ഇത്തവണ അവൻ തന്നെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു
“””ജോ….!!!
വീണ്ടുമൊരു സ്ത്രീശബ്ദം അവന്റെ ചെവികളിൽ അലയടിച്ചു
“””ജോ.. കണ്ണ് തുറക്ക്…!!!
വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം…കേട്ട് പരിചിതമായ ആ ശബ്ദം കേട്ടവൻ കണ്ണു തുറന്നു…
അവന് അവനെ തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ ആയില്ല… ഉയരം കൂടി കാട് മൂടിയ ഒരു മലമുകളിൽ ആയിരുന്നു അപ്പോൾ അവൻ
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചാടി എണീറ്റ അവൻ ചുറ്റിനും നോക്കി
ഇരുവശവും കുത്തനയുള്ള പാറകെട്ടുകൾക്ക് മുകളിൽ ആയിരുന്നു അവൻ
വീണ്ടും തന്റെ പേര് ആരോ വിളിക്കുന്നതായി കേട്ടു
മുൻപിലുള്ള പാറകെട്ടുകൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് അവനെ മാടി വിളിക്കുന്ന അഞ്ജനയെ
…..അവന്റെ അമ്മയെ
തന്റെ അമ്മയെ ജീവനോടെ ഒരിക്കൽ കൂടെ കണ്ട അവൻ ഞെട്ടി പോയിരുന്നു
പക്ഷെ ചുറ്റിനും ഉള്ള അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറി
ആകെ ഇരുട്ടു പടർന്നു
ഇടിവെട്ടി മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി
ശക്തിയായി കാറ്റടിക്കാൻ തുടങ്ങി
എങ്ങുനിന്നോ പൊടിയും കരിയിലകളും കാറ്റിൽ പാറി വീഴാൻ തുടങ്ങി
താൻ ആ കാറ്റിൽ പറന്നു പോകുമെന്ന് ജോയ്ക്ക് തോന്നി
അവൻ പിടിച്ചു നിൽക്കാനായി എന്തെങ്കിലും കിട്ടുമോന്നു ചുറ്റിനും നോക്കി
പെട്ടെന്ന് ആയിരുന്നു അവന് അവന്റെ അമ്മയുടെ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്
മുൻപ് അഞ്ജലി നിന്നിടത്തേക്ക് അവൻ നോക്കി
പക്ഷെ അവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് കണ്ടവന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും നക്ഷ്ടമായി
രണ്ടു കറുത്ത രൂപങ്ങൾ ചേർന്ന് അഞ്ജലിയെ തുറന്നിട്ട ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു
അവൻ തന്റെ അമ്മയെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി
അവർക്ക് മനുഷ്യരൂപം ആയിരുന്നില്ല
അവരുടെ കാലുകൾ തറയിൽ മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല
ആ കറുത്ത രൂപങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും നൂലു പോലെ കറുത്ത പുക കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു
മുഖം വക്തമായി കാണുന്നില്ല പക്ഷെ കത്തി ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്ന രണ്ടു ചുവന്ന കണ്ണുകൾ മാത്രം കണ്ടു
ആ കണ്ണുകൾ ആർത്തിയോടെ അഞ്ജലിയെ നോക്കി
അത് കണ്ട ജോ തനിക്കെതിരെ വീശുന്ന കാറ്റിനെയും പൊടിപടലങ്ങളെയും വക വക്കാതെ അവർക്ക് നേരെ ഓടിയടുത്തു
അവൻ എങ്ങുനിന്നോ കിട്ടിയ ബലത്തിൽ അവർക്ക് നേരെ ചാടി
പക്ഷെ അവനു മുന്നേ അവർ അപ്രതീക്ഷിതമായി
ചാടിയ അവൻ നേരെ വീണത് ആ പാറകെട്ടുകൾക്ക് ഇടയിലുള്ള ഒരു കുഴിയിലേക്ക് ആയിരുന്നു
തട്ടി തടഞ്ഞവൻ അതിനകത്തു വീണു
കൊറച്ചു നേരത്തിനു ശേഷം അവൻ കണ്ണുതുറന്നു നോക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ബോധം പോയി
മുറിയിലേക്ക് ഓടി വന്ന വിഷ്ണുവും അശോകനും സുമിത്രയും കാണുന്നത് നിലത്തു കിടക്കുന്ന ജോയെ ആയിരുന്നു
അത് കണ്ടു സുമിത്ര നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവനരികിലേക്ക് ഓടി… കൂടെ ബാക്കി ഉള്ളവരും
മുഖത്തു വെള്ളം തളിച്ചിട്ടും തട്ടി വിളിച്ചിട്ടും ജോ ഉണർന്നില്ല
അത് എല്ലാവരിലും പേടി ഉളവാക്കി
വിഷ്ണു അവന്റ കൈ പിടിച്ചു പൾസ് നോക്കി
പക്ഷെ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല
വേഗം തതന്നെ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നോക്കി
കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പ് കേട്ട അയാൾ അപ്പോൾ തന്നെ ബാക്കി ഉള്ളവരോട് പറഞ്ഞു
വേഗം തന്നെ അശോകനും വിഷ്ണുവും കൂടെ ജോയെ താങ്ങി എടുത്തു വിഷ്ണു വന്ന കാറിൽ കയറ്റി
വേഗം തന്നെ അടുത്തുള്ള പ്രധാനആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ ഡ്രൈവറോടയാൾ പറഞ്ഞു
ജോയെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് ആ കാർ വയൽ കടന്നു പോയി
********************************
ഹോളിക്രോസ്സ് ഹോസ്പിറ്റൽ
പകൽ സമയം ആയതിനാൽ ഒരുപാട് ആൾക്കാർ ആശുപത്രി സന്ദർശിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
ഏക്കറുകൾ നീളമുള്ള ആ കണ്ണായപ്രദേശത്ത് വളരെ വിസ്തീർണ്ണമായി ആ ആറുനില കെട്ടിടം സ്ഥിതി കൊണ്ടു
“””മീരഡോക്ടറെ…”””