കാലചക്രം

[ ടൈം ട്രാവൽ സ്റ്റോറി ]

[ സിനിമാക്കാരൻ ]

note for readers –  ” വേണേൽ വായിക്കുക.. ലൈക് ഇടണമെന്നോ.. കമന്റ് ഇടണമെന്നോ.. ഒരു നിർബന്ധവും ഇല്ല ”

തിരുവനന്തപുരത്തെ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ പഴയ, പൊടിപിടിച്ച കാറ്റലോഗ് മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അഭിരാം എന്ന അഭി. ആർക്കിയോളജി അവസാന വർഷ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥിയാണ് അവൻ. സംഘകാലഘട്ടത്തിലെയും പണ്ടത്തെ തമിഴ് രാജവംശങ്ങളുടെയും അപൂർവ്വമായ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള റിസർച്ച് നടത്തുന്നതിനിടയിലാണ് അവൻ ആ പഴയ താളിയോല ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പരിഭാഷയിൽ എത്തിപ്പെടുന്നത്.

പഴയ തഞ്ചാവൂർ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തെ ഒരു രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്. ‘കാലാഴി’ എന്ന് തമിഴിൽ വിളിക്കുന്ന, കാലത്തെ പോലും നിയന്ത്രിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു പ്രാചീന മോതിരം! ആയിരത്തിലധികം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചോള-പാണ്ഡ്യ യുദ്ധങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾ മാറ്റാൻ ഈ മോതിരം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന ആ മോതിരത്തിന്റെ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ അഭിയുടെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി.

“ഇത്… ഇതെങ്ങനെ സാദ്ധ്യമാകും?” അവൻ തനിയെ പിറുപിറുത്തു.

അഷ്ടകോണുകളുള്ള, നടുവിൽ കറുത്ത തിളക്കമുള്ള ഒരു അപൂർവ്വ കല്ലും ചുറ്റും തമിഴ് പ്രാചീന ലിപികളും കൊത്തിവെച്ച ആ മോതിരത്തിന്റെ ഡിസൈൻ അഭിക്ക് വളരെയധികം പരിചയമുള്ളതായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ തന്റെ പഴയ വടക്കേടത്ത് തറവാട്ടിൽ വെച്ച് ഏതോ പൂട്ടിവെച്ച ആഭരണച്ചെപ്പിന്റെ പുറത്ത് അവൻ ഈ സമാനമായ മുദ്ര കണ്ടിട്ടുണ്ട്!

“അപ്പോൾ ആ കഥകളൊക്കെ സത്യമായിരുന്നോ? ആ മോതിരം ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ തറവാട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടോ?”

മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ അഭി നിന്നില്ല. പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും ആ മോതിരത്തിന്റെ ഡ്രോയിംഗ് ഉള്ള പേജിന്റെ HD പ്രിന്റൗട്ട് എടുത്ത് അവൻ തന്റെ ബാക്ക്പാക്കിലേക്ക് തള്ളി വെച്ചു. കോളേജിൽ നിന്ന് നേരെ അവൻ വണ്ടിവിട്ടത് തൃശ്ശൂരിലുള്ള തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്കായിരുന്നു. നാട്ടിലെത്തിയതും അവൻ നേരെ പോയത് തറവാടിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്ന പഴയ കാര്യസ്ഥൻ ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ അടുത്തേക്കാണ്. അമ്പത് കൊല്ലത്തിലധികമായി പൂട്ടിക്കിടക്കുന്ന, കാടുകയറിയ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഭീമൻ പിച്ചള താക്കോൽക്കൂട്ടം ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ കൈയ്യിലാണ്.

“എന്താ കുഞ്ഞേ ഈ പാതിരാത്രിയോട് അടുക്കുമ്പോൾ തറവാട്ടിലേക്ക്? അങ്ങോട്ട് പോകണ്ട കുട്ടാ, ആ വീട് പൂട്ടിയിട്ടിട്ട് അമ്പതു വർഷത്തോളമായി. മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത ഇടമാണ്. അവിടെ നിറയെ പാമ്പും വിഷജന്തുക്കളുമാണ്,” താക്കോൽ ചോദിച്ച അഭിയോട് ഉണ്ണിയേട്ടൻ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് എന്റെ റിസർച്ചിന്റെ ഭാഗമായി അവിടെനിന്ന് ഒരു പഴയ സാധനം തപ്പിയെടുക്കാനുണ്ട് ഉണ്ണിയേട്ടാ. ഞാൻ വേഗം നോക്കിയിട്ട് ഇറങ്ങിക്കോളാം. താക്കോൽ തന്നേക്കൂ,” അഭി നിർബന്ധിച്ചു.

അഭിയുടെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ ഉണ്ണിയേട്ടന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. കയ്യിൽ ഒരു വലിയ ടോർച്ചും പിടിച്ച് അവൻ ആ കൂറ്റൻ തറവാടിന്റെ മുന്നിലെത്തി. കാടുപിടിച്ച പറമ്പും, പായൽ പിടിച്ച കൽത്തൂണുകളും, ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ അന്തരീക്ഷവും ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അവൻ

ആ കനത്ത മരവാതിലിലെ പൂട്ട് തുറന്നു. ദ്രവിച്ച വാതിൽ “കീർ…” എന്ന ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ തുറക്കപ്പെട്ടു.

അകത്ത് കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടും പൊടിയുടെ കനത്ത മണവും. വലിയ ചിലന്തിവലകൾ തട്ടി മാറ്റി അവൻ ഓരോ മുറിയായി തിരയാൻ തുടങ്ങി. വടക്കിനി, കിഴക്കിനി, പഴയ നെല്ലറ, തട്ടിൻപുറം… എവിടെയും ആ മോതിരം കണ്ടില്ല. മൂന്ന് മണിക്കൂറോളം തപ്പി അവൻ ആകെ തളർന്നു.

“ഛെ! എന്റെ തോന്നൽ തെറ്റിയതാണോ? ഇനിയിപ്പോൾ എവിടെയാ നോക്കാനുള്ളത്?” അവൻ നിരാശയോടെ ആലോചിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ നടുമുറ്റത്തിനപ്പുറത്തുള്ള പഴയ പൂജാമുറിയിലേക്ക് വീണത്. തറവാട്ടിലെ മറ്റു മുറികളെ അപേക്ഷിച്ച് പൂജാമുറിയിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തതയും, നേരിയ കർപ്പൂരമണവും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പൂജാമുറിയുടെ കനത്ത വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു. അതിനുള്ളിലെ മരത്തിന്റെ ചെറിയ പീഠത്തിൽ പണ്ടത്തെ നിലവിളക്കുകളും പഴയ വിഗ്രഹങ്ങളും നിരന്നിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.