🏹🏹വേട്ടക്കാരികള്‍ – 1🏹🏹 25അടിപൊളി  

ആ കണ്ണുകളെല്ലാം തന്നെ എന്നിലായിരുന്നെങ്കിലും മാസ്ക് ഉള്ളതിനാല്‍ പിന്നീട് വഴിയിലെവിടെയെങ്കിലും വച്ചു കണ്ടാല്‍ പോലും ആരും തിരിച്ചറിയില്ലല്ലോ എന്നൊരു ആശ്വാസം വെറുതെ മനസിനെ തണുപ്പിച്ചു.

ഉമ്മറത്ത് വെള്ള പുതച്ചു കിടക്കുന്ന ആ രൂപത്തിന് നേരെ ഒന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും മനസ്സില്‍ ഒരു നീറ്റല്‍ പോലും വന്നില്ല.

ആ സമയത്താണ് ഞാനാദ്യമായി ആ സ്ത്രീയെ കാണുന്നത്..!

എന്റെ തന്തയുടെ ഒറിജിനല്‍ ഭാര്യ..!!

പണ്ടൊരിക്കല്‍ ആ ശബ്ദം മാത്രം ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്നവര്‍ ഞങ്ങളുടെ വാടകവീടിന്റെ മുറ്റത്തു നിന്ന് സംഹാരതാണ്ഡവമാടുകയായിരുന്നു. രണ്ടിലോ മൂന്നിലോ പഠിക്കുകയായിരുന്ന സമയത്താണ്…പേടിച്ചിട്ടു ഞാന്‍ പുറത്തു വന്നതേയില്ല്ല.

അന്നത്തെ അമ്മയുടെ രൂപം ഇപ്പോഴും മനസ്സില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞിട്ടില്ല. ചുണ്ടും നെറ്റിയുമൊക്കെ പൊട്ടിയൊഴുകിയ ചോരയുമായാണ് അവര്‍ അന്ന് രാത്രി മുഴുവന്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്.

അന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ ഇവര്‍ക്കൊരു രാക്ഷസരൂപമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സില്‍. എന്നാലിപ്പോള്‍ ഈ രൂപം ഒരു കൗതുകമുണര്‍ത്തുന്നു..! അന്നത്തെ ആ പാരുഷ്യം ഈ മുഖത്തിനൊട്ടും ചേരുന്നതേയില്ല..!

അങ്ങനൊരു സമയത്തായിരുന്നിട്ടുപോലും ഒരു നിമിഷം എന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവരില്‍ ഉടക്കി നിന്നുപോയി.

മുപ്പതിനും നാല്പതിനുമിടയില്‍ പ്രായം തോന്നും. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും വാടിയ കവിളുകളും അലസമായി പാറുന്ന കേശഭാരവും ഒത്ത തടിയും നല്ല പാലിന്റെ നിറവുമുള്ള കുലീനയായ ഒരു സ്ത്രീ..!

മുഖത്തു മാസ്ക് ഉണ്ടായിട്ടും വാടിത്തളര്‍ന്ന ആ രൂപത്തില്‍ പോലും അവരുടെ സൗന്ദര്യം വല്ലാതെ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇടയ്ക്ക് അടുത്തിരുന്ന ഒരു എണ്ണനിറക്കാരി സ്ത്രീ അവരുടെ കാതില്‍ എന്തോ പറയുന്നത്‌ കണ്ടു.

അടുത്തക്ഷണം ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നിലേക്ക് നീണ്ടു. ഒരു നിമിഷം എന്റെയുള്ളില്‍ ഒരു മിന്നലുണര്‍ന്നു.

വെറുപ്പോ പകയോ ഒന്നുമല്ല ആ കണ്ണില്‍..പക്ഷേ എതിരിട്ടു നില്ക്കാനാവാത്ത തരത്തില്‍ എന്തോ ഒരു തീക്ഷ്ണത,..വാള്‍മുനയുടെ തിളക്കം പോലെ…!
പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ ഉള്ളിലൊരു ഭയത്തിന്റെ കിടിലം ചേക്കേറിയിരിക്കുന്നു.

അടുത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകളും എന്നിലേക്ക് നീളുന്നത് കണ്ടു. രണ്ടുപേര്‍ക്കും എന്നേക്കാള്‍ പ്രായമുണ്ട്. അച്ഛന്റെ മക്കളാവാം.

അച്ഛന്റെ മക്കള്‍..!!

ആദ്യമായി ഉള്ളിലൊരു നീറ്റലുണര്‍ന്നു. ഒരു കാര്യവുമില്ലെങ്കിലും രണ്ടു പെങ്ങന്മാരെ കൂടെ തന്നിട്ടുണ്ട് ഈ കിടക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍..!

അവിടങ്ങനെ നില്‍ക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഏതോ ഒരു പ്രേരണയാല്‍ തിരിച്ചു നടന്നു.

“അടക്കിനു നില്‍ക്കണ്ടേ..??”

കാറിലേക്ക് കയറാന്‍ നേരം കൂട്ടുവന്നവരില്‍ ഒരാള്‍ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു.

“പോകാം..!”

ഒറ്റ വാക്കില്‍ മറുപടി കൊടുത്ത് ഞാന്‍ സീറ്റിലേക്ക് മലര്‍ന്നു.

ദിവസങ്ങള്‍ റോക്കറ്റ് വേഗത്തില്‍ കടന്നു പോയി. എക്സാം അതിനേക്കാള്‍ വേഗത്തിലും..!

പഠിക്കാന്‍ വലിയ മിടുക്കനൊന്നുമല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വേവലാതിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇനിയിപ്പോ ജയിച്ചാലും തോറ്റാലും ഒരേപോലെയാണ്.!

അച്ഛന്റെ മരണമൊക്കെ ഒരു ഇമ്പാക്ടും ഉണ്ടാക്കാതെ കടന്നുപോയെങ്കിലും മാസ്കിനുള്ളില്‍ മൂടപ്പെട്ട ആ മൂന്നു മുഖങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് കണ്ടാല്‍ ആ മുഖങ്ങളൊക്കെ തിരിച്ചറിയുമോ എന്നറിയില്ല…എങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ കൂടെ ഒന്ന് കാണാന്‍ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു തരിമ്പ്‌ മോഹം നാമ്പെടുക്കാറുണ്ട്.

മനസ്സ് കൊണ്ടെങ്കിലും ബന്ധുക്കളെന്ന് പറയാന്‍ ആകെ ബാക്കിയുള്ളവരല്ലേ..! അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ വെറുപ്പ്‌ കാണിക്കാന്‍ അവരൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ. തെറ്റ് ചെയ്തത് അച്ഛനും അമ്മയുമാണ്…അവരതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുക മാത്രമല്ലേ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ.

“ഇനിയെന്താ പരിപാടി..?”
സെന്റോഫ് കോപ്രായങ്ങളില്‍ വലിയ താല്പര്യമില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ ഓരോ ഷേക്ക്‌ കഴിച്ച് വെടി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ പ്രണവിന്റെ വായില്‍ നിന്നും ആ വലിയ ചോദ്യം തെന്നി വീണു.