മുഖത്ത് അല്പം കാജൽ മാത്രം. മുടി അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ പൂവ് ചെവിക്ക് പിന്നിൽ വെച്ചിരുന്നു.
“ചേച്ചി, ഇന്ന് നന്നായി ഉണ്ട്. വാസുദേവൻ നല്ല ആളാണ്. അവൻ നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അവനി സഹോദരിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“നീയും ഇവിടെ ഉണ്ടാകണം. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കും. ഒറ്റയ്ക്ക് വിടില്ല.”
ശ്രീദേവി ചിരിച്ചു.
“ഞാനെവിടെ പോകാൻ?
അമ്മയോടൊപ്പമല്ലേ ഞാൻ.”
മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് നിന്നു. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും ലളിതയുടെ ഇരുണ്ട സാരിയും ഒരേ മുറിയിൽ കൂടി. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ തിളക്കവും മല്ലികയുടെ മണവും സാരിയുടെ മടക്കുകളിലെ ചൂടും ഒരുമിച്ച് നിറഞ്ഞു.
പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. വാഹനം മുറ്റത്ത് നിന്നു.
ലളിത ഒരു ശ്വാസം എടുത്തു.
“വന്നു. ഇനി പോകാം. നീ ശാന്തയായിരിക്ക്.”
അവനി തലയാട്ടി. അമ്മയുടെ കൈ ഇപ്പോഴും പിടിച്ചിരുന്നു. ശ്രീദേവി ചേച്ചിയുടെ അരയിൽ കൈ വെച്ചു. മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് നടുമുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.
വാസുദേവൻ പരമ്പരാഗത വെള്ള മുണ്ടും ഉത്തരീയവും ധരിച്ച് വന്നു. ഉയരവും ശക്തമായ ശരീരവും മനയിലെ എല്ലാവരെയും ആകർഷിച്ചു. മുഖം സന്തോഷത്താൽ തിളങ്ങി.
കണ്ണുകൾ ആദ്യം അവനിയെ തിരഞ്ഞു. കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തി കൈ പിടിച്ചു.
അവന്റെ ചൂടുള്ള കൈ അവനിയുടെ കൈയിൽ ഒരു സുരക്ഷിതത്വം തന്നു.
“അവനി… നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം തോന്നുന്നു. നിന്റെ കണ്ണും പുഞ്ചിരിയും എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
അവനി അവന്റെ കൈ ഞെരിച്ചു.
“നീയും എനിക്ക് സുരക്ഷിതത്വം തരുന്നു. ഈ ദോഷം നീങ്ങട്ടെ. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം.”
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശരീരങ്ങൾ അല്പം അടുത്തു. അവന്റെ ശക്തമായ ശരീരം അവനിയുടെ മൃദുവായ ശരീരത്തോട് തൊട്ടു. ശ്വാസം ഒരുമിച്ചായി.
കന്യാദാന മുഹൂർത്തത്തിൽ ലളിത അവനിയുടെ കൈ വാസുദേവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു. അവനിയുടെ ശരീരം അല്പം വിറച്ചു.
“ഇവളെ നിനക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നു. നന്നായി നോക്കണം,” ലളിത പറഞ്ഞു.
നാരായണൻ നമ്പൂതിരി മകനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.
“നീ നന്നായി നിൽക്കണം. ഈ കുടുംബത്തെ ബഹുമാനിക്കണം.”
സുമിത്ര അവനിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. വലിയ സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ സ്തനങ്ങളോട് അമർന്നു.
“മോളേ, ഭയപ്പെടണ്ട. നീ ഇനി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബമാണ്.”
അംബിക അവനിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. യൗവനമുള്ള സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ
മാറിടത്തോട് തൊട്ടു.
“ചേച്ചിയായി വരുന്നല്ലോ. ഞാൻ സന്തോഷമാണ്.”
അവനി അവരെയെല്ലാം നോക്കി തലയാട്ടി. വാസുദേവന്റെ കൈ ഇപ്പോഴും അവളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനയുടെ നടുമുറ്റത്ത് മഴ നനഞ്ഞ കാറ്റ് വീശി.
ആളുകൾ ചുറ്റും നിന്നു. പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവനിക്ക് തോന്നിയത് ഒരു കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു.
ഇനി തനിച്ചല്ല
.
പൂജാരി മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു.
“ഓം വിഷ്ണുവേ നമഃ… കന്യാദാനം സമ്പൂർണ്ണമാകട്ടെ… ധർമ്മാർത്ഥകാമമോക്ഷ സിദ്ധ്യർത്ഥം സ്വാഹാ…”
വിവാഹമന്ത്രങ്ങൾ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദവും ഭയവും ഒരുമിച്ച് നിന്നു. വാസുദേവൻ അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
നാരായണൻ നമ്പൂതിരി മകന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.
“നന്നായി നിൽക്കണം. ഇവളെ നോക്കണം.”
സുമിത്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദാശ്രു നിറഞ്ഞു. ലളിതയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ശ്രീദേവിയും അംബികയും അവനിയുടെ ഇരുവശത്തും നിന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ തൊട്ടു.
വിവാഹം പൂർത്തിയായി. അവനിയും വാസുദേവനും ഒരുമിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി. ബന്ധുക്കൾ അനുഗ്രഹിച്ചു. ആശംസ പറഞ്ഞു. ആരോ പൂവ് വിതറി.
നാരായണൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.
“ഇനി നിങ്ങളുടെ ജീവിതമാണ്.”
സുമിത്ര അവനിയുടെ കൈ പിടിച്ചു. മൃദുവായ വിരലുകൾ അവനിയുടെ കൈയിൽ തൊട്ടു.
“മോളേ, വിശക്കുന്നുണ്ടോ? അല്പം ഇരുന്ന് കഴിക്ക്.”
അംബിക മറുവശത്ത് നിന്നു.
“ചേച്ചി, സാരി നന്നായി ഉണ്ട്. പക്ഷേ നിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?”