അവ ഒരു ശാപമല്ല, ഒരു പരീക്ഷണമാണ്. ഈ മനയുടെ താന്ത്രികന്മാർ ഈ പരീക്ഷണത്തെ നേരിട്ടു. ചിലർ വിജയിച്ചു. ചിലർ പരാജയപ്പെട്ടു. പക്ഷേ മനയുടെ ശക്തി ഒരിക്കലും കുറഞ്ഞില്ല.
ഇന്നും ഗന്ധർവ്വക്കാട്ട് മന അതേപോലെ നിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ നാലുകെട്ട് ഘടന അചഞ്ചലമാണ്. നടുമുറ്റം നിശബ്ദമായി കാത്തിരിക്കുന്നു. രാത്രിയിൽ വിളക്കുകൾ കത്തുമ്പോൾ അവിടെ നിന്ന് ഒരു മന്ത്രം ഉയരുന്നതായി തോന്നും.
“ഞാൻ ശക്തനാണ്. എന്നാൽ എന്റെ നിഴൽ ഭയാനകമാണ്.” ഈ മനയുടെ കഥ തലമുറകളിലൂടെ
കൈമാറി വരുന്നു. അത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. ശക്തി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ജാഗ്രതയോടെ ഉപയോഗിക്കുക.
അല്ലെങ്കിൽ അത് നിന്നെ തിരിച്ചടിക്കും. ഗന്ധർവ്വക്കാട്ട് മന ഒരു തറവാട് മാത്രമല്ല. അത് ഒരു യുഗത്തിന്റെ സാക്ഷിയാണ്. ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും, പ്രകാശത്തിന്റെയും അന്ധകാരത്തിന്റെയും നിത്യസമരത്തിന്റെ ജീവനുള്ള ഗ്രന്ഥം.
20 വർഷം മുൻപ്: ഗന്ധർവ്വക്കാട്ട് മനയിലെ ആ രാത്രി
ഓം ഹ്രീം ഗന്ധർവ്വായ നമഃ\… ഉച്ചാടയ ഉച്ചാടയ\…
ഭദ്രൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ശബ്ദം പൂജാമുറിയുടെ കനത്ത മതിലുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവൻ യന്ത്രത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ നിന്നു, കണ്ണുകൾ അടച്ച്, കൈകൾ ഉയർത്തി.
“ഓം ഹ്രീം ഗന്ധർവ്വായ നമഃ\… ഉച്ചാടയ ഉച്ചാടയ\… ഗന്ധർവ്വാ, നിന്റെ ദോഷം നീക്കൂ\… ബാധിച്ച ആളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകൂ\… ഹ്രീം ഫട് സ്വാഹാ!”
മന്ത്രങ്ങൾ ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി ഒഴുകി.
“ഓം ഐം ഹ്രീം ക്ലീം ഗന്ധർവ്വ രക്ഷോഘ്നായ നമഃ\… ഉച്ചാടനായ ഉച്ചാടനായ\… നിന്നെ ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നു\… നിന്റെ ശക്തി എന്റെ യന്ത്രത്തിൽ ബന്ധിക്കുന്നു\… ഹും ഫട് സ്വാഹാ!”
ഭദ്രന്റെ നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. അവന്റെ ശരീരം വിയർത്തു. യന്ത്രത്തിന്റെ രേഖകൾ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി. പുറത്ത് നടുമുറ്റത്ത് മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി.
തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് കയറി. ധൂപത്തിന്റെ പുക മന്ത്രങ്ങളോടൊപ്പം ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു.
ഭദ്രൻ ക്രിയയുടെ ഊർജ്ജം ശേഖരിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“ഗന്ധർവ്വാ, വരൂ\… ഞാൻ നിന്നെ ആവാഹനം ചെയ്യുന്നു\… ഓം ഗന്ധർവ്വ രാജായ നമഃ\… നിന്റെ സംഗീതം ഈ മുറിയിൽ നിറയട്ടെ\… പക്ഷേ നിന്റെ ദോഷം ഈ ആളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകട്ടെ\… ക്ലീം ഹ്രീം ഫട്!”
മുറി വിറച്ചു. താപനില പെട്ടെന്ന് മാറി. ചൂട് തണുപ്പായി. ഒരു മധുരമായ സംഗീതം — വീണയുടെ മൃദുവായ ശബ്ദം — വായുവിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.
ഭദ്രൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “വന്നു\… അവൻ വന്നു!” അവൻ
മന്ത്രിച്ചു.
ഗന്ധർവ്വൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ഒരു മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ — നീണ്ട കറുത്ത മുടി തോളുകളിൽ വീണ്, കണ്ണുകളിൽ കാജൽ, ശരീരം സ്വർണ്ണപ്രകാശം പോലെ തിളങ്ങുന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി.
“നീ എന്തിനു എന്നെ വിളിച്ചു, പൂജാരീ. നിന്റെ ശബ്ദം മധുരമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ വില എന്താണ്?” ഗന്ധർവ്വന്റെ ശബ്ദം സംഗീതം പോലെയായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഭദ്രൻ ഭയന്നു പക്ഷേ ധൈര്യം കാണിച്ചു. “ഞാൻ നിന്നെ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഈ ആളുടെ രക്ഷ മാത്രമാണ്. നീ അവനെ വിട്ടു പോകൂ!
ഓം ഹ്രീം ഗന്ധർവ്വ ശാന്തിം കുരു\… ഉച്ചാടയ ഉച്ചാടയ\… നിന്നെ ഞാൻ ബന്ധിക്കുന്നു\… ഹും ഫട് സ്വാഹാ!”
ഗന്ധർവ്വൻ ചിരി നിർത്തിയില്ല. “നീ എന്നെ ബന്ധിക്കുകയോ? നിന്റെ യന്ത്രം ദുർബലമാണ്. നിന്റെ മന്ത്രങ്ങൾ അപൂർണ്ണമാണ്. ഞാൻ സംഗീതത്തിന്റെയും സുഖത്തിന്റെയും ദൂതനാണ്.
പക്ഷേ ക്രോധവും ഭയവും എന്റെ വേറൊരു മുഖമാണ്.”
അവൻ നൃത്തം ചെയ്തു. മുറി സംഗീതത്താൽ നിറഞ്ഞു. ഭദ്രന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ ചുറ്റും ചുഴലിയായി.
“അല്ല\… ഞാൻ നിന്നെ നിയന്ത്രിക്കും!” ഭദ്രൻ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. “ഓം ഐം ഹ്രീം ക്ലീം ഗന്ധർവ്വായ ഫട്\… നിന്നെ ഞാൻ ഉച്ചാടനം ചെയ്യുന്നു\… പോകൂ, പോകൂ\… ഹ്രീം ഫട് സ്വാഹാ!”