ജീവിതം നദി പോലെ 17

Jeevitham Nadipole Part 17 | Author : Dr.Wanderlust

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

അതായത് ഐഷു.. അവളുടെ ആ പൂറിൽ ഇനി വേറൊരു 👍🏻കുണ്ണ കേറരുത്. അവളെയും എനിക്ക് ഇത് പോലെ ജീവിതം മുഴുവനും വേണം. എന്റെ പിള്ളേരെ അവള് പെറ്റാൽ മതി.. എന്റെ മനസ്സിൽ വേറെ ക്രൂരമായ പദ്ധതി കൾ വിരിഞ്ഞു തുടങ്ങി..

ഞാൻ വണ്ടി തിരിച്ചു. വീണ്ടും അക്കച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി. പുറത്തിറങ്ങി ഉള്ളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയ പദ്ധതികളൊന്നും പൂർണ്ണമായും ഇല്ലായിരുന്നു. ഐഷുവിനെ ഒന്ന്‌ സോപ്പിട്ടു അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇത്തിരി വിഷം കൂടി കുത്തിക്കേറ്റണം, അത്ര തന്നെ.

അധികാരത്തോടെ, വാതിൽ തുറന്നു ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് കേറി, അല്ലെങ്കിലും എനിക്കിവിടെ ആരോട് അനുവാദം ചോദിക്കാൻ.

എല്ലാവരും റൂമിൽ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. റൂമിലേക്ക് കേറിയപ്പോൾ അക്കച്ചി ബെഡ്ഡിൽ തന്നെ തുണിയില്ലാതെ തളർന്നു കിടക്കുന്നു. ഐഷു അത് പോലെ തന്നെ ആ ബെഡിന്റെ മൂലയ്ക്ക് ഒരിടത്തുണ്ട്. അസീന മാത്രം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

പെട്ടെന്നു കണ്ട ആ കാഴ്ച എന്റെ മനസ്സിൽ കാമമുണർത്തുന്നതിനു പകരം എന്തോ അസ്വസ്ഥതകൾ നിറച്ചു.

അക്കച്ചിയുടെ തളർന്ന ശരീരം കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നത് നോക്കി ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത്, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളുടെ ഓർമകൾ പോലെ, ഒരുവിധ ശൂന്യത കലർന്ന ക്ഷീണം. ആ മിഴികൾ കണ്ണീർ ഉതിർത്തിട്ടുണ്ടോ?

“എന്താടാ തിരികെ വന്നത്?” അസീന അവളെ വിട്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, ആ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ചിരി.

എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു വിചിത്രമായ വികാരം തോന്നി—ഒരുഭാഗത്ത് അക്കച്ചിയെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ ഒരു തൃപ്തി, മറുഭാഗത്ത് എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ തോന്നൽ. പക്ഷേ, ഞാൻ അതിനെ തല്ക്കാലം അവഗണിച്ചു. എന്റെ പദ്ധതികൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകണമെങ്കിൽ, ഇത്തരം വികാരങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ സ്ഥാനമില്ല.

“ഡാ അജൂ, നിന്റെ പ്ലാൻ എന്താ ഇനി? എന്തേ പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് തിരികെ വന്നത്?” അസീന എന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് നിന്ന് ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കുസൃതി ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സും, മിഴിയും അപ്പോഴേക്കും ഐഷുവിലേക്ക് പോയിരുന്നു.

ഐഷു, കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരിക്കുന്നു, അമ്മയെ—അക്കച്ചിയെ—നോക്കുന്നുണ്ട്. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്താണ്? പക? പുച്ഛം? അതോ, ഒരു മകൾക്ക് മാത്രം അനുഭവപ്പെടുന്ന വേദനയോ? ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ മുഖം വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അവൾ എന്റെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ മുഖം തിരിച്ചു.

“നിന്റെ അമ്മി ഇനി ഒന്ന് റസ്റ്റ് ചെയ്യട്ടെ,” ഞാൻ ഐഷുവിനോട് പറഞ്ഞു, ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കനിവ് വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവണോ? വാ, നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് പോവാം.”ഐഷു എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.

“എനിക്ക് എങ്ങും പോകണ്ട. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കും.” അവളുടെ ശബ്ദം തണുത്തതായിരുന്നു, എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു സ്വരം. എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ആശങ്ക തോന്നി. ഐഷു എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതിപ്പോകുമോ? അവളെ എന്റെ കൂടെ നിർത്തണമെങ്കിൽ, ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കണം.

“ഓക്കേ, നിന്റെ ഇഷ്ടം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു, അവളെ നിർബന്ധിക്കേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

“ഞാൻ അപ്പോൾ അസീനയുമായി ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് പോവാണ്. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വേണോ?”

“ഒന്നും വേണ്ട,” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ അക്കച്ഛിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.

ഞാൻ അസീനയെ നോക്കി, അവൾ എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സ് ഐഷുവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു.

അവളെ എന്റെ കൂടെ നിർത്തണം. എന്റെ പിള്ളേർക്ക് അവൾ അമ്മയാവണം. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വായിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതെന്റെ പദ്ധതികൾക്ക് ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.