ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിസരത്ത് നമ്പൂതിരി പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്തു. ആളുകൾ ഇരുന്നു. സംസാരം ഉയർന്നു. അവനിയുടെ സാരി വിയർപ്പിൽ അല്പം നനഞ്ഞ് ശരീരത്തോട് ചേർന്നു. ഇടുപ്പിന്റെ ആകൃതി തുണിക്കുള്ളിൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.
വാസുദേവൻ അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് ഇടുപ്പിൽ കൈ വെച്ചു. അവളുടെ മൃദുവായ ഇടുപ്പ് അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു.
“ക്ഷീണമുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
അവനി തലയാട്ടി.
“ഉണ്ട്. പക്ഷേ സുഖമാണ്.”
അവൻ കൈ അവിടെത്തന്നെ വെച്ചു.
ആളുകൾ ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സ്പർശം രണ്ടുപേർക്കും മാത്രമായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിലെ മണിയും മന്ത്രാവശിഷ്ടവും പുറത്തെ തിരക്കും ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
അവനി ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവന്റെ കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.
സ്വീകരണം — സമ്മേളന കേന്ദ്രത്തിൽ
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് സ്വീകരണം ഒരു വലിയ ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ നടന്നു. സഭാഗൃഹം ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
നാരായണൻ നമ്പൂതിരി ചെറിയ ധോതിയും ഉത്തരീയവും ധരിച്ച് ആളുകളെ സ്വീകരിച്ചു. ശക്തമായ ശരീരം വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. സുമിത്ര സാരിയും ബ്ലൗസും ധരിച്ച് മനോഹരിയായി നിന്നു.
വലിയ സ്തനങ്ങൾ തുണിക്കടിയിൽ ഭാരമേറി ഉയർന്നു. സ്തനവിടവ് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ലളിതയും സാരിയും ബ്ലൗസും ധരിച്ച് നിന്നു. മുതിർന്ന ശരീരം ആകർഷകമായിരുന്നു.
ശ്രീദേവിയും അംബികയും സാരിയും ബ്ലൗസും ധരിച്ച് യൗവനത്തോടെ നിന്നു. ഉറച്ച സ്തനങ്ങളും വീതിയുള്ള ഇടുപ്പുകളും സാരിയോട് ചേർന്ന് തിളങ്ങി.
അവനിയും വാസുദേവനും വേദിയിൽ ഒരുമിച്ച് നിന്നു. ബന്ധുക്കൾ ഒരോരുത്തരായി വന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു.
സുമിത്ര അവനിയെ ശക്തിയായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വലിയ സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ സ്തനങ്ങളോട് അമർന്നു.
“മോളേ, നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്.”
പിന്നെ ലളിത വന്ന് അവനിയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“നിൽക്ക്. ഇനി ഭയപ്പെടണ്ട.”
ശ്രീദേവി അവനിയുടെ തോളിൽ ചേർന്നു നിന്നു.
“ചേച്ചി, ക്ഷീണമുണ്ടോ?”
അംബിക അവനിയെ മൃദുവായി ചേർത്തുപിടിച്ചു. യൗവനമുള്ള സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ടു.
“ഇനി നമ്മൾ ഒരുമിച്ചാണ്.”
സഭാഗൃഹത്തിൽ സംഗീതവും ഭക്ഷണവും നിറഞ്ഞു. നമ്പൂതിരി പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള പലഹാരങ്ങളും ഭക്ഷണങ്ങളും വിളമ്പി. നാരായണൻ ബന്ധുക്കളോട് സംസാരിച്ചു.
സുമിത്ര ലളിതയോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവരുടെ സ്തനങ്ങൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശത്തിൽ രണ്ടുപേരിലും ഒരു മൃദുവായ ആവേശം കടന്നുപോയി. സുമിത്രയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ലളിതയുടെ ശരീരത്തിൽ തങ്ങി നിന്നു.
ലളിത മറുപടിയായി അവളുടെ കൈയിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു.
ശ്രീദേവിയും അംബികയും അവനിയുടെ അടുത്ത് നിന്നു. യൗവനമുള്ള ശരീരങ്ങൾ സാരിയോട് ചേർന്ന് തിളങ്ങി.
പിന്നിലായി ലളിത സുമിത്രയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ഒരു നിമിഷം കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശം രണ്ടുപേർക്കും മാത്രം അറിയുന്ന ഒരു രഹസ്യ ആകർഷണം പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
സംഗീതം ഉയർന്നു. അവനിയും വാസുദേവനും ഒരുമിച്ച് നൃത്തം ചെയ്തു. അവനിയുടെ സാരി ആടി. വലിയ സ്തനങ്ങൾ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. വാസുദേവൻ അവളുടെ ഇടുപ്പ് പിടിച്ചു.
അവളുടെ മൃദുവായ ഇടുപ്പ് അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു.
“ഇത്ര ആളുണ്ടല്ലോ,” അവനി മന്ത്രിച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്,” വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു. കൈ അല്പം മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവർ തിരിഞ്ഞു. സാരി അവനിയുടെ തുടകളോട് ചേർന്ന് ആടി. വാസുദേവന്റെ കൈ ഇടുപ്പിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല. സഭാഗൃഹത്തിലെ വെളിച്ചവും സംഗീതവും ചുറ്റും നിറഞ്ഞു.
അവനി ഒരു നിമിഷം അമ്മയെയും സുമിത്രയെയും നോക്കി. പിന്നെ വാസുദേവനെ നോക്കി മുന്നോട്ട് നൃത്തം തുടർന്നു.
സ്വീകരണം ആവേശത്തോടെ തുടർന്നു. ബന്ധുക്കൾ അനുഗ്രഹിച്ചു. സുമിത്ര അവനിയുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: “മോളേ, നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്.” അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ അടുത്ത് അമർന്നു.
ലളിത അവനിയെ ചേർത്ത് നിന്നു. അവളുടെ മുതിർന്ന ശരീരം അവനി യോട് ചേർന്നു.