പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് രാധികയെ പോലെ ആകണം എന്ന് കോളേജിൽ എല്ലാവരും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. പട്ടണത്തിലേക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു പോണമെന്ന മോഹമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അവളുടെ മനസിലെ ആരാധനാ പുരുഷന്റെ രൂപം അജയന് മായി ഒട്ടും സാമ്യമില്ലായിരുന്നു. അജയന്റെ ഇല്ലത്ത് അജയനും, ഏട്ടനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അമ്മ വിവാഹത്തിന് 6 മാസം മുൻപ് മരിച്ചുപോയി, ഈ പറഞ്ഞ ഏട്ടൻ വിശ്വൻ ജയിലിലുമാണ്, ഒരു കൊലക്കേസിൽ പെട്ടാണ് 4 വർഷം മുൻപ് അകത്തു പോയത്. രാധികയാണ് ഇപ്പൊ ഗൃഹഭരണം. അജയന്റെ അമ്മ വലിയ ഒരു ഇല്ലത്തെ തമ്പുരാട്ടി ആയിരുന്നു, അവരോടുള്ള മതിപ്പും സ്നേഹവും കൊണ്ടാണ്, രാധികയുടെ മുത്തച്ഛൻ അജയന് രാധികയെ വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്തതിന് മറ്റൊരു കാരണം. അങ്ങനെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ശേഷം പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ രണ്ടാള് മാത്രം ഉള്ള ആ ഇല്ലത്ത്, ശാന്തമായ ദിവസങ്ങൾ പതിയെ കടന്നുപോയി.
💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜
അടുക്കളയിൽ ഊണ് കാലമാക്കുന്ന രാധിക മുറ്റം വഴി ഒരാൾ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു, ഉച്ചനേരത്തു ഇതാരാണെന്നു കഴുത്തിലെയും ചെന്നിയിലെയും ഒഴുകുന്ന വിയർപ്പ് സാരിയുടെ തലപ്പുകൊണ്ടവൾ തുടച്ചു, ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ആദ്യമായി കാണുകയെങ്കിലും അജയന്റെ വിവരണത്തിൽ നിന്നുമൊരു രൂപം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു, വിശ്വൻ!! ഭർത്താവിന്റെ ഏട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ രാധിക അക്ഷരാത്ഥത്തില് ഞെട്ടി. 35 വയസ്സ് പ്രായമുണ്ടാകും. വിശ്വേട്ടനെ കുറിച്ച് അജയൻ പറഞ്ഞു തന്നതവളോർത്തു……..നല്ല ഒത്ത ഉയരം, നമ്പൂതിരി ആണേലും ആൾക്ക് ദൈവ വിശ്വാസമൊന്നുമില്ല. തിരുവിതാംകൂർ കോൺഗ്രസിന്റെ അണിയാണ്. നാട്ടുകാരുടെ എല്ലാ കാര്യത്തിനും ചുണകുട്ടിയെപോലെ വിശ്വൻ മുന്നിലുണ്ടാകും.
കവലയിൽ വെച്ച് അടിയൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ചേലൂർ വിശ്വനാഥൻ എന്ന് കേട്ടാൽ വരിക്കാശ്ശേരി മൊത്തം വിറയ്ക്കും. അജയനെപോലെ വെളുത്ത നിറമോ മെലിഞ്ഞ ശരീരമോ അല്ല! നല്ല ഉരുക്കുപോലുള്ള ശരീരം! കട്ടിമീശ പിരിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒപ്പം നല്ല കട്ട താടി! പറഞ്ഞത് അത്രയും അതുപോലെയുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒരു പേടിപ്പിക്കുന്ന മുഖമായിരുന്നു. പക്ഷെ നേരിൽ കാണുമ്പോ അങ്ങനെയല്ല! ആള് കാണാൻ സുന്ദരൻ തന്നെയാണ്,
ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ട പുരുഷന്റെ ശെരിക്കുള്ള രൂപം, ഏതോ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും പൊഴിയുന്ന ഇല കണക്കെ ഒരു നിമിഷം വിശ്വനെ തന്നെ മതി മറന്നു നോക്കിനിന്നവൾ! വിശ്വൻ തന്നെ അകത്തേക്ക് വിളിക്കാത്തതെന്തേ എന്നമാന്തിച്ചു നിൽക്കുമ്പോ.
“ഏട്ടാ അകത്തേക്ക് വരൂ…അജയേട്ടൻ..
ഇപ്പൊ ഊണിനു വരും”
“പേരെന്താ മോൾടെ…” ഘനമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ മോളെന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ…രാധികയുടെ മനസ്സിൽ വാത്സല്യം അലതല്ലി. അച്ഛനില്ലതിരുന്ന രാധികയ്ക്ക് ഒരാണിൽ നിന്നുമാവിളി പുതുമയുണർത്തി. അതുപോലെയൊരു വിളി അജയനിലുമവൾ കേട്ടിട്ടില്ല! അവൻ രാധികേ എന്ന് തന്നെയാണ് വിളിച്ചിട്ടുള്ളത്…..
“രാധിക!!” നാണത്തോടെ രാധിക അവളുടെ മുല്ലപ്പൂ പല്ലുകൾ കാട്ടിയൊരു ചിരിയവന് സമ്മാനിച്ചു.
വിശ്വനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചിട്ട് കസേരയിൽ ഇരിക്കാനവൾ പറഞ്ഞു. ചുവരിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് ഒരു അവൾ സാരികൊണ്ട് കയ്യിൽ ചുറ്റിപിടിച്ചു. “ചായ ഇപ്പൊ വേണ്ടല്ലോ….ഊണ് പോരെ….” ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ വിശ്വൻ ഒന്നമ്പരന്നു. അനിയന്റെ ഭാര്യയെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആ സ്ത്രീ സൗന്ദര്യത്തിൽ തന്റെ മനമിളകുന്നതവനറിഞ്ഞു. പിൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന രാധികയെ ഒരു നോക്ക് കണ്ടതും വിശ്വന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നുടെ വിടർന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ആയിരുന്നു അവളുടെ സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള നിതംബങ്ങൾ നൃത്തമാടിയത്.
യാദൃശ്ചികമായി തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിയാ രാധിക തന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടു മതിമറന്നു നിൽക്കുകയാണ് വിശ്വനെന്നു അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കള്ളി ചിരിച്ചിരിച്ചു.
അതിസുന്ദരിയായൊരു യുവതി. എല്ലാം തികഞ്ഞൊരു പെണ്ണ്! സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ വിശ്വന്റെ കണ്ണുകൾ രാധികയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴയുകയായിരുന്നു. രാധികയും ഊണിനു വാഴയില എത്തി മുറിക്കുമ്പോൾ അതെ കുറിച്ചോർത്തു.