അമ്മു പതിയെ കണ്ണ് തുടച്ചു
അമ്മു : ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും ഒരു ശല്യമാകില്ല എല്ലാത്തിനും സോറി…എന്നെ വെറുക്കാതിരുന്നാൽ മാത്രം മതി നീ പൊക്കൊ
അർജുൻ : കഴിഞ്ഞോ
അമ്മു : അജു…
അർജുൻ : എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞോന്ന് അപ്പോൾ ഞാൻ പൊക്കൊട്ടെ നിന്റെ സ്വർണ്ണമൊക്കെ തിരിച്ചുകൊണ്ട് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്
ഇത്രയും പറഞ്ഞു അർജുൻ തിരിഞ്ഞു ശേഷം എന്തോ ആലോചിച്ച ശേഷം വീണ്ടും അമ്മുവിനെ നോക്കി
അർജുൻ : എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയ്
പെട്ടെന്ന് തന്നെ അമ്മു ഓടി വന്ന് അർജുനെ കെട്ടിപിടിച്ചു
അമ്മു : അജു….എന്നെകൂടി കൊണ്ടു പോകുവോ… എനിക്ക് നീ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല
ഇത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം അമ്മു അർജുനെ നിസ്സഹായയായി നോക്കി
അർജുൻ : അമ്മു നീ എന്നെ പറ്റി എന്താ കരുതിയിരിക്കുന്നെ ഇനി ഭാരമാകില്ല പൊക്കൊ… എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടായാൽ കൈവിട്ട് കളയുന്നവനാണ് ഞാൻ എന്നാണോ നീ കരുതിയിരിക്കുന്നെ നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ ഇത് ചെയ്തത് എന്ന് മാത്രമേ എനിക്ക് അറിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളു അത് അറിഞ്ഞു… നീ പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അപ്പോൾ എനിക്ക് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുണ്ടോ.. നീ വാ നമുക്ക് പോകാം
ഇത് കേട്ട അമ്മു അർജുനെ കൂടുതൽ അമർത്തി കെട്ടിപുണർന്നു അപ്പോഴാണ് അമ്മുവിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ചോര ഒഴുകുന്നത് അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് അവൻ വേഗം തന്നെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു നോക്കി ആവളുടെ കയ്യുടെ പുറം ഭാഗത്ത് കുപ്പിച്ചില്ലിന്റെ ചെറിയ ഭാഗങ്ങൾ കയറിഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു
അർജുൻ : ഇത്… ഇതെങ്ങനെയാ അപ്പോഴാണ് റൂമിലെ അലമാരയുടെ കണ്ണാടി പൊട്ടിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത് അതിൽ കൈകൊണ്ട് ഇടിച്ച പോലെ ഒരു പാടും ആ പാടിൽ രക്തതുള്ളികളും അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു
അർജുൻ : നിന്നെ എന്താ അമ്മു ചെയ്യേണ്ടെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കാണിക്കുന്നെ
അമ്മു : അർജുനെ ഇനി ഒരിക്കലും എനിക്ക് കിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി
ഇത് കേട്ട അർജുൻ അമ്മുവിന്റെ മുഖം പതിയെ കൈകുള്ളിലാക്കി
“നിനക്കറിയോ അമ്മു ഇനി നീ കൂടി അറിഞ്ഞാണ് എന്നെ പറ്റിച്ചതെങ്കിലും ഞാൻ നിന്നെയും കൊണ്ടേ പോകുള്ളായിരുന്നു ചിലപ്പോൾ കുറച്ച് വഴക്കുണ്ടാക്കിയേനെ നല്ല ബഹളവും വച്ചേനെ പക്ഷെ പോകുമ്പോൾ നിന്നെയും കൊണ്ടേ പോകുള്ളായിരുന്നു ”
ഇത്രയും പറഞ്ഞു അർജുൻ വീണ്ടും അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നോക്കി
************
കുറച്ച് നേരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അർജുൻ അമ്മുവുമായി റൂമിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഹാളിലേക്ക് എത്തി ശേഷം രാജീവിനേയും റാണിയേയും നോക്കി
അർജുൻ : അമ്മുവിനെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോകുവാ നിങ്ങള് ചെയ്ത തെറ്റിന് ഇവളെ ശിക്ഷിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ
രാജീവ് : വേണ്ട എന്റെ മോള് ഇവിടെ തന്നെ നിന്നോട്ടെ അവള് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ഭാരവുമല്ല ഇനി ഈ ബന്ധം ശെരിയാകില്ല എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാ ക്ഷമിച്ചേക്ക്
അർജുൻ : അമ്മു വാ പോകാം
രാജീവ് : ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അർജുൻ അവളെ വിടില്ല ഞങ്ങൾക്ക് മതിയായി
അർജുൻ : ഞാൻ ആരോടും അനുവാദമൊന്നും ചോദിച്ചില്ല എന്റെ ഭാര്യയെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോകും
റാണി : എന്തിനാ എന്റെ കുഞ്ഞ് കേൾക്കേണ്ടതൊക്കെ കേട്ടുകഴിഞ്ഞു ഇനിയും അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോയി ദ്രോഹിക്കാൻ ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കില്ല ഞങ്ങൾ മരിക്കുന്നത് വരെ അവൾ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ
അർജുൻ : അവിടെ എന്താ നടന്നത് എന്നൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല പക്ഷെ എല്ലാം വരുത്തിവച്ചത് നിങ്ങളാ എന്നോടെങ്കിലും എല്ലാം പറയാമായിരുന്നു പക്ഷെ ആരെങ്കിലും അത് ചെയ്തോ
റാണി : ശെരിയാ തെറ്റൊക്കെ ഞങ്ങളുടെതാ പക്ഷെ ആരോടായാലും അല്പം ദയയൊക്കെ കാണിക്കാമല്ലോ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്തൊക്കെയാ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും നെഞ്ച് പൊട്ടുവാ എന്റെ കുഞ്ഞ് പ്രസവിക്കില്ലെന്ന് ഒരു ഡോക്ടറും തീർത്തു പറഞ്ഞിട്ടില്ല സാധ്യത കുറവാ പക്ഷെ ഞങ്ങൾക്ക് നല്ല പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു വിവാഹത്തിനു ശേഷം മാത്രമേ തുടർ ചികിത്സ ചെയ്യാൻ കഴിയു എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രമാ ഞങ്ങൾക്ക് ഇതൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നത് ഇനി ഒന്നും വേണ്ട ഒറ്റക്ക് ജീവിക്കാനാണ് ഇവളുടെ വിധിയെങ്കിൽ അങ്ങനെയാകട്ടെ