നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 19

Nidhiyude Kaavalkkaran Part 19 | Author : Kavalkkaran

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

നിഹാര കഴുത്തിലെ ചോര തുടച്ചുകൊണ്ട്, പോവുന്ന ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്…. അത്ര നേരം അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭവമില്ലായ്മ ഒരു നിമിഷംക്കൊണ്ട് മാറി

 

അവളുടെ ചുണ്ടിലേ ആ ചിരി. കൂടുതൽ നേരം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ എനിക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല…

 

എല്ലാവരും കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ, ആ വലിയ ഗേറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങൾ പാഞ്ഞു…..

 

ശ്വാസം കിട്ടാതെ നെഞ്ച് പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആരുടെ കാലുകൾക്കും വേഗത കുറഞ്ഞില്ല. ജീവൻ കയ്യിൽ പിടിച്ചുള്ള ഓട്ടം.

 

പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആമിയുടെ കാലുകൾക്ക് ബലം നഷ്ടപ്പെട്ടത്.

 

“ദേവാ”

 

ഒരു നേർത്ത ഞരക്കത്തോടെ,അവൾ മുന്നോട്ട് കുഴഞ്ഞു വീഴാൻ തുടങ്ങി.

 

“ആമീ…!!”

 

അവൾ നിലത്തു വീഴുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഞാൻ അവളെ വട്ടംപിടിച്ചു താങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞിരുന്നു. ശരീരം ആകെ തളർന്നു പോയിരിക്കുന്നു.

നിൽക്കാൻ സമയമില്ല. പിന്നിൽ നിന്നും ആരെങ്കിലും വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടണം.

 

ഞാൻ ഒട്ടും ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ, അവളെ എടുത്ത് എന്റെ തോളിലേക്കിട്ടു. ഭാരം വകവെക്കാതെ ഞാൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു….

 

ഞങ്ങൾ ഓടി ആ വലിയ ഗേറ്റിന് അടുത്തേക്ക് എത്തിയതും, നേരത്തെ ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് കയറ്റിവിട്ട ആ സെക്യൂരിറ്റി ഞങ്ങളെ തടയാനായി മുന്നിലേക്ക് ചാടി വീണു.

 

“നിക്ക്… എങ്കെ ഓടറേ…?”

(നിൽക്ക്… എങ്ങോട്ടാ ഓടുന്നേ…?)

 

അയാൾ കൈകൾ വിരിച്ചുപിടിച്ച് ഞങ്ങളുടെ വഴി മുടക്കി. അയാളുടെ മുഖത്ത് സംശയവും ദേഷ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

എനിക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ തോളിൽ ബോധമറ്റ കിടക്കുന്ന ആമി…

പക്ഷേ, എനിക്ക് പ്രതികരിക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുൻപേ സച്ചിൻ ആ കാര്യം ഏറ്റെടുത്തു.

ഓട്ടത്തിനിടയിൽ തന്നെ സച്ചിൻ വായുവിൽ ഉയർന്നു ചാടി അയാളെ ചവിട്ടി തെറിപ്പിച്ചു…

 

“ഠേ…”

 

അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ചവിട്ടേറ്റ് അയാൾ തെറിച്ച് പോയി ഗേറ്റിന്റെ അരികിലേക്ക് വീണു.

 

“തുറക്കെടാ…”

 

രാഹുൽ അലറിക്കൊണ്ട് ഗേറ്റിന്റെ വലിയ കൊളുത്ത് വലിച്ചൂരി. ഭാരമുള്ള ആ വാതിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി തള്ളിത്തുറന്നു.

പുറത്തെത്തിയതും റോഡരുകിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ഇന്നോവയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ പാഞ്ഞു കയറി.

 

രാഹുൽ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ഞാൻ ആമിയുമായി പിൻസീറ്റിലേക്കും. ബാക്കിയുള്ളവർ തിക്കിത്തിരക്കി ഉള്ളിൽ കയറി ഡോറടച്ചു…

.

“വിട്… വേഗം വിട്…”

 

ഞാൻ അലറി. രാഹുൽ കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്ത് ആക്സിലറേറ്ററിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസി പുകഞ്ഞുകൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.

 

കാർ ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ, പിൻസീറ്റിൽ ഞാനും നിധിയും കൃതികയും കൂടി ആമിയെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

 

“ആമീ… മോളേ… കണ്ണ് തുറക്കെടി…”

 

ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.

പക്ഷേ അവൾ അനങ്ങുന്നില്ല.

ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു നോക്കി. കൈ പൊള്ളിപ്പോയി.

 

“ദൈവമേ… പനി…”

 

അവളുടെ ശരീരം പഴുത്ത ഇരുമ്പ് പോലെ തിളയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അസാധാരണമായ ചൂട്.

അതിനേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ വിയർപ്പ്. ശരീരം മുഴുവൻ കുളിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലൂടെയും കഴുത്തിലൂടെയും മഴ പോലെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു. ആ കറുത്ത വസ്ത്രം മുഴുവൻ നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നു.

 

“വെള്ളം… കുറച്ചു വെള്ളം താ…”

 

നിധി വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. കൃതിക വേഗം ഒരു കുപ്പി വെള്ളം എടുത്തു കൊടുത്തു.

നിധി കുറച്ചു വെള്ളം കയ്യിലെടുത്ത് ആമിയുടെ മുഖത്ത് തളിച്ചു.