അനിത ഉണ്ണിയോട് ശ്രദ്ധിച്ചു വണ്ടിയോടിക്കണം എന്ന് പ്രത്യേകം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ ഒരു വലിയ മൗനം അവിടെ തളംകെട്ടി നിന്നു. ഷബീറും നൗഫലും കാറിലേക്ക് കയറി. ഉണ്ണി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു.
ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി. ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്ന ഹിബയെയും നസീമയെയും അനിതയെയും അവർ കൈവീശി കാണിച്ചു. കാർ പതിയെ ഗേറ്റുകടന്ന് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുവരെ നസീമയും ഹിബയും ആ കാറിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുലർച്ചെയുടെ തണുപ്പുള്ള കാറ്റ് കാറിന്റെ വിൻഡോയിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കേരളത്തിലെ ആ ഗ്രാമീണ റോഡുകളിലൂടെ ഉണ്ണിയുടെ കാർ മുന്നോട്ട്
കുതിച്ചു. ചുറ്റും കൂരിരുട്ടാണ്.
വഴിവിളക്കുകൾ മാത്രം ഇടവിട്ട് മിന്നിമറയുന്നു. കാറിൽ ഒരു നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ പഴയൊരു യേശുദാസ് ഗാനം കേൾക്കാം. ആദ്യം കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ പിരിഞ്ഞതിന്റെ സങ്കടത്തിലായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ണിയാണ് ആ മൗനം ഭഞ്ജിച്ചത്.
“എന്തായാലും ഈ അവധി നമ്മൾ അടിപൊളിയാക്കി അല്ലെ?” ഉണ്ണി ചോദിച്ചു.
അത് കേട്ടപ്പോൾ ഷബീറിന്റെയും നൗഫലിന്റെയും മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി വിടർന്നു.
“അതെ ഉണ്ണി, ഈ ഒരു മാസം പോയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല. ഇനി അവിടെ ചെന്നിട്ട് വേണം വീണ്ടും ആ പഴയ മെഷീൻ ജീവിതം തുടങ്ങാൻ,” ഷബീർ നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
യാത്ര മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും അവർ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. ഒരുമിച്ച് നടത്തിയ യാത്രകൾ, കുടുംബവുമൊത്തുള്ള ചിരികൾ, തമാശകൾ എല്ലാം ആ കാറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ചർച്ചയായി.
ഹൈവേയിലേക്ക് കയറിയതോടെ കാറിന്റെ വേഗത കൂടി. റോഡിൽ വലിയ വാഹനങ്ങൾ അല്ലാതെ വേറെയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മഞ്ഞു മൂടിയ റോഡിലൂടെയുള്ള യാത്ര വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയാണ് നൽകിയത്.
ഏകദേശം നാലര മണിയായപ്പോൾ അവർ ഹൈവേയിലെ ഒരു തട്ടുകടയുടെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി. നല്ല തണുപ്പുള്ള സമയമായതുകൊണ്ട് ഒരു ചൂടു ചായ കുടിക്കാം എന്ന് എല്ലാവർക്കും തോന്നി.
തട്ടുകടയിൽ നിന്ന് ആവി പറക്കുന്ന ചായയും കടിഞ്ഞാൺ ഇല്ലാത്ത സൊറപറച്ചിലുമായി അവർ കുറച്ചു സമയം അവിടെ ചിലവഴിച്ചു. ഷബീർ തന്റെ ഫോണെടുത്ത് നസീമയ്ക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു, “ഞങ്ങൾ പാതിവഴി എത്തി, നീ ഉറങ്ങിയോ?”.
മറുപടി ഉടൻ വന്നു, “ഇല്ല, നിങ്ങൾ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും.” ആ
മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ ഷബീറിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
നൗഫലും ഹിബയുമായി ചാറ്റിങ്ങിൽ തന്നെയായിരുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ പിരിഞ്ഞിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ ആയുള്ളൂ എങ്കിലും വർഷങ്ങളുടെ അകൽച്ച അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അഞ്ചര മണിയോടെ അവർ അങ്കമാലി പിന്നിട്ടു. നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന ബോർഡുകൾ ദൂരെ നിന്നേ കാണാമായിരുന്നു. എയർപോർട്ട് റോഡിലേക്ക് കാർ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പിരിമുറുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു.
വിമാനത്താവളത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള വെളിച്ചം അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആ പുലർച്ചെയിലും എയർപോർട്ടിൽ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. പല ദേശങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നവരും അവരെ യാത്രയാക്കാൻ വന്നവരുമായി ഒരുപാട് പേർ.
ഡിപ്പാർച്ചർ ടെർമിനലിന് മുന്നിലായി ഉണ്ണി കാർ ഒതുക്കി നിർത്തി. അവർ മൂവരും പുറത്തിറങ്ങി. ട്രോളി എടുത്ത് ബാഗുകളെല്ലാം അതിലേക്ക് മാറ്റി. യാത്രാമൊഴി പറയേണ്ട അവസാന നിമിഷം വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഷബീർ ഉണ്ണിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവനെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, “ശ്രദ്ധിച്ചു പോണം ഉണ്ണി, വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കണം. പെണ്ണുങ്ങളെ വിഷമിപ്പിക്കരുത്.”
“അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം ഷബീർ, നിങ്ങൾ അവിടെ ചെന്നിട്ട് വിളിക്കണം,” ഉണ്ണി അവന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.