“സോറി.. പെട്ടെന്നുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ അടിയുടെ പവർ കുറച്ചു കൂടിപ്പോയി..പിന്നെ..ഇതിന്റെ പേരിൽ ഇനി ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാവരുത്..ഇത് നീ ചോതിച്ചു വാങ്ങിയതാണെന്ന് എനിക്കും അറിയാം നിനക്കും അറിയാം.. ഓക്കെ.. അപ്പൊ നമ്മൾ പോട്ടെ.. തലകറക്കോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാൻ മറക്കണ്ട കേട്ടോ..”
ജിത്തു അവനെ എഴുന്നേറ്റിരുത്തി പറഞ്ഞു..
നമ്മൾ നടന്നു നീങ്ങിയിട്ടും അവൻ അവിടെ തന്നെ ഇരിപ്പായിരുന്നു.. അടി കിട്ടിയതിന്റെ ക്ഷീണമായിരിക്കാം.. റഫീഖ് ആണെങ്കി ആകെ കിളി പോയി നിൽക്കുകയാണ്.. നമ്മളുടെ രണ്ടാൾടേം മുഖം മാറി മാറി നോക്കുന്നതല്ലാതെ അവൻ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നതേയില്ല..
അങ്ങനെ നമ്മൾ തിരിച്ചു ക്ലാസ്സിൽ എത്തി ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നതും സോഫി ഓടി കിതച്ചു ക്ലാസ്സിലേക്ക് വന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു..
“നിങ്ങൾ എന്ത് പണിയ കാണിച്ചേ സിദ്ധു.. പെട്ടന്ന് എന്റെ കൂടെ വാ..”
സോഫി കിതപ്പ് മാറാതെ പറഞ്ഞു..ക്ലാസ്സിൽ അപ്പൊ ഉണ്ടായിരുന്നവർ ഒക്കെ നമ്മളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്..
“എന്താടോ.. എന്താ പറ്റ്യേ നിനക്ക്.. നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്തുന്നാ…”
“ഇപ്പൊ അതൊന്നും പറയാൻ സമയമില്ല.. നിങ്ങളൊന്ന് പെട്ടന്ന് വാ എന്റെ കൂടെ ദയവ് ചെയ്ത് ”
അവൾ എല്ലാരുടേം മുന്നിന്ന് വളരെ ദയനീയമായി നമ്മളോട് ചോദിച്ചു.. അതുകൊണ്ട് അതിലെന്തൊ കാര്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്കു മനസിലായി..
ഞാനും ജിത്തും റഫീകും അവളുടെ പിന്നാലെ പെട്ടന്ന് തന്നെ നടന്നു..
സോഫി നേരെ പോയത് നമ്മൾ ബൈക്ക് പാർക്ക് ചെയ്ത സ്ഥലത്തേക്കായിരുന്നു..
“എന്താ ഇവിടേക്ക്..”
ഞാൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ സിദ്ധു.. കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്ക് നീ.. എന്റെ കൂടെ വാ…”
സോഫി വീണ്ടും സ്വരം ഇടറി പറഞ്ഞപ്പോ പിന്നെ ഒന്നും മറിച് ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല ഞാൻ..
ഞാൻ സോഫിടെ കൂടെയും ജിത്തുവും റഫീകും എന്റെ വണ്ടിയിലുമായി നമ്മൾ കോളേജ് വിട്ടു പുറത്തിറങ്ങി.. സോഫി ഒന്നും മിണ്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. വണ്ടി ഏതൊക്കെയോ വളവും കയറ്റവും ഒക്കെ കയറി വിട്ടു.. ഞാൻ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങൾ.. അവസാനം ഒരു ഒഴിഞ്ഞ പഴയ ബിൽഡിങ്ങിലേക്ക് വണ്ടി കയറ്റി സോഫി..കാടു കയറിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ബിൽഡിംഗ്.. എന്തോ ഒരു ഫാക്ടറി പോലെയുണ്ട്.. ഊഹം തെറ്റിയില്ല.. ഒരു പഴയ പാൽ ഫാക്ടറി തന്നെ സംഭവം..വണ്ടി ആരും കാണാത്ത വിധം ഒരു മതിലിന്റെ സൈഡിലായി പാർക്ക് ചെയ്ത് നമ്മളെയും കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി ഒരു
നീണ്ട നെടുവീർപ്പിട്ടു സോഫി..
“എടൊ.. ഇനിയെങ്കിലും പറ.. വാട്ട് ഹാപ്പെൻഡ്..??!!..”
“അശ്വിനെ കൊന്നത് പോലെ അവർ നിങ്ങളെയും കൊല്ലും സിദ്ധു.. അവർ ചില്ലറക്കാരല്ല..”
ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് സോഫി താഴെ മുട്ട് കുത്തി ഇരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു..എനിക്കൊന്നും മനസിലാവുന്നില്ല.. ഇവൾക്കിതെന്താ പറ്റ്യേ.. എന്റെ അതേ അവസ്ഥ തന്നെ ജിത്തൂനും റഫീഖിന്നും..
“മനസിലാവുന്ന പോലെ പറ സോഫി.. ആരാണ് അശ്വിൻ.. ആര് നമ്മളെ കൊല്ലുന്ന കാര്യാണ് നീ പറയുന്നത്..കരയാതെ തെളിച്ചു പറ നീ..”
ഞാനും മുട്ട് കുത്തി ഇരുന്നു സോഫിടെ കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു..
പക്ഷെ സോഫിക്ക് കരച്ചിൽ നിർത്താൻ പറ്റിയില്ല.. അവൾ എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു.. എന്റെ പരമാവധി അവളെ അശ്വസിപ്പിച്ചു.. അവസാനം അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..
“അശ്വിൻ എന്റെ സഹോദരൻ ആയിരുന്നു സിദ്ധു.. നമ്മളെ ഇരട്ട പെറ്റതാണ്.. എല്ലാവരും വിചാരിക്കുന്ന പോലെ അത് വെറുമൊരു ആക്സിഡന്റ് അല്ലായിരുന്നു സിദ്ധു.. അവരൊക്കെ കൂടി കൊന്നതാ എന്റെ അശ്വിനെ..”
ഇത്രയും പറഞ്ഞു വീണ്ടും സോഫി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി..എനിക്കാണേൽ എന്താ അവളുടെ അടുത്ത് പറയണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല..
“ആരാ കൊന്നത് അശ്വിനെ..”
ജിത്തു സോഫിയോട് ചോദിച്ചു..
“നീ ഇന്നൊരാളെ തല്ലിയില്ലേ.. അവൻ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്ന പോലൊരാളല്ല..”
“ആ മൈരനോ.. അവൻ എന്താ ചെയ്തേ..”
ജിത്തു തന്നെ ആയിരുന്നു മറുപടി കൊടുത്തത്..