അവിടെ ഞാൻ ഇരുന്നതും: എന്റെ കാമുകിയെ പോലെ… എന്റെ ഭാര്യയെ പോലെ.. ചേച്ചിയും എന്നെ തൊട്ടുരുമ്മി എന്നോട് ചെന്നിരുന്നു കൊണ്ട് എന്റെ തോളില് തല ചായ്ച്ചു.
അന്നേരം, ആഹ്ലാദം എന്നില് നിറഞ്ഞൊഴുകി.. ചേച്ചിയെ എന്റെ കാമുകിയായി എന്റെ ഉള്ളില് ഞാൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു… ഭാര്യയായി എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ പതിച്ചു… ചേച്ചി എന്റെ സ്വന്തമാണെന്ന് എന്റെ ഉപബോധം എന്നോട് ഓതി.
അവസാനം ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ ചേച്ചിയുടെ തോളത്തൂടെ എന്റെ വലതുകൈ ഇട്ട് ചേച്ചിയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, അവളെ എന്നോട് കൂടുതൽ ചേര്ത്തു പിടിച്ചു — ‘ഇവള് എന്റെ സ്വന്തം’ എന്ന് ലോകത്തെ അറിയിക്കാനെന്ന പോലെ.
അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് എന്റെ തലച്ചോറ് വീണ്ടും പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
ഉടനെ വല്ലാത്തൊരു ടെൻഷൻ എന്നില് നിറഞ്ഞു. ആ ടെൻഷൻ ഒരു പിരിമുറുക്കത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതും ചേച്ചിയുടെ തോളത്ത് നിന്നും എന്റെ കൈ ഞാൻ വേഗം എടുത്തുമാറ്റി.
“തണുക്കുന്നു വിക്രം, നിന്റെ കൈ അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ.” എന്നും പറഞ്ഞ് ചേച്ചി പെട്ടന്ന് എന്റെ കൈ പിടിച്ച് നേരത്തെ ഇരുന്നത് പോലെ ചേച്ചിയുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റിച്ചു വച്ചു. ശേഷം, ചേച്ചിയുടെ ഇടതു കൈപത്തി എന്റെ മുതുകിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് താഴേക്ക് പോയി എന്റെ ഇടത് അരയിൽ അമർന്നിരുന്നു.
ശ്വാസം മുട്ടിയപ്പോഴാണ് ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചിരുന്ന കാര്യം പോലും മനസിലായത്. അതിനെ പതിയെ വിട്ടു കൊണ്ട് ഞാൻ നിരങ്ങി ചേച്ചിയോട് കൂടുതൽ ചെർന്നിരുന്നു.
നല്ല സുഖമുള്ള ഇരുപ്പായിരുന്നു അത്. ചേച്ചി അല്പ്പം ചെരിഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് ചേച്ചിയുടെ ഇടത് മുല എന്റെ വലതു ഭാഗത്ത് നന്നായി ഞെരിഞ്ഞമർന്നിരുന്നു.
എന്റെ തോളില് നിന്ന് തല മാറ്റി ചേച്ചി എല്ലായിടവും നോക്കി തോട്ടത്തിന്റെ ഭംഗിയെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം ചേച്ചിയുടെ മുലയും എന്റെ ദേഹത്ത് നല്ലവണ്ണം ഇരഞ്ഞു.
അതെന്റെ നല്ല ചിന്തകളെ തെറ്റിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു എങ്കിലും, ഞാൻ ചേച്ചിയേയും ഞങ്ങളുടെ ചേര്ന്നുള്ള ഇരുപ്പിനേയും ആസ്വദിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.
പെട്ടന്ന് ചേച്ചിയുടെ വായിൽ നിന്ന് കവിത പോലെ വാക്കുകൾ പൊഴിഞ്ഞു:
“എത്ര ഭംഗി ഈ തോട്ടം!
എത്ര സുഗന്ധം ഈ അന്തരീക്ഷം!
നൃത്തമാടുന്ന പൂക്കള് വിളിക്കുന്നു, മാടി, സാന്ത്വനമേകാനോ?
ജീവിതം എന്നോ വെറുത്ത ഒരുവളെയും,
പ്രേമ നൈരാശ്യത്തിൽ വലയുന്ന ഒരുവനേയും!!”
ചേച്ചിയുടെ അവസാനത്തെ രണ്ട് വരികള് കേട്ട് ഞാൻ സ്തംഭിച്ചു പോയി — ജീവിതം വെറുത്ത ചേച്ചിയും, പ്രേമ നൈരാശ്യത്തിൽ ഞാനും, എന്നല്ലേ ഉദ്ദേശിച്ചത്.
ജീവിതം വെറുത്തുവെന്ന് ആദ്യമായിട്ടാണ് ചേച്ചിയുടെ വായിൽ നിന്നും ഞാൻ കേള്ക്കുന്നത്, കവിതയിലൂടെ ആണെങ്കിൽ പോലും.
എനിക്ക് വിഷമം തോന്നി. പക്ഷെ എന്തു പറയണം എന്നറിയാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ വെറുതെ ഇരുന്നു.
ഒരുപാട് നേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ ചേച്ചി എഴുനേറ്റ് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “നമുക്ക് പോയാലോ, വിക്രം?”
“ശരി പോയേക്കാം, ചേച്ചി.” ഞാനും സമ്മതിച്ചു.
“ഈ ചേച്ചി വിളി ഒന്ന് നിർത്തിക്കൂടെ നിനക്ക്?” ചേച്ചിയുടെ അമര്ഷം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം വന്നു.
“ശരി നിർത്താം, പക്ഷേ ഇനി മുതൽ ‘എന്റെ അഞ്ചന’ എന്നെ ഞാൻ വിളിക്കൂ.” പകുതി കളിയും പകുതി കാര്യമായും ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“എന്ന ‘ചേച്ചി’ തന്നെ മതി.” അവള് ദേഷ്യത്തില് പറഞ്ഞതും ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“ചേച്ചി? എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാലോ, ചേച്ചി ചേച്ചി?” ഒരു രസത്തിന്, അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ‘ചേച്ചി’ എന്ന വാക്കിനെ ഞാൻ കൂടുതലായി ഉപയോഗിച്ചു.
പക്ഷേ ദേഷ്യം വരുന്നതിന് പകരം, വേഗത്തിൽ എന്റെ കവിളിൽ ഉമ്മ തന്നിട്ട് ചേച്ചി ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
ഞാനും ആ കവിളിൽ തടവി കൊണ്ട് ആഹ്ലാദിച്ചു.
“നമുക്ക് റോട്ടിയും ചട്ടി ചിക്കനും കഴിക്കാം?” പെട്ടന്ന് ചേച്ചി ചിരി നിർത്തി കൊതിയോടെ ചോദിച്ചതും അന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞ കാര്യം ഞാൻ ഓര്ത്തു നോക്കി.