പിന്നീട് നൗഫലും ഉണ്ണിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞു. മൂന്ന് പേരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം മുതലേ ഒന്നിച്ചു വളർന്നവരാണ് അവർ.
ഓരോ തവണ വിമാനത്താവളത്തിൽ വെച്ച് പിരിയുമ്പോഴും ആ പഴയ കൂട്ടുകാർ അനുഭവിക്കുന്ന അതേ വേദന അവർ വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു.
അവർ ട്രോളിയും തള്ളിക്കൊണ്ട് ടെർമിനലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റിൽ പാസ്പോർട്ടും ടിക്കറ്റും കാണിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപ് അവർ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി
ഉണ്ണിയെ കൈവീശി കാണിച്ചു.
ഉണ്ണി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തിരികെ കൈവീശി. അവർ ആ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് മറയുന്നതുവരെ ഉണ്ണി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടുപേർ ദൂരേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു ശൂന്യത ഉണ്ണിയെ പൊതിഞ്ഞു.
അവൻ തിരികെ നടന്ന് കാറിലേക്ക് കയറി. കാറിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ അവൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് ആ കാറിലുണ്ടായിരുന്ന ചിരിയും ബഹളവും എല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
അവൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് തിരിച്ചു. സമയം ആറുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കിഴക്കൻ മലനിരകൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യൻ പതുക്കെ എത്തിനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുലരിയുടെ പൊൻകിരണങ്ങൾ കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ ഉണ്ണിയുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണു.
തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ഉണ്ണിയുടെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ അവരെ കുറിച്ചായിരുന്നു. നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന സന്തോഷം, എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചുള്ള നിമിഷങ്ങൾ, ഇപ്പോൾ അവർ പോയതോടെ വീട്ടിലുണ്ടായ നിശബ്ദത.
റോഡിൽ ഇപ്പോൾ വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിയിട്ടുണ്ട്. പ്രഭാതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് നാട് ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞു. സ്കൂൾ കുട്ടികളും ജോലിക്കു പോകുന്നവരുമായി റോഡുകൾ സജീവമായി.
എങ്കിലും ഉണ്ണിയുടെ കാറിനുള്ളിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അവൻ എഫ്.എമ്മിൽ ഒരു പാട്ട് വെച്ചു. ആ പാട്ടിന്റെ വരികളിലൂടെ അവന്റെ ചിന്തകൾ വീണ്ടും വീട്ടിലെത്തി.
അവിടെ അനിതയും നസീമയും ഹിബയും തന്റെ വരവും കാത്ത് ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് ഇരിക്കുകയായിരിക്കും എന്നവന് അറിയാമായിരുന്നു.
ഏകദേശം ഒൻപത് മണിയോടെ ഉണ്ണി വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് കാർ ഒതുക്കി. കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഉമ്മറത്തേക്ക് മൂന്നുപേരും ഓടിയെത്തി.
അവരുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ക്ഷീണവും സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അവർ പോയോ ഉണ്ണിയേട്ടാ?” ഹിബ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ആഹ്, അവർ ഗേറ്റ് കടക്കുന്നത് വരെ ഞാൻ നിന്നു. ബോർഡിങ് പാസ്സ് എടുത്തെന്നും പറഞ്ഞ് എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചിരുന്നു,” ഉണ്ണി പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ നസീമയ്ക്കും ഹിബയ്ക്കും ഒരു വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ ഇല്ലാത്ത ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ കയറുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
അവരുടെ ഓർമ്മകളും സ്നേഹവും മാത്രം ബാക്കിയാക്കി അവർ മണലാരണ്യത്തിലേക്ക് പറന്നുയർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യവുമായി അവർക്ക് പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നു. ഉണ്ണി കാർ പൂട്ടി താക്കോലെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ഇനി അടുത്ത അവധിക്കാലത്തേക്കുള്ള കാത്തിരിപ്പ് ആ വീട്ടിൽ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.