“അത് ഗന്ധർവ്വ ദോഷമാണ്,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും. നീ ശക്തയാകണം, അവനി. നിന്റെ ഭയത്തേക്കാൾ ശക്തയാകണം.”
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശ്രീദേവിയും അതേ അസ്വസ്ഥതയോടെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നു.
“അമ്മേ… സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ ഞാൻ കാണുന്നു. അവൻ മനോഹരനാണ്. അവൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നു. അവൻ എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു…”
ലളിത മകളെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഹൃദയം ഭാരമായിരുന്നു.
“അത് ദോഷമാണ്,” അവൾ
മന്ത്രിച്ചു. “നാം ഒരുമിച്ച് നേരിടും. നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ഭ
ദ്രൻ വീണ ആ നാലുകെട്ടിന്റെ അതേ ചരിഞ്ഞ മേൽക്കൂരകൾക്ക് കീഴിൽ, ലളിത തന്റെ നിശബ്ദ യുദ്ധം തുടർന്നു — തന്റെ മക്കൾക്കും മരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരു പുരാതന ശാപത്തിനുമിടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു അമ്മ.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ലളിതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നാൽപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സായി. ശരീരം നിറഞ്ഞുനിന്നു. മുഖത്ത് പ്രായം കാണാം. പക്ഷേ കണ്ണിൽ ശാന്തിയുണ്ട്, ഉറപ്പുമുണ്ട്. മനയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എല്ലാം അവളുടെ കൈയിലാണ്.
പൂജയായാലും വയൽക്കാര്യമായാലും വീട്ടുകാര്യമായാലും ആരും മറ്റൊരാളെ നോക്കാറില്ല. ലളിത പറഞ്ഞാൽ മതി.
ഭദ്രൻ പോയതിനു ശേഷം ആദ്യം ഭാരമായിരുന്നു. പിന്നെ ശീലമായി. ഇപ്പോൾ അതുതന്നെയാണ് ജീവിതം.
അവനി വലുതായി. ഐടിയിൽ ജോലി കിട്ടി. നഗരത്തിൽ താമസിക്കുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ബസ് ഇറങ്ങി വീട്ടിലെത്തും. മുറ്റത്ത് കാലുകുത്തിയാൽ മതി, മുഖത്തെ ക്ഷീണം അഴിയും. അടുക്കളയിൽ കയറി ചോദിക്കും:
“എന്താ വെച്ചത്?”
ലളിത തിരിഞ്ഞുനോക്കി പറയും,
“നീ വന്നാൽ മതി. ഇന്ന് കൂടുതൽ വേണം.”
ശ്രീദേവി മനയിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നു. പുറത്ത് പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. രാവിലെ നടുമുറ്റം തുടയ്ക്കും. പൂജയ്ക്ക് സാധനം ഒരുക്കും. രാത്രി അമ്മയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കും. ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടാകും. അമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് ആകരുത്.”
ലളിത ഒന്നും നീട്ടിപ്പറഞ്ഞില്ല. തല തഴുകി മാത്രം.
വാരാന്ത്യത്തിൽ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ചാകും. അടുക്കളയിൽ സംസാരം കൂടും. രാത്രി ഒരേ മുറിയിൽ കിടന്ന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കും. ഭദ്രനെപ്പറ്റി അധികം സംസാരിക്കാറില്ല.
പക്ഷേ അവൻ ഇല്ലാത്തത് വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും തോന്നും.
രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ലളിത നടുമുറ്റത്ത് ഒന്ന് നോക്കും. വാതിൽ അടച്ചോ എന്ന്. കിണറ്റിൽ വെള്ളമുണ്ടോ എന്ന്. പിന്നെ അകത്തേക്ക് കയറും.
മന ഇപ്പോഴും അവളുടെ കൈയിലാണ്. അവളും മനയുടെ കൈയിലാണ്.
ഒരു മഴക്കാല രാത്രിയിൽ മൂവരും പൂജാമുറിയിൽ
ഒരുമിച്ചിരുന്നു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം യന്ത്രത്തിന്മേൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ മേൽക്കൂരയിൽ അടിച്ചു. അകത്ത് അതൊഴിച്ച് വലിയ ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു.
ലളിത ശാന്തമായി പറഞ്ഞു,
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചാണ്. ഗന്ധർവൻ വരട്ടെ. ഞാൻ തയ്യാറാണ്. ഇനി ഭയപ്പെടാനില്ല.”
അവനി തല താഴ്ത്തി. ശബ്ദം മന്ദമായിരുന്നു.
“അമ്മേ… എന്റെ വിവാഹം ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. ഞാൻ ഭയക്കുന്നു. ഈ ദോഷം എന്റെ ജീവിതത്തെ പിന്തുടരുമോ?”
ലളിത മകളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“നമ്മൾ നാല് പൂജകൾ ചെയ്യും. ശക്തമായ ഉച്ചാടനവും ശാന്തിയും. നീ സ്വതന്ത്രയാകും. ഞാൻ ജീവനോടിരിക്കുമ്പോൾ ഈ ദോഷം നിന്നെ ബന്ധിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
ശ്രീദേവി അമ്മയുടെ മറുവശത്ത് ഇരുന്നു.
“അമ്മേ, ഞാനും അമ്മയോടൊപ്പം നിൽക്കും. അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നമ്മൾ മൂവരും ഒരുമിച്ചാണ്.”
ലളിത ഒരു ചെറിയ ചിരി ചിരിച്ചു. അതിൽ ക്ഷീണവുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ ഉറപ്പായിരുന്നു.
“നമ്മുടെ രക്തം ശക്തമാണ്. ഭദ്രന്റെ രക്തവും എന്റെ ഇച്ഛയും നിങ്ങളുടെ യൗവനവും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ ഗന്ധർവൻ തോൽക്കും. ഈ മനയിൽ ഇനി അവന് സ്ഥാനമില്ല.”
പുറത്ത് മഴ തുടർന്നു. നാലുകെട്ടിന്റെ പഴയ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ മൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ഒരുമിച്ചിരുന്നു — ഒരു അമ്മയും രണ്ട് മക്കളും. ഇരുപത് വർഷത്തെ ഭയത്തിനും നിശബ്ദ യുദ്ധത്തിനും ശേഷം അവർ ഒടുവിൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു.