ഒന്ന് ഞെക്കി അയാള് ചോദിച്ചു.
“ഇവന് നിന്നെ ശരിക്കും നോക്കുന്നുണ്ടോ?”
“ശരിക്കും” എന്ന പദം ഒന്നമര്ത്തിയാണ് അയാള് പറഞ്ഞത്.
എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. മിഥുന് സാര് ഒളിച്ചും പാത്തും ഒന്നുമല്ല എന്റെ ചന്തി പിടിച്ച് ഞെക്കുന്നത്. അത് കണ്ടിട്ടും അനക്കമൊന്നുമില്ലാതെ നില്ക്കുകയാണ് ഡെന്നിസ്. മാത്രമല്ല, പുഞ്ചിരിക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നു!
നിസ്സഹായനാണ് എന്നെനിക്കറിയാം. പക്ഷെ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത് എന്താണ്?
അത് അയാളുടെ ബോസിന് ഒരു പ്രോത്സാഹനമല്ലേ? അയാളുടെ കീഴുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഭാര്യയെ പരസ്യമായി ചന്തിക്ക് പിടിക്കാന്?
ദേഷ്യവും സങ്കടവും എന്റെ ഉള്ളില് പുകഞ്ഞു.
എങ്കിലും മര്യാദ കൈവിടാതെ പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് പറഞ്ഞു:
“കുഴപ്പമില്ല, ഡെന്നിസ് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്…”
“നല്ല കാര്യം…”
മിഥുന് സാര് പറഞ്ഞു.
എന്നിട്ട് എന്റെ സ്കര്ട്ട് താഴേക്കിട്ടു. എന്നിട്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ ക്ലീനിംഗ് തുടര്ന്നു.
എന്റെ ഉള്ളില് നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ദേഷ്യം പുകഞ്ഞു കത്താന് തുടങ്ങി. മിഥുന് സാറിനോട് അല്ല. എന്റെ ഭര്ത്താവിനോടാണ് എനിക്ക് കൂടുതല് ദേഷ്യം തോന്നിയത്. പീഡാനുഭവമാണ്. എനിക്ക് ഉറക്കെ കരയാന് പോലും തോന്നി. ഇതുവരെ കാണിക്കാത്ത ദേഷ്യഭാവത്തില് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി ഞാന് കിച്ചണില് നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി.
“ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു മൈരന് ആണോ നിങ്ങടെ ബോസ്സ്?”
കാറില്, തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള് ഞാന് ഡെന്നിസിനോട് ചോദിച്ചു.
“നാറി, “പട്ടി” എന്നൊക്കെയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും മുഴുത്ത തെറികള് അതുവരെ. എന്നാല് ഇന്നത് “മൈര്” വരെയെത്തി.
“ഇത്രേം ആണത്തമില്ലാത്ത ഒരു കെട്ട്യോന്! എങ്ങനെ നോക്കി നില്ക്കാന് കഴിഞ്ഞു എന്നെ അയാള് അങ്ങനെ തൊലി പൊളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പം?”
അവന്റെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായ ഭാവം അതിന്റെ പാരമ്യതയിലെത്തി.
“അതും കണ്ടോണ്ട്, ചുമ്മാ ഇളിച്ചോണ്ട് നിന്നതല്ലാതെ…ഹോ! എന്റെ ഈശോയെ!!”
“എടീ, ഞാന്!”
നിസ്സഹായതയും വിഷമവും കത്തുന്ന സ്വരത്തില് ഡെന്നിസ് വിശദീകരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
“മോളെ, സോറീടീ…ഒത്തിരി കുടിച്ചു പോയത് കൊണ്ട്..സാറും കുടിപ്പൊറത്ത് ചെയ്തതാ അങ്ങനെ…നിന്നെ അങ്ങനെ ആ ഡ്രസ്സില് കണ്ടപ്പം ആരായാലും ഒന്ന്…”
അതവളെ കൂടുതല് ക്രുദ്ധയാക്കി.
“ഞാനും കുടിച്ചിരുന്നു… വെറും ബിയറോ ഷാമ്പയ്നോ ഒന്നുമല്ല, ബ്ലഡി മേരീം പീറ്റര്സ്കോട്ടും ഒക്കെ…അതൊക്കെ വലിച്ചു കേറ്റീട്ടും അയാള് തൊട്ടപ്പം എനിക്ക് വള്ഗറായി തോന്നീല്ലോ..പിന്നെ നെനക്കൊക്കെ അങ്ങനെ എന്നാ തോന്നാത്തെ?”
ഡെന്നിസ് ഒന്നും പറയാതെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
“എനിക്ക്…”
ദേഷ്യം തിളയ്ക്കുന്ന വാക്കുകള് എന്നില് നിന്നും പ്രവഹിച്ചു.
“എനിക്കറിയാം, നിങ്ങടെ ബോസ്സ് നിങ്ങടെ വൈഫിനെ തൊട്ടാലോ പിടിച്ചാലോ ഒന്നും ഒരു ഫീലിങ്ങും ഉണ്ടാകുവേല…!”
ഡെന്നിസ് എന്നിട്ടും മൌനം തുടരുകയാണ്.
“നിങ്ങടെ ഭാഗ്യം കിച്ചണില് അന്നേരം ആരും ഇല്ലാതിരുന്നത്!”
ദേഷ്യത്തോടെ ഞാന് തുടര്ന്നു.
“ആരേലും ഉണ്ടാരുന്നേല്? അവര് കണ്ടാരുന്നേല്?”
“അങ്ങനെ ആരേലും അവടെ ഉണ്ടാരുന്നേല് അയാള് നിന്നെ അങ്ങനെ പിടിക്കുവേലാരുന്നു ഹെലന്!”
“അപ്പം അത് കുടിച്ച് ബോധം പോയതിന്റെ അല്ലന്ന് ഉറപ്പായില്ലേ?”
ഞാന് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെ ഉള്ള ആളല്ലേ വേറെ ആളുണ്ട് മുറീല് അവര് കണ്ടാ മോശമാ എന്ന് കരുതുവൊള്ളൂ?”
ഞാന് കലി കയറി വെളിയിലേക്ക് നോക്കി.
“എനിക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ തരാന് ഞാന് എത്രനാളായി പറയുന്നു,”
സിറ്റുവേഷന് ചേര്ന്നതല്ലെങ്കിലും ഞാന് അവനെ കുറിക്കുന്ന ഏറ്റവും മൂര്ച്ചയേറിയ ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു.
അത് കേട്ട് അവന്റെ മുഖം വിളറി.
“എത്രനാളായി ഞാന് പറയുന്നു, ഡോക്റ്റര് രാമദാസിനെ ഒന്നുപോയി കാണാന്! അതും ചെയ്യില്ല. എന്നിട്ട് ബോസ്സിന്റെ മുമ്പില് എന്നെ വേഷം കെട്ടിക്കാന്…”