“ മനു നീ എന്റെ കുഞ്ഞായിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്കും ഞാൻ മുല തരുമായിരുന്നു” അവൾ വാൽസല്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു… അതു കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടരുന്നതവൾ കണ്ടു…
“ അമ്മയുടെ സ്വന്തം മകനെന്നു വിചാരിച്ചു ആ മുലപ്പാൽ കുടിക്കാൻ എനിക്കും ഭാഗ്യമുണ്ടാകുമോ…അമ്മെ…….!!!!”
ഒരു നിമിഷം ശ്രീദേവിയുടെ മനസിൽ പേമാരിയും കൊടുങ്കാറ്റും ഒന്നിച്ചു പെയ്തു. അവളീ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വച്ചുവരുമ്പോ, കന്യകയായ അവൾക്ക് പ്രസവിക്കാത്തയൊരുമകൻ കൂടെയുണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷെ അവൻ തന്നെ അവഗണിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു താരുണ്യവതിയായ ശ്രീദേവിയുടെ അമ്മമനം നൊന്തിരുന്നു. ഇന്നവൻ തന്നെ മനസ്സറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മെയെന്നു വിളിക്കുമ്പോ ശ്രീദേവിയുടെ മനസിടറി. അവളുടെ കണ്ണിൽ മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി….
കുഞ്ഞ് പാലുകുടി നിർത്തി വീണ്ടും ഉറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ കുട്ടിയെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി… എന്നിട്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മനുവിനെ നോക്കി തന്റടുത്തേക്ക് വരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു… അവൻ ഉൻമേഷത്തോടെ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു… ചിന്നുമോളുടെ വായിലെ ഉമിനീർ പറ്റിയ നനവാർന്ന ചെന്തെങ്ങിൻ കരിക്ക് മുലകളും കൂർത്ത റോസ് നിറമാർന്ന ഞെട്ടിന്റെ ചന്തവും മനു ഒരുനിമിഷം നോക്കി നിന്നു. ഒട്ടും മടിക്കാതെ അവളുടെ മുലയിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് പുറത്ത് നിന്നും അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്…
“ ദേവീ… ചായ കാലമായോ… “ രഘുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീദേവി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി… അപ്പോൾ കട്ടിലിരുന്ന് മനു അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു…
“ അപ്പൊ എനിക്ക് തരാന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്…? ” അവൻ ഒരു നിരാശയോടെ ചോദിച്ചു…
“ നീ ഓണം കഴിഞ്ഞാലും പോവില്ലാന്നു അമ്മയോട് സത്യം ചെയ്യാമോ.” ശ്രീദേവി പുഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് മനുവിനോട് ചോദിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ നേർത്ത ചാറ്റൽ മഴ പുല്ലിൽ പെയ്തു കുളിരുന്ന സുഖമായിരുന്നു അവളെ ആ ചോദ്യം അവനോടു ചോദിപ്പിച്ചത്. അതിൽ മകനോടുള്ള വാത്സല്യം മാത്രമായിരുന്നു എന്നവൾ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു…
“ ചെയ്യാം ….”
“ ശെരി, പിന്നെ തരാം…ഉം” അവന്റെ കണ്ണിലെ സന്തോഷത്തിരയിളക്കം ദർശിച്ചുകൊണ്ടവളവനോട് അവനുറപ്പു നൽകുമ്പോ അവനോടുള്ള വാത്സല്യത്തിൽ അവനെ സ്വന്തം മകനായി അവൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…
“ എന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ നിന്റച്ഛൻ അകത്തേക്ക് വരും… വിട് മോനേ…” അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ മനു ഉടനേ അവളെ വിട്ടു… ബ്ലൌസിന്റെ കുടുക്കുകൾ പെട്ടെന്നിട്ട് അവൾ പുറത്തേക്ക് പോയി… ആ നിതംബങ്ങളുടെ താളം നോക്കിക്കൊണ്ട് പൊന്തിവന്ന സാധനത്തെ അവനൊന്നമർത്തി…
ചിഞ്ചു മോൾ തൊട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ട് മനു അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ശ്രീദേവി ചായ തിളപ്പിക്കുന്നു, രഘു ഉമ്മറത്തുണ്ട്, ചൂടിൽ വിശറികൊണ്ട് വീശുന്നു. മനു അടുത്ത് വന്നു നിന്നപ്പോൾ ശ്രീദേവിയുടെ മുഖത്തു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു….
“ മോനു ചായ വേണോ, അതോ പാല് മതിയോ…” ആ ചിരിയിൽ തന്നെ ശ്രീദേവിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരായിരം കുസൃതിപൂക്കൾ വിടർന്നിരുന്നു…
“ഇപ്പൊ ചായ മതി. പാൽ പിന്നെ ഞാൻ കുടിച്ചോളാം…”. മനു അത് പറയുമ്പോ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ശ്രീദേവിയുടെ താഴികക്കുടങ്ങളിൽ ചെന്നു വീണു…
“ കുറുമ്പൻ!!!” ശ്രീദേവിയുടെ മനസിലേക്ക് അവൻ പറയുന്നത്
ദൃശ്യമായി എത്തുമ്പോ അവളിൽ സ്ത്രീ സഹജമായ നാണമൊരു നിമിഷം കടന്നു വന്നു, പക്ഷെയതവളൊരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി. മനുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് അവന്റെ കവിളിൽ വിരൽകൊണ്ട് അമർത്തിപിച്ചി.
“മോനു….”
“എന്താമ്മേ…”
“ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയല്ലേ, എന്നോടിങ്ങനെ പറയാമോ….?!!”
ശ്രീദേവി മനുവിന്റെ കൈകോർത്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്ത് ….”
“മുല കുടിക്കണം എന്ന്!”
“അപ്പൊ അമ്മ തരാംമ്ന്ന് പറഞ്ഞതോ…”
“അത്, നീ എന്നെ വിട്ടു പോകുമോ എന്ന പേടികൊണ്ടല്ലേ മോനെ..”
“ശെരി ഞാൻ പോണില്ല!! പോരെ, ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും സാധങ്ങൾ ഒക്കെ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നോളാം..”