ഗന്ധർവ്വൻ ഭദ്രന്റെ മുന്നിൽ വന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ക്രൂരമായി തിളങ്ങി. “നിന്റെ വില രക്തവും വിത്തുമാണ്, പൂജാരീ.”
അവൻ ഭദ്രന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറി. ഭദ്രൻ വിറച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരിഞ്ഞു. അവൻ നിലവിളിച്ചു:
“അല്ല.. ഞാൻ\… ലളിത\… മക്കളേ\… സഹായിക്കൂ!”
ഭദ്രന്റെ ശരീരം വളഞ്ഞു. അവൻ തറയിൽ വീണു. അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ അവൻ ഒരു മനോഹരവും ഭയാനകവുമായ ദൃശ്യം കണ്ടു. ഗന്ധർവ്വൻ അവന്റെ മുന്നിൽ നൃത്തം ചെയ്തു.
സംഗീതം അവന്റെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. പക്ഷേ
അതിനു പിന്നിൽ മരണത്തിന്റെ കറുത്ത നിഴലുണ്ടായിരുന്നു. ഭദ്രന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് ഭയാനകമായിരുന്നു.
അവൻ സമാധാനത്തോടെ മരിച്ചു. ശരീരം തണുത്തു. യന്ത്രം മങ്ങി. ഗന്ധർവ്വൻ മായ്വാനായി. പക്ഷേ അവൻ പൂർണ്ണമായി പോയില്ല. അവൻ മനയുടെ രക്തരേഖയിൽ തുടർന്നു.
“രക്തവും വിത്തും\… ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടും,” എന്ന് ഒരു മന്ത്രം പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
മുറി നിശബ്ദമായി. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ഗന്ധർവ്വ ഉച്ചാടനം തിരിച്ചടിച്ചു. ഭദ്രൻ മരിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ മരണം മ
മന യുടെ ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു
“ഭദ്രാ!” ലളിത നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി വന്നു. അവൾ 25 വയസ്സുള്ള യുവതിയായിരുന്നു. വലിയ മുലകളും , വീതിയേറിയ , ചന്തികളും ഉള്ള സുന്ദരിയായ അന്തർജനം
“എന്ത് സംഭവിച്ചു? ഉണരൂ!” അവൾ ഭദ്രന്റെ ശരീരം കുലുക്കി. പക്ഷേ അവൻ തണുത്തിരുന്നു.
അവനി (4) അമ്മയുടെ പിന്നാലെ ഓടി വന്നു. “അമ്മേ, അച്ഛൻ ഉറങ്ങുകയാണോ? എന്തുകൊണ്ട് അച്ഛൻ ഉണരുന്നില്ല?” അവൾ ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ശ്രീദേവി (2) അമ്മയുടെ കാലുകളിൽ പിടിച്ചു. “അമ്മ\… അച്ഛൻ\…” അവൾ ചെറുതായി കരഞ്ഞു. അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
ലളിത അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അച്ഛൻ പോയി, മക്കളേ. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ്. ഞാൻ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കും.” അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ തീജ്വാല ഉയർന്നു.
മുതിർന്നവർ വന്നു. ഒരു വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു: “ഗന്ധർവ്വൻ രക്തവും വിത്തും ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഭദ്രൻ അത് നൽകി. ഇനി ഈ മനയുടെ രക്തരേഖയി അവൻ മറഞ്ഞിരുപ്പുണ്ട്
https://postimg.cc/MMFccGmj
ഭദ്രന്റെ ചിത അണഞ്ഞു. പുക ഇപ്പോഴും മനയുടെ മുറ്റത്ത് നിന്നു. വന്നവരെല്ലാം ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞുപോയി. ആരും രാത്രി അവിടെ നിൽക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
വാതിൽ അടച്ചപ്പോൾ മനയിൽ ലളിതയും കുട്ടികളും മാത്രം ബാക്കിയായി.
അകത്ത് വിളക്ക് കുറഞ്ഞു
കത്തി. മുറ്റത്തെ ചാരവും വെള്ളവും ഇപ്പോഴും മണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലളിത തറയിൽ ഇരുന്നു. കൈകൾ മടിയിൽ കൂട്ടിവെച്ചു. കുറച്ചു നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മുതിർന്ന ഒരു കാരണവർ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“മതി ലളിതേ. ഇനി ഇതൊക്കെ വിട്ടേക്ക്. കുട്ടികളെ നോക്ക്. ബാക്കി കാര്യം പുരോഹിതന്മാർ നോക്കട്ടെ.”
ലളിത തല ഉയർത്തി. കോപം മുഖത്ത് കണ്ടു.
“ഞാൻ എന്റെ മക്കളെ സംരക്ഷിക്കും. ഞാൻ ഭ്രമദത്തൻ ഗുരുവിനെ സമീപിക്കും. ഞാൻ താന്ത്രികവിദ്യ പഠിക്കും.”
കാരണവർ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അല്പം പരിഹാസവും ഭയവും കലർന്നിരുന്നു.
“സ്ത്രീയായ നീയോ? ഈ വിദ്യ അപകടകരമാണ്. ഗന്ധർവൻ നിന്നെയും ബാധിക്കും. പിന്നെ ഈ മനയിൽ ആരും ശേഷിക്കില്ല.”
ലളിത എഴുന്നേറ്റു. ശബ്ദം ഉയർത്തിയില്ല. പക്ഷേ ഉറപ്പായിരുന്നു.
“എന്റെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്തും ചെയ്യും. ഗന്ധർവൻ വരട്ടെ. ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”
കാരണവർ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. തല കുലുക്കി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് അടച്ചു. കാലടികൾ അകന്നു.
മനയിൽ നിശബ്ദത വീണു. അകത്തെ മുറിയിൽ കുട്ടികൾ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരാൾ ചോദിച്ചു, ഉറക്കം തൂങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ:
“
അമ്മേ… അച്ഛൻ വരില്ലേ ഇനി?”
ലളിത അടുത്തുചെന്ന് അവരുടെ തല തഴുകി.
“ഉറങ്ങ്. അമ്മ ഇവിടെയുണ്ട്. ഒന്നും പേടിക്കേണ്ട.”