിയ പൊട്ടുകൾ ഇട്ടു. രാത്രി ആയപ്പോഴേക്കും മേൽക്കൂരയിൽ ഒരു ചെറിയ ആകാശം തന്നെ പിറന്നിരുന്നു. രണ്ടുപേരും തറയിൽ മലർന്ന് കിടന്ന് അത് നോക്കി.
“ഇത് നമ്മുടെ ടെറസിലെ ആകാശം പോലെ,” മീര
പറഞ്ഞു.
“അതേ ആകാശം. പക്ഷേ ഇത് എന്നും ഉണ്ടാകും.”
പെയിന്റിന്റെ മണം, ഇളം നീല ചുമരുകൾ, അച്ഛന്റെ പഴയ ചാരുകസേരയിൽ ഒരു പുതിയ തലയണ. അർജുന്റെ ഷർട്ടിൽ നിറയെ നീല പൊട്ടുകൾ, മീരയുടെ മൂക്കിൽ ഒരു വെള്ളിനിറ കുത്ത്. അവൻ അത് കണ്ട് പതുക്കെ ചിരിച്ചു, വിരൽ കൊണ്ട് തുടച്ചു.
“ഇത് പോകുന്നില്ല.”
“പോകണ്ട,” അവൾ ചിരിച്ചു. “ഇത് നമ്മുടെ ലോഗോയാ. നീല മൂക്കുള്ള മീര.”
“നീല മൂക്കുള്ള അമ്മ.”
അവളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു നനവ്. “ആ വാക്ക് ഒന്ന് കൂടി പറയ്.”
“അമ്മ.”
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. കുറേ നേരം ഇരുവരും തറയിൽ ഇങ്ങനെ കിടന്നു. പിന്നെ മീരയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണിൽ തൊട്ടു.
“ഈ മുറി അച്ഛന്റേതാ,” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഇവിടെ വേണ്ട എന്ന് നീ തന്നെ പറഞ്ഞതാ.”
“അത് ഇത് ഒരു എഴുത്തുമുറി ആയിരുന്നപ്പോൾ. ഇപ്പോൾ ഇത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മുറിയാ. കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇല്ലല്ലോ.” അവൾ ചുണ്ട് കടിച്ചു. “പക്ഷേ ശരിയാ, ഇവിടെ വേണ്ട. മുകളിൽ പോകാം.”
അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. “നീ ഭാരമൊന്നും എടുക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
“നീ എന്നെ എടുക്കുന്നതാ, ഞാൻ എടുക്കുന്നതല്ല.”
“ഓ, ന്യായം!”
പടിക്കെട്ടിൽ ഓരോ പടിയിലും അവൻ നിന്നു, ഓരോ പടിയിലും ഒരു ചുംബനം. മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റി. മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവളെ പതുക്കെ കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി. പെയിന്റ് പുരണ്ട ഷർട്ട് ഊരി, അവളുടെ നീല പൊട്ടുള്ള കുർത്തയുടെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു.