“ ഇങ്ങു വാടാ മനു… ” എന്നു പറഞ്ഞ് ശ്രീദേവി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… ഒരു നിമിഷം ആ ആലിംഗനത്തിൽ അമർന്ന് അവൻ നിന്നു… അവളുടെ ഉയർന്ന മാറിടത്തിലേക്ക് അവൾ അവന്റെ മുഖം ചേർത്തു… കൊഴുത്ത ദേഹത്തിലോട്ട് അമർന്നപ്പോൾ തന്റെ അമ്മയെ ഒരു നിമിഷം അവനോർത്തു പോയി… അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീർ പുറത്തേക്ക് ചാടി…
മനുവിനെ കണ്ട മാത്രയിൽ ശ്രീദേവിക്ക് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി…
“ ഇത്ര വലുതായിട്ടും കരയുന്നോ… രമണിയേടത്തിയെ പോലെ എന്നെ കാണാൻ നിനക്ക് പറ്റുന്നില്ലെങ്കിൽ വേണ്ടെടാ മോനേ… ” അവളെ തുടർന്ന് പറയാൻ സമ്മതിക്കാതെ മനു അവളെ ആഞ്ഞ് പുണർന്നു… കുറേ നാളുകളായി അണകെട്ടി നിന്ന സങ്കടം പുറത്തേക്കൊഴുകി… അവന്റെ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ അവളും വല്ലാതായി… അവളുടെ നെഞ്ച് ഒന്ന് ഉയർന്നു താണു… ആ നിശ്വാസത്തിൽ അവളുടെ മാറിന്റെ ചൂട് അവന്റെ മുഖത്തനുഭവപ്പെട്ടു… അവളുടെ പുറത്തൂടെ കൈകൾ കോർത്ത മനു അവളെ കെട്ടിവരിഞ്ഞു…
ശ്രീദേവിയുടെ സ്ത്രീസുഗന്ധം അവൻ നാസികയിലൂടെ വലിച്ചെടുത്ത് സിരകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതറിഞ്ഞു..
അവളുടെ സമൃദ്ധമായ കറുത്ത മുടിയിഴകളിൽ കൂടെ വിരൽ കോർത്തപ്പോൾ അവന്റെയുള്ളിൽ നവ്യാനുഭൂതി നിറഞ്ഞു…
“ പോളിടെക്നിക്കിന് പഠിക്കുന്ന ചെക്കനാണെന്നോ ഉള്ളൂ ചേട്ടാ… ഇപ്പോഴും ഇവൻ ഒരു കുട്ടി തന്നെയാ… ” അവനെ വാൽസല്യത്തോടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീദേവി രഘുവിനോടു പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ശ്രീദേവിയുടെ ഒപ്പം തന്നെ അഞ്ചേമുക്കാലടിയോളം ഉയരം അവനുണ്ടായിരുന്നു. പൊടിമീശയും സ്പോർട്സിൽ അത്യാവശ്യം താല്പര്യമുള്ളത് കൊണ്ട് ഉറച്ച ശരീരവും അവനു ലഭിച്ചിരുന്നു…
“ ദേവീ… നീ അവന്റെ മുറി ഒന്നു ശരിയാക്കിക്കൊടുക്ക്… ഇനി ഓണം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതീട്ടോ മനുവേ…“ അതു പറഞ്ഞിട്ട് രഘു വീണ്ടും വാഴത്തോട്ടത്തിലേക്ക് പോയി…
മനു ശ്രീദേവിയോടൊട്ടി നടന്ന് അകത്തേക്ക് പോയി… അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോയ ശ്രീദേവി… നടുത്തളത്തിൽ നിന്ന് നാലുകെട്ടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അവനേയും കൂട്ടി നടന്നു…
“ ഞാനും മോളും നിന്റച്ഛനും മാത്രല്ലേ ഇവിടുള്ളൂ… ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങിക്കൂടായിരുന്നോ മനൂ… ” അവളുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ പാർശ്വങ്ങളിൽ തന്റെ കൈകൾ ഉരയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു നടന്ന മനു ചോദ്യം കേട്ട് ഒന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു…
“ അമ്മേ… അതു പിന്നെ എനിക്ക് ഒഴിവു കിട്ടില്ലായിരുന്നു…“ നടന്ന് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ മനു വിക്കിവിക്കി പറഞ്ഞു… ശ്രീദേവി ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾതന്നെ അവളോടുള്ള ദേഷ്യമൊക്കെ മനുവിൽ നിന്ന് പോയിരുന്നു… തനിക്ക് കുറേക്കാലം ലഭിക്കാതിരുന്ന സ്നേഹം ആ ഒരു ആലിംഗനത്തിലൂടെ അവൾ നൽകിയതു പോലെ അവനു തോന്നി….
“ ഓ… അമ്മേ എന്നോന്നു വിളിച്ചല്ലോ… എന്റെ മൂത്തമോനല്ലേടാ നീ… അതു കഴിഞ്ഞല്ലേ… ഇവൾ… “ മുറിയിൽ കടന്ന് കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന കുട്ടിയെ നോക്കി ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു… മനു ഓമനത്തത്തോടെ കട്ടിലിൽ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്ന തന്റെ അനിയത്തിയെ നോക്കി…
“ എന്താ ഇവൾടെ പേര്… ” അവൻ ശ്രീദേവിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു… അവളുടെ നെറുകിൽ മുടിയെ നെടുകെ വകഞ്ഞ് പോകുന്ന വരയും… നടുവിലെ സിന്ദൂരവും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു… നല്ല ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും… ചിരിക്കുമ്പോൾ പഴുത്ത ചാമ്പക്ക തുടുക്കുന്ന പോലുള്ള കവിളിണകളും അവൻ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി… നല്ല ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ… അൽപ്പം തടിച്ച കഴുത്തിനു താഴെയായി…
സെറ്റിനുള്ളിലെ ഉരുണ്ട ഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണിറങ്ങി മേയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചു…
“ ലക്ഷ്മീന്നാ പേരിട്ടത്… ചിഞ്ചൂന്ന് വിളിക്കും… ” അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“ ഉം… അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ നല്ല സുന്ദരിക്കുട്ടിയാട്ടോ… ” ശ്രീദേവിയോട് അങ്ങിനെ പറയാനാണ് അപ്പോൾ അവനു തോന്നിയത്… തനിക്ക് അങ്ങിനെ പറയാൻ തോന്നിയ ചേതോവികാരം എന്താണെന്നു അവനു മനസ്സിലായില്ല… പെൺകുട്ടികളായിട്ട് അധികം ഇടപഴകാത്ത ടൈപ്പായിരുന്നു അവൻ… ശ്രീദേവിയുടെ ആലിംഗനത്തോടെ അവനിൽ പുതിയ ചിന്തകൾ ഉണരാൻ തുടങ്ങി…