അവൾ എന്റെ കവിളുകളിൽ ഉമ്മ നൽകി പുറത്തേക്കു പോയി.
സമയം കടന്നു പോയി.
അത്താഴം കഴിക്കാനായി ഞാൻ പോയില്ല. എന്നെ കാണാത്തതുകൊണ്ട് ശ്രുതിച്ചേച്ചി എന്റെ മുറിയിൽ വന്നു, അത്താഴം കഴിക്കാനായി വിളിച്ചു . വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും എന്നെ വിട്ടില്ല.
എന്നെ വിളിച്ചു താഴേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
എല്ലാവരും മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമായി കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾ തപ്പിയത് മീരച്ചേച്ചിയെ ആയിരുന്നു. മുഖത്തേക്കു നോക്കാൻ മടിയാണെങ്കിലും ആ മുഖം കാണാത്തതു കൊണ്ടെന്തോ പോലെ എന്റെ കണ്ണുകൾ ചേച്ചിക്കായി പരതി നടന്നു.
നോക്കിയപ്പോൾ ഗോപൻ അമ്മാവന്റെ അരികിലായി ഇരിക്കുന്നു . ആൾ എന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും മുഖം ചെറുതായിയൊന്നു വെട്ടിച്ചു മാറ്റി, എന്നോട് എന്തോ അടങ്ങാത്ത വെറുപ്പുള്ള പോലെ ഒരു മുഖഭാവവും.
എനിക്കെന്തോ അതു സഹിക്കാനായില്ല.
ഞാൻ കഴിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നില്ല, ഭക്ഷണം കോരി വെച്ച പ്ലേറ്റുമെടുത്ത് ഞാൻ മുത്തശ്ശിയുടെ മുറിയിലേക്കു നടന്നു കയറി.
എന്നെ കണ്ടതും മുത്തശ്ശിക്കെന്തോ ഉന്മേഷം കിട്ടിയതു പോലെ.
“മുത്തശ്ശി, ഞാൻ വാരി തരട്ടെ?”
മുത്തശ്ശി ആയിരുന്നു എന്റെ സമാധാന സ്ഥലം എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
ഞാൻ വാരി തരട്ടെ എന്നു ചോദിച്ചതും മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, മുഖത്തൊരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
ഞാൻ ചോറും കൂട്ടാനും കുഴച്ചു ഉരുള ആക്കി മുത്തശ്ശിയെ കഴിപ്പിച്ചു.
എന്തോ എന്റെ മനസ്സും വയറും
നിറഞ്ഞ പോലെ.
വാരി കൊടുക്കുന്നതിനിടെ ഞാൻ മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ രണ്ടും പിടിച്ച് അതിൽ ഒരു ചെറു ചുംബനം നൽകി.
“എന്നെ ഇത്ര ഊട്ടിയ കൈകള.”
എനിക്കെന്തോ എന്റെ സങ്കടം സഹിക്കാനാവുന്നില്ല, എന്റെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ നിറയാൻ തുടങ്ങി.
മുത്തശ്ശി എന്റെ കവിളുകളിൽ തഴുകി എന്നോടു പറഞ്ഞു,
“ഇന്നി എന്റെ കുട്ടിക്ക് മുത്തശ്ശി വാരി തരട്ടെ?”
എനിക്കെന്റെ സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല, ഞാൻ വിതുമ്പി കരയാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ പഴയ കാല ഓർമ്മകളിലേക്കു ഞാൻ കിടന്നു പോയി. മുത്തശ്ശി എന്റെ പുറകെ നടന്നു കഴിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഓരോ ഉരുളകളും മുത്തശ്ശി സ്നേഹത്തോടെയാണു വാരി തന്നിരുന്നത്.
മുത്തശ്ശി എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പ്ലേറ്റ് വാങ്ങി ഒരു ഉരുള ഉരുട്ടി എന്റെ നേരെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു നീട്ടി.
സങ്കടം നിർത്താനായില്ല, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉരുള വായിൽ മേടിച്ചു . പക്ഷേ തുണ്ടക്കുഴിയിൽ കൂടി ഇറങ്ങുന്നില്ല. എങ്ങനെയോ പ്രയാസപ്പെട്ടു ഞാൻ ഇറക്കി.
താഴെ മുത്തശ്ശിയുടെ കാൽപാദത്തിനടുത്തായി ഇരുന്നു മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിലേക്കു തല ചായിച്ചിരുന്നു.
മുത്തശ്ശി എന്റെ തലയിൽ കൂടി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“എന്റെ കുട്ടിയുടെ മനസ്സാരെ നോവിച്ചേ.”
എനിക്കൊന്നും മിണ്ടാൻ സാധിച്ചില്ല.
ഞാൻ പതുക്കെ ആ മടിയിൽ കിടന്നു മയക്കത്തിലേക്കു വീണു.
മുത്തശ്ശിക്കു മരുന്നു കൊടുക്കാൻ വന്ന ലതിക അമ്മായിയാണ് എന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്.
മുത്തശ്ശി അപ്പോഴും ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രായത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും എന്റെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഒന്നു അനങ്ങുക പോലും ചെയ്യാതെ മുത്തശ്ശി ഇരുന്നു.
ഞാൻ മുത്തശ്ശിയുടെ മുറിയിൽ കിടന്നോളാം എന്നു പറഞ്ഞ് എവിടുന്നോ ഒരു തലയണയും പായയും ഒപ്പിച്ച് അതു തറയിൽ വിരിച്ചു കിടന്നു.
നേരം വെളുത്തു.
അടുക്കളയിലെ പാത്രത്തിന്റെ തട്ടലും മുട്ടലും കേട്ടാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്.
മുറിയിൽ പോയി ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി പല്ലു തേച്ചു ഫ്രഷായി താഴേക്കു പോയി. ആ ദിവസം എങ്ങനെയൊക്കെയോ തള്ളി നീക്കി.
വീട്ടിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോൾ മീരചേച്ചിയെ കാണുമെങ്കിലും മീരച്ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ മടി, നോക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി തല വെട്ടിച്ചുകൊണ്ടു പോകുകയായിരുന്നു.
സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കരഞ്ഞില്ല, കാരണം കരഞ്ഞു മടുത്തിരുന്നു, ഇനി കരയാൻ വയ്യ.
ആഹ്, ഇനി വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണാം എന്നു വിചാരിച്ചു.
ആ ദിവസം എങ്ങനെയൊക്കെയോ കടന്നു പോയി.