അർദ്ധപ്രാണസഖി 2

Ardhapranasakhi Part 2 | Author : Lee Child

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ചിന്തകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അമ്മ പ്രഭാതഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ഏതോ പഴയ മലയാളം പ്രണയഗാനം മൂളി അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷവതിയായാണ് അമ്മയെ കണ്ടത്.

പാലപ്പൂവേ നിൻ തിരുമംഗല്യം…

പതിവായി തരും ഒരു പൂ നൈവേദ്യം…

ആരും കാണാതൊരു നാൾ വരും…

ആലോലം ആലോലം ആടി വരും…”

​ആ വരികളിലെ ‘ആരും കാണാതൊരു നാൾ വരും’ എന്ന ഭാഗം എത്തുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവം വിരിഞ്ഞു.

​”അമ്മ ഇന്ന് നല്ല മൂഡിലാണല്ലോ… ആ വേദനയൊക്കെ എങ്ങനെയുണ്ട്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​അമ്മ പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു, “ഓ മോനേ… അതൊക്കെ മാറി. ഞാൻ അതിനുള്ള മരുന്നുകൾ കൃത്യമായി കഴിച്ചു.”

​എന്തോ ഓർത്തെന്നപോലെ അമ്മയുടെ മുഖം അല്പം ചുവന്നുതുടുത്തു.

​ഞാൻ പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് വേണമെങ്കിൽ വേറെ ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടറെ പോയി കാണാം അമ്മേ…”

​അമ്മ ഉടനെ തിരുത്തി, “അയ്യോ വേണ്ട ദേവൂട്ടാ, ഈ ഡോക്ടറാണ് എനിക്ക് കംഫർട്ടബിൾ. എനിക്ക് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ചികിത്സ തന്നെ തുടർന്നാൽ മതി…”

​പ്രഭാതഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു, “ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് പുറത്തുനിന്നാണ് ഭക്ഷണം, വിശ്വസാർ കൂടെയുണ്ടാകും.”

അന്ന് രാത്രി, പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു അമ്മ. വിശ്വനാഥ് സാറിന്റെ വസ്ത്രത്തിന് ഇണങ്ങുന്ന രീതിയിലുള്ള വസ്ത്രധാരണമായിരുന്നു അത്.

വിശ്വനാഥ് നേവി ബ്ലൂ കളറിലുള്ള ഒരു കാഷ്വൽ ലിനൻ ഷർട്ടും മുണ്ടുമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. അമ്മയാകട്ടെ, അതേ നേവി ബ്ലൂ ഷേഡിലുള്ള ബോർഡറുള്ള ഒരു ഓഫ്-വൈറ്റ് കേരള സാരിയാണ് ഉടുത്തിരുന്നത്. അവരുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലെ ആ സാമ്യം ഒരു ഔദ്യോഗിക ബന്ധത്തിനപ്പുറം മറ്റെന്തോ ഒന്ന് വിളിച്ചോതുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു പ്രശസ്തമായ റെസ്റ്റോറന്റിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ വിശ്വനാഥ് എന്നോട് പഠനത്തെക്കുറിച്ചും രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും വളരെ സൗഹൃദപരമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

​പിന്നെ സംസാരം കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചായി.

​വിശ്വനാഥ്: “ദേവൂട്ടാ, നിന്നെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ എന്താ വിളിക്കാറുള്ളത്?”

​ഞാൻ: “ദേവാ എന്ന് വിളിക്കും…”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ശരിയാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ ചിലരൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്നെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ സഹായം ചെയ്താൽ പോലും അവർക്ക് ഞാൻ സാറാണ്.”

​അമ്മ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അതിനിപ്പോ എന്താ വിശ്വസാർ? നിങ്ങൾ അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനമല്ലേ അത്?”

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി. “എന്ത് സാർ? ശാലിനി നീ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ‘വിശ്വസ്തയായ’ സുഹൃത്തല്ലേ?”

​അമ്മ പതുക്കെ തിരുത്തി: “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അസിസ്റ്റന്റാണ് സാർ.”

​വിശ്വനാഥ്: “ഓ പ്ലീസ്… അത് ഓഫീസിൽ മാത്രം. വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ നീ എന്റെ സുഹൃത്താണ്, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നീ ഒരു മകളെപ്പോലെയുമാണ്.”

​ഞാൻ അത് കേട്ട് . “മകളോ?”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് വിക്കി: “അല്ല… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, മകളെപ്പോലെയാണെന്ന്… ഒരു സ്ഥാനം പറഞ്ഞതാണ്.”

​അമ്മ എന്നിട്ടും വിട്ടില്ല: “പക്ഷേ, എങ്കിലും…”

​വിശ്വനാഥ് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ദേവാ, നീ എന്ത് പറയുന്നു? നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ പേരെടുത്ത് വിളിച്ചൂടെ?”

​ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു: “അത് പിന്നെ… വിശ്വസാർ എന്റെ അമ്മയെക്കാൾ മുതിർന്ന ആളല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ പേര് വിളിക്കുന്നത്?”

​അത് കേട്ട് അമ്മയും വിശ്വനാഥും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. പിന്നെ വിശ്വനാഥ് ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിരിക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖം അപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അമ്മ കൈകൾ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.