ചൂടുവെള്ളം അവരുടെ ശരീരങ്ങളെ തലോടിയപ്പോൾ, പരസ്പരം സോപ്പ് പതപ്പിച്ച് തേച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ, ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ഷബീറും നൗഫലും ഉണ്ണിയും നസീമയും ഹിബയും അനിതയും എല്ലാം ആ നിമിഷത്തെ പൂർണ്ണമായും ആസ്വദിച്ചു.
യാത്രയുടെ സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിലും പരസ്പരമുള്ള സ്പർശനങ്ങൾ അവർക്ക് ആശ്വാസമേകി. കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അവർ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ സമയം 2.50 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഷബീറും നൗഫലും ഉണ്ണിയും വേഗം തന്നെ യാത്രാവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അനിതയും ഹിബയും നസീമയും അവരെ സഹായിക്കാനായി കൂടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അനിതയും ഹിബയും നസീമയും വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല എന്ന് നേരത്തെ തന്നെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
പുലർച്ചെയുള്ള യാത്രയും മടക്കയാത്രയിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഒഴിവാക്കാനായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ പാതികളെ യാത്രയാക്കുന്നതിന്റെ വിങ്ങൽ ഹിബയുടെയും നസീമയുടെയും ഹൃദയത്തിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിൽ ഷബീറിന്റെ ബാഗ് ശരിയാക്കുകയായിരുന്നു നസീമ. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് പിന്നിലൂടെ വന്ന
ഷബീർ നസീമയെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കഴുത്തിൽ അവൻ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
നസീമ അവനിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ഷബീർ അവളെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
“കരയാതെടോ… ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു വരില്ലേ,” ഷബീർ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
നസീമ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു വെച്ചു, “എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിട്ടുനിൽക്കാൻ വയ്യ ഷബീർ… ഈ അവധി ദിവസങ്ങൾ ഇത്ര വേഗം തീർന്നുപോയല്ലോ.”
ഷബീർ അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിലെടുത്തു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ അവൻ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. അതൊരു നീണ്ട ചുംബനമായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രണയവും വിരഹവേദനയും പരസ്പരം കൈമാറുന്ന ഒരു നിമിഷം.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അവർ മറന്നു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എല്ലാ ദിവസവും വിളിക്കണം, എന്നെ മറക്കരുത്,” നസീമ അവനോട് ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.
“ഒരിക്കലും ഇല്ല എന്റെ പെണ്ണേ,” അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ചുംബിച്ചു. ഇവിടെ ഉണ്ണിയും അനിതയും ഹിബയുമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ പിന്നെ..
അതേസമയം, ഹിബയും നൗഫലും തങ്ങളുടേതായ ലോകത്തായിരുന്നു. നൗഫൽ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺസ് ഇടുമ്പോൾ ഹിബ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അടക്കാനാവാത്ത സങ്കടം തളംകെട്ടി നിന്നു.
നൗഫൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. ഹിബ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.
“ഹിബാ… എന്റെ കുറുമ്പിപ്പെണ്ണേ, ഇങ്ങനെ കരയാതെ. നീ കരഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ പോകാൻ പറ്റുമോ?” നൗഫൽ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഹിബ അവനെ കൂടുതൽ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം
അവൾ ആവോളം ശ്വസിച്ചു. നൗഫൽ അവളെ പതുക്കെ തന്നിൽ നിന്നകറ്റി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം അവനെ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു. അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവരുടെ ശ്വാസങ്ങൾ പരസ്പരം കലർന്നു. പ്രണയവും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞ ആ ചുംബനത്തിൽ ഹിബയുടെ സങ്കടങ്ങൾ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും, ദൂരെയാണെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സു മുഴുവൻ ഇവിടെയായിരിക്കും,” നൗഫൽ അവളുടെ കാതിൽ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു.
സമയം മൂന്ന് മണിയോട് അടുക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഒത്തുകൂടി. ബാഗുകളെല്ലാം ഉണ്ണി കാറിലേക്ക് എടുത്തുവെച്ചു. യാത്ര പറയേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അവർ നിന്നു.
ഷബീറും നൗഫലും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഓരോരുത്തരെയായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. നസീമയും ഹിബയും തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാർക്ക് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ യാത്രാമൊഴി നൽകി. ഓരോ ഉമ്മയിലും കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിലും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തത്ര സ്നേഹം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.