ഓരോ ഓർമ്മകളും അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടുന്നവയായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നല്ല കുളിർകാറ്റുണ്ടായിരുന്നു. സമയം പത്തുമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നഗരം പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. റോഡിൽ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്ക് ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞിരുന്നു.
“ഇനി നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വിടാം. നാളെ വെളുപ്പിന് മൂന്നു മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടതാണ്,” ഷബീർ ഉണ്ണിയോട് പറഞ്ഞു.
കാർ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി. എല്ലാവരും ഒരുതരം മൗനത്തിലായിരുന്നു. നാളത്തെ യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് വണ്ടി പോർച്ചിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സമയം പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഹാളിലെ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അൻസിബ അവർക്കായി കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്?
ഞാൻ കരുതി നിങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നുറങ്ങിയെന്ന്,” അൻസിബ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
കൈകളിലെ ഭാരമുള്ള ഷോപ്പിംഗ് കവറുകൾ ഹാളിലെ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് ടേബിളിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് നസീമ അല്പം ക്ഷീണത്തോടെ, എന്നാൽ വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു വൈകി.
മാളിൽ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞ് പിന്നെ ഫുഡ് കഴിക്കാനും കയറി, അതാണ് ഇത്രയും വൈകിയത്.” ടേബിളിൽ വീണ കവറുകളുടെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
അൻസിബ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ശരി, എന്തായാലും എല്ലാവരും വേഗം പോയി ഫ്രഷ് ആക്. യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നതിന്റെ ക്ഷീണം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തുണ്ട്.
ഞാൻ ഈ സാധനങ്ങളൊക്കെ പാക്ക് ചെയ്യാൻ സഹായിക്കാം.” എന്നാൽ ഈ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നൗഫലിനെയും ഹിബയെയും തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം മുറിയിൽ നടന്ന ആ അപ്രതീക്ഷിത സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർത്തിയിരുന്നു.
അവൾ അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കി. അൻസിബയുടെ ആ കുസൃതി നിറഞ്ഞ നോട്ടം നേരിടാൻ നൗഫലിനും ഹിബയ്ക്കും വല്ലാത്തൊരു ചമ്മലുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ ആ അവസ്ഥയുടെ ജാള്യത അവരെ ഇപ്പോഴും വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല.
അവർ പരമാവധി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ ചെറിയ നാണക്കേട് മാറ്റാനായി നൗഫൽ വേഗം നോട്ടം മാറ്റി വേറെ എന്തൊക്കെയോ തിരയുന്നതുപോലെ അവിടെ നിന്നു.
ഈ സമയം ഷബീർ പതുക്കെ നൗഫലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. മറ്റാരും കേൾക്കാത്ത ശബ്ദത്തിൽ അവൻ നൗഫലിന്റെ കാതിൽ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “എടാ നൗഫലേ, എന്തായാലും നാളത്തെ നമ്മുടെ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപ് നമുക്കൊന്ന് ശരിക്കും റിലാക്സ് ചെയ്യണം.
ഭയങ്കര ടെൻഷൻ
ഉണ്ട് മനസ്സിൽ. നീ നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഉണ്ണിയും അനിതയും നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടല്ലോ. നമുക്കെല്ലാവർക്കും കൂടി മുകളിലത്തെ റൂമിൽ ഇരിക്കാം.
പക്ഷേ അതിനുമുൻപ് നീ അൻസിബയെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിച്ച് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് വിടണം. അവൾ ഇവിടെ നിന്നാൽ നമ്മൾ ഉദ്ദേശിച്ചപോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല.
അവൾ ചിലപ്പോൾ നമുക്കൊരു തടസ്സമാകും, ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ആ പ്ലാനുകളൊക്കെ അവതാളത്തിലാകും.”
ഇതിനിടയിലാണ് ഉണ്ണിക്കൊപ്പം വന്ന അനിതയെ അൻസിബ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഉണ്ണി വളരെ സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ പങ്കാളിയായ അനിതയെ അൻസിബയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു. അനിതയുടെ വരവ് അൻസിബയ്ക്ക് പുതിയൊരു സന്തോഷം നൽകി.
അവർ പരസ്പരം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുകയും വളരെ വേഗം തന്നെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാവുകയും ചെയ്തു.
അതുകഴിഞ്ഞയുടനെ നൗഫൽ തന്റെ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചു. അവൻ വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും എന്നാൽ അല്പം ഗൗരവത്തോടെയും അൻസിബയോട് പറഞ്ഞു, “അൻസിബേ, നീയിനി പാക്കിംഗ് ഓർത്ത് ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.
ഞങ്ങൾക്കിനി പാക്ക് ചെയ്യാൻ കാര്യമായിട്ട് ഒന്നുമില്ല. ഒക്കെ നേരത്തെ തന്നെ ഞങ്ങൾ റെഡിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വെറുതെ പുതിയ സാധനങ്ങൾ അതിലേക്ക് വെച്ചാൽ മാത്രം മതി.