“ഞാൻ അന്ന് മുതൽ തന്നെ നിന്റേതായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ ഇരട്ടി. നിന്റേതും നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റേതും.”
അവൾ ഒരു ചുംബനത്തിനായി അവനിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. പുറത്ത് മഴ ഒരു ലാലിത്യത്തോടെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
❖
ഒരു ദിവസം പബ്ലിഷർ വിളിച്ചു. കൊച്ചിയിൽ ഒരു സാഹിത്യോത്സവത്തിൽ നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പുസ്തകം പ്രകാശനം ചെയ്യാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മീരയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി.
“അർജുൻ, ഞാൻ ഒരു വേദിയിൽ?” മീരയുടെ ശബ്ദം ചെറിയ പരിഭ്രമത്തോടെ. “ഞാൻ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ സംസാരിക്കാറില്ല.”
“നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ കഫേയിൽ എല്ലാവരോടും സംസാരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.”
“അത് ചായ വിൽക്കുന്ന സംസാരമാ. ഇത് വേറെയാ.”
“അത് തന്നെയാ. നീ ഒരു കവിത വായിച്ച് അർത്ഥം പറയും, ഒരു ചായ ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുന്നത് പോലെ.” അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. “ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകും. ആദ്യ നിരയിൽ.”
“ആദ്യ നിരയിൽ ഇരുന്ന് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കണം.”
“ഞാൻ ചിരിക്കും. പിന്നെ ഇടയ്ക്ക് കണ്ണിറുക്കും.”
“അയ്യോ, അത് വേണ്ട! ഞാൻ
ചിരിച്ചുപോകും!”
“അതുതന്നെ വേണം.”
മീര ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തിന് ശേഷം ഫോൺ എടുത്ത് പറഞ്ഞു, “ഞങ്ങൾ വരാം.”
ഫോൺ വെച്ച ഉടൻ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാടി. “ഞാൻ ഒരു വേദിയിൽ പോകുന്നു! ഞാൻ! ചായക്കാരി!”
“ബുക്ക് കഫേക്കാരി,” അവൻ തിരുത്തി.
“എഡിറ്റർ ബുക്ക് കഫേക്കാരി.”
“ഭാവി അമ്മ എഡിറ്റർ ബുക്ക് കഫേക്കാരി.”
“ഞാൻ നിന്നെ…” അവൾ ചിരിച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. അവൻ അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.
❖
യാത്രയുടെ തലേ രാത്രി മീര കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് പ്രസംഗത്തിന്റെ കുറിപ്പുകൾ വായിച്ച് ചുണ്ട് കടിച്ചു. അർജുൻ അവളുടെ അടുത്ത് കിടന്ന് അവളുടെ പുറത്ത് പതുക്കെ തടവി.
“എനിക്ക് ഇത് ശരിയായി വരില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“വരും.”
“ഞാൻ വിറയ്ക്കും.”
“വിറച്ചാൽ ഞാൻ ആദ്യ നിരയിൽ ഇരുന്ന് നിനക്ക് ഒരു ഫ്ലയിംഗ് കിസ് തരും.”
“അയ്യോ, ആളുകൾ കാണും!”
“കാണട്ടെ. ലോകത്തിന് അറിയാം ഞാൻ എന്റെ ഭാര്യയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന്.” അവൻ അവളുടെ കുറിപ്പുകൾ മെല്ലെ വാങ്ങി മേശയിൽ വെച്ചു. “ഇപ്പോൾ നീ പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് ഒന്നും ആലോചിക്കണ്ട. ഞാൻ നിന്നെ ശാന്തയാക്കാം.”
“എങ്ങനെ?”
അവൻ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവളുടെ കാലിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. പിന്നെ കണങ്കാലിൽ. പിന്നെ കാൽമുട്ടിൽ. അവൾ ചിരിച്ചു, പിന്നെ ശ്വാസം അടക്കി.
“അർജുൻ… നീ ഇത്…”
“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. ഞാൻ നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാ.”
“എന്ത്?”
“നീ എത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന്. എത്ര ധൈര്യമുള്ളവളാണെന്ന്. നീ ഒരു ജീവൻ ചുമക്കുന്നു, ഒരു കഫേ നടത്തുന്നു, ഒരു പുസ്തകം എഡിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഒരു വേദി നിനക്ക് ഒന്നുമല്ല.”
അവൻ ഓരോ വാക്കിനും ഒരു ചുംബനം കൊണ്ട് അടിവരയിട്ടു. അവളുടെ ഭയം പതുക്കെ അലിഞ്ഞു, അതിന് പകരം ചൂട് വന്നു, ഒരു ചെറിയ ചിരി, ഒരു ദീർഘശ്വാസം. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ കയറി, അവൾ അവനെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. ആ രാത്രി അവർ വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് അലിഞ്ഞു, ആവേശവും ആർദ്രതയും ഒരുപോലെ കലർന്ന്. അവളുടെ മന്ത്രണം അവന്റെ പേരായിരുന്നു, അവന്റെ മന്ത്രണം അവളുടെ പേരും കുഞ്ഞിന്റെ പേരും. അവസാനം വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ് അവർ പരസ്പരം ചേർന്ന് കിടന്നു, ജനലിലൂടെ വന്ന കാറ്റ് അവരെ തണുപ്പിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ പേടി ഉണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഏത് പേടി?”
“നാളത്തെ.”
അവൾ ചിരിച്ചു, അലസമായി, തൃപ്തിയോടെ. “ഏത് നാളെ? ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഇന്ന് മാത്രമേ ഓർമ്മയുള്ളൂ.”
“അത് തന്നെ ആയിരുന്നു ഉദ്ദേശം.”
“കള്ളൻ.”
“നിന്റെ കള്ളൻ.”
❖
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവർ കൊച്ചിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും കഫേ നോക്കാൻ നിന്നു. പോകുമ്പോൾ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അർജുന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ പൊതി വെച്ചു.
“ഇത് എന്താ ചേട്ടാ?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ എന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചതാ. ‘മോൻ ഒരു അച്ഛനാകുന്ന ദിവസം ഇത് കൊടുക്കണം’ എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇതുവരെ തുറന്ന് നോക്കിയിട്ടില്ല.”
അർജുൻ ആ പൊതി തുറന്നു. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ളി ഗ്ലാസ്, ഒരു പഴയ കുഞ്ഞുടുപ്പ്, ഒരു ചെറിയ കടലാസ്. കടലാസിൽ അച്ഛന്റെ കയ്യക്ഷരം: