“എന്താ നോക്കുന്നെ മാഷെ..”
“ഒന്നുല്ല!!!”
“നന്നായിട്ടുണ്ടോ ??!”
“ഉം അംഗവടിവൊക്കെ കാണുമ്പോ ഗന്ധർവിയെപോലെ യുണ്ട്..”
“ചോദിച്ചാലെ പറയുള്ളു….ല്ലേ?!”
“അയ്യോ ഇല്ലെന്ന്റെ പെണ്ണെ…വാ വൈകി ഇറങ്ങാം…ഗാനമേള തുടങ്ങിക്കാണും…”
വിശ്വന്റെ കൂടെ വരമ്പത്തൂടെ നടക്കുമ്പോ, അവൾ മനഃപൂർവമൊന്നു വീഴാൻചെന്നതും വിശ്വൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ചു. കണ്ണുകൾ തമ്മിലൊന്നുടക്കിയ നിമിഷം.
“ശ്രദ്ധിച്ചു നടക്ക് രാധൂട്ടി..”
ഗാനമേളയ്ക്ക് ആൽത്തറയിൽ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളോടപ്പം സംസാരിക്കുമ്പോ രാധിക മുന്പിലെവിടെയോ ആയിരുന്നു. അജയൻ വായനശാലയുടെ കമ്മിറ്റി ആയതുകൊണ്ട് ഓട്ടത്തിലുമാണ്. ഗാനമേള തുടങ്ങിയപ്പോൾ സദസ്സ് നിശബ്ദമായി. ഹിറ്റ് പാട്ടുകൾ ഓരോന്നായി നാട്ടിൻപുറത്തെ കലാകാരമാരുടെ മധുര ശബ്ദത്തിൽ കേട്ട് ആ നാട് മുഴുക്കെ കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു പാട്ട് അജയനും പാടി. അവനേട്ടവുമിഷ്ടമുള്ള “അനുരാഗിണി ഇതായെൻ” എന്ന പാട്ട്.
ശേഷം ആൽത്തറയിലേക്ക് മന്ദം മന്ദം രാധിക നടന്നു വന്നിട്ട് വിശ്വേട്ടനെ അന്വേഷിച്ചു. വിശ്വൻ ചാക്കോ മുതലാളിയുടെ ഡ്രൈവർ ആയിട്ട് ജോലി ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം അവനോടു ആവശ്യപെട്ടിരുന്നു. അതിന് പ്രകാരം അയാളോട് സംസാരിക്കുകയയായിരുന്നു.
“വിശ്വേട്ടാ …”
“എന്താ രാധികേ..”
സാരിത്തുമ്പു പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഉറക്കം വരുന്നുണ്ട് …പോകാം..”
“ശെരി വിശ്വാ …നീ പൊയ്ക്കോ, പറഞ്ഞപോലെ മതി….”
രാധികയും വിശ്വനും കൂടെ പുരുഷാരത്തിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു ഇരുട്ടിൽ ചൂട്ടും കത്തിച്ചു വരമ്പത്തൂടെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി.
“വരുന്നില്ലേ …ഏട്ടാ”
“നീ വാതിലടച്ചു കിടന്നോ …”
“അയ്യോ …എനിക്ക് പേടിയാ …വിശ്വേട്ടനും കൂടെ വാ ..”
“ഈ പെണ്ണിനെക്കൊണ്ടു …”
വിശ്വൻ രാധികയോടപ്പം മരത്തിന്റെ സ്റ്റെപ് കയറി മുകളിലേക്ക് ചെന്നു. വിശ്വന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലാൻ നിന്ന അവനെ രാധിക മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“ഇന്നിവിടെ കിടന്നൂടെ …” മുഖം നോക്കാതെ പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുമ്പോ വിശ്വൻ രാധികയുടെ താഴ്ന്ന മുഖത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് അവളുടെ മുഖമുയർത്തി…
“അത് വേണോ രാധൂട്ടി …”
“എന്താ കുഴപ്പം ….”
“അജയൻ പാവല്ലേ ….”
“ഏട്ടന് സമ്മതാണ് ….”
“അവൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞോ…”
“ഉം ….ഇഷ്ടം കൊണ്ടല്ലേ …പക്ഷെ എന്തൊക്കെ ചെയ്തുന്നു പറഞ്ഞുകൊടുക്കണം ….”
“അവനു നല്ല അടികിട്ടാത്തതിന്റെ കുറവാണ്….നിനക്കും.”
“ഇഷ്ടല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട … വേറെ കെട്ടിക്കോ ….”
“കെട്ടണം….ഒരുത്തിയെ…”
ഒരുനിമിഷം രാധിക ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി, അവളുടെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ണീരു പതിയെ ഒഴുകിയിറങ്ങി….
“അയ്യോ ഇപ്പൊ കരയാൻ എന്താടി പെണ്ണെ….ഇവിടെ….
ഞാനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലെടി…”
വിശ്വൻ ബെഡിലേക്കിരുന്നുകൊണ്ട് രാധികയെ മടിയിലേക്കിരുത്തി. അവളുടെ കഴുത്തിലും കവിളിലും ചെറു മുത്തങ്ങൾ നൽകിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ണീരു തുടച്ചു.
“എനിക്ക് രണ്ടാളെയും ഒരുപോലെയിഷ്ടമാണ്….. അല്ലാതെ ഒരാളോട് മാത്രമായിട്ട് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമൊന്നുമില്ല… അങ്ങനെ അളന്നു നോക്കാൻ നിക്ക് താല്പര്യവുമില്ല…”
“നിനക്കിപ്പോ എന്താ വേണ്ടേ..?! അത് പറ…”
നിറ കണ്ണുകളോടെ രാധിക വിശ്വനെ നോക്കിയപ്പോൾ…
“ശെരി… സമ്മതിച്ചു. കണ്ണുകൊണ്ട് ഈ പരിപാടി നിർത്തുവോ.. സഹിക്കുന്നില്ല….”
“ഇന്നെനിക്ക് വേണം … ഈ കൊമ്പനെ…”
“ഏന്നിട്ട്…?”
“കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് വീറോടെ വാശിയോടെ എന്റെ മോഹങ്ങളേ എല്ലാം
നിറവേറ്റി തരുമോ…?”
“നീയെന്നെ വഴിതെറ്റിക്കും അല്ലെ രാധൂട്ടി…”
“ഹിഹി…”
“ഉറക്കം വരുന്നുണ്ട് എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞിട്ട്….”
“ചുമ്മാ ഒരു രസം… പ്രേമിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ ഒക്കെ പറയുന്ന കള്ളം…”
മെത്തയിലേക്ക് ചരിഞ്ഞ വിശ്വന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് രാധിക അവളുടെ നിറമാറു കൊണ്ട് അമർത്തി.
“ഇങ്ങനെ കിടക്കാൻ എന്താ സുഖം..”
“ശെരിക്കും??!” വിശ്വൻ രാധികയുടെ സാരിക്കിടയിലെ തെളിഞ്ഞ വയറിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു.
“എന്തൊരു ശൗര്യമാണ്….കണ്ടില്ലേ എന്നെ രണ്ടാക്കാൻ അരക്കെട്ടിൽ കിടന്നു പുളയുന്നത്…”
രാധികയുടെ പാലപ്പൂവിന്റെ മണവും അവളുടെ മാദകത്വം നിറഞ്ഞ നോട്ടവും, വിശ്വന്റെ അരക്കെട്ടിൽ ബലം വെച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു…