ശാലുവേച്ചീടെ കെട്ട്യോനോടോ, ബൈജുവേട്ടൻ്റെ പെമ്പിള ലതേച്ചിയോടോ എനിക്കൊരടുപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്ങിനെയുണ്ടാവാനാണ്! അടുപ്പിച്ചിട്ടു വേണ്ടേ!
ചെറിയമ്മയ്ക്കൊപ്പം കിടന്നുറങ്ങി, കറവ വറ്റാത്ത ആ മുഴുത്ത അകിടുകൾ വലിച്ചുകുടിച്ച് ഒരു താന്തോന്നിയായി ഞാൻ വളർന്നു. പാവത്തിന് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലായിരുന്നു.
ഒന്നാം ക്ലാസു മുതൽ ഞാനൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു. തന്തയോ തള്ളയോ നിയന്ത്രിക്കാനോ, സ്നേഹിക്കാനോ ഇല്ല താനും. കൂടപ്പിറപ്പുകൾ എന്നെ തീർത്തും അവഗണിച്ചു. വലിയ പ്രായവ്യത്യാസമില്ലായിരുന്ന അവർക്ക് തമ്മിൽ എളുപ്പത്തിൽ റിലേറ്റു ചെയ്യാനും കഴിഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു ന്യായമൊന്നുമല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു…ഓർഫനേജുകളിൽ ആരുമില്ലാതെ വളരുന്ന എത്രയോ നല്ല കുട്ടികളുണ്ട്!
അസഹിഷ്ണുത. അതായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രശ്നം. ആരെങ്കിലും പരിഹസിക്കുകയോ, കുത്തുവാക്കുകൾ പറയുകയോ ചെയ്താൽ നേരേ അടിയിലാണ് അവസാനിക്കുക. ഇത് സ്ക്കൂളിൽ കാലെടുത്തു വച്ച അന്നു തുടങ്ങിയതാണ്. ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സിൻ്റെ അടീം കൊണ്ടു ഷർട്ടും കീറി ഞാൻ നേരത്തേ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയൊന്നു നോക്കി. ന്താടാ ഇത്! ഒറ്റയടി! കവിളത്ത്. ചുണ്ടു പൊട്ടി വായ്ക്കുള്ളിൽ ചോരയുടെ കയ്പ്പ്.. പിന്നെ പുറം കൈകൊണ്ട് മറ്റേ കവിളത്തുമൊരടി! ആഹ്! മോതിരത്തിൻ്റെ കല്ലുരഞ്ഞു തൊലിപൊട്ടി നീറി! നിൻ്റെ ടീച്ചറു വിളിച്ചിരുന്നു. അമ്മ കിതച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
മംഗളം! ഒരലർച്ച.
എന്തോ! ചെറിയമ്മ ഓടിവന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി നിന്ന എന്നെ വാരിയെടുത്തു. എന്തു പറ്റിയെൻ്റെ മോന്!
നീയാണിവനെ കൊഞ്ചിച്ചു വഷളാക്കണത്. അമ്മ അമർത്തിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവനെ താഴെ നിർത്ത്! ഇള്ളക്കുട്ടിയല്ലേ! എളീലെടുത്തോണ്ടു നടക്കാൻ! ഞാനൂർന്നിറങ്ങി. അമ്മയെ തുറിച്ചുനോക്കി.
എന്താടാ നോക്കിപ്പേടിപ്പിക്കുന്നോ! അമ്മ കയ്യോങ്ങി. അവനേങ്കൊടു പോടീ മംഗളം. ഇല്ലേൽ ഞാനവനെ…
ചെറിയമ്മ എന്നേം വാരിയെടുത്ത് മുറിയിലേക്കു നടന്നു… മുഖം കഴുകിച്ച് തുണികൾ മാറ്റി എന്നെയടക്കിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു… മെല്ലെ ചൂടുപിടിച്ചിരുന്ന ദേഹം തണുത്തു. ചെറിയമ്മേടെ വെളുത്തുകൊഴുത്ത മുലകളിൽ ഞാൻ മുഖമമർത്തിക്കിടന്നു… ആ വിരലുകൾ എൻ്റെ പുറത്തും ചന്തിയിലും മെല്ലെത്തഴുകി… ആ ദിവസം ഞാനൊരിക്കലും മറക്കില്ല. എന്നാൽ അടുത്ത നാളുകൾ പലതും തനിയാവർത്തനമായിരുന്നു. അമ്മ കോലൊടിച്ചിട്ടപ്പോൾ അച്ഛനായി മർദ്ദകൻ. ഓരോ വട്ടവും ഉള്ളിൻ്റെയുള്ളിലെ അമർഷം പതഞ്ഞുപൊന്തുകയായിരുന്നു. വലിയ വീടിൻ്റെ ഔട്ട്ഹൗസിലേക്കെന്നെ മാറ്റി. പത്തുവയസ്സായപ്പഴേക്കും ചെറിയമ്മയോട് ഇനിയെൻ്റെ കാര്യമൊന്നും നോക്കണ്ടന്ന് അമ്മ കല്പിച്ചു. എന്നാലും പാവം ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എന്ന് എന്നും ഉറപ്പുവരുത്തുമായിരുന്നു.
അച്ഛൻ, അതു കഴിഞ്ഞ് ചിലപ്പോഴെല്ലാം സുധിയേട്ടൻ, മിക്കവാറും ബൈജുവേട്ടൻ…ഇവരെല്ലാം രക്ഷകർത്താവിൻ്റെ കുപ്പായവുമണിഞ്ഞ് ഊഴം വെച്ച് ഞാൻ യാത്ര ചെയ്ത സ്ക്കൂളുകളിൽ കയറിയിറങ്ങി.. ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഒൻപതു വരെ വർഷമൊന്നും പോകാതെ ജയിച്ചുപോന്നു. ടോപ്പറാവണമെന്ന ഒരൈഡിയ പോലും തലയിലൂടെ മിന്നിയുമില്ല.
പത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ജീവിതം മാറിമറിയുന്നത്. സ്ക്കൂളിൽ ഒരടിപിടി. എന്നെ കൊറച്ചുനാളായി ചൊരണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗ്യാങ്ങുമായി. എന്തു ചെയ്യാനാണ്! പുതിയ സ്ക്കൂൾ. ന്യൂ അഡ്മിഷൻ പിള്ളേര് എന്നും ടാർഗെറ്റാണ്. കോറിഡോറിൽ ചുമ്മാ തള്ളിവീഴ്ത്തുക, തലയ്ക്കു കിഴുക്കുക, കാൽ വെച്ചു വീഴ്ത്തുക, സൈക്കിളിൻ്റെ കാറ്റൂരി വിടുക…. അങ്ങനെയങ്ങനെ സുന്ദരമായ കലാപരിപാടികൾ! കൊറേ സഹിച്ചു. ഒടുക്കം ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സിൻ്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് എൻ്റെ പാൻ്റു വലിച്ചൂരി. കൂട്ടച്ചിരി. ആമ്പിള്ളാരും പെമ്പിള്ളാരും. ചെറിയമ്മയോടു മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ വൃത്തിയുള്ള ജട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതെ കുനിഞ്ഞു പാൻ്റും വലിച്ചുകേറ്റി ബെഞ്ചിൽ പോയിരുന്നു. ഉച്ചവരെ അമർത്തിയ ചിരികൾ… റബ്ബർ ബാൻ്റിൽ പേപ്പർ ചുരുട്ടിയ മിസ്സൈലാക്രമണം… ചില്ലറ വിനോദങ്ങൾ… ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിയുടെ വക്കത്തെത്തിയിരുന്നു.