അഭി നിലവിളക്കിന് പിറകിലെ ചെറിയ മര അലമാര തപ്പി. അതിനുള്ളിൽ, കട്ടിപ്പൂട്ടിട്ട ഒരു ചെറിയ ചന്ദനപ്പട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അടുത്ത് കണ്ട ഒരു ഇരുമ്പ് തണ്ടുപയോഗിച്ച് ആ പൂട്ട് ബലമായി തല്ലിപ്പൊളിച്ചു.
പെട്ടി തുറന്നതും അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു!
ചുവന്ന പട്ടിന്റെ മുകളിൽ തിളങ്ങിക്കൊണ്ട് ആ മോതിരം ഇരിക്കുന്നു! കാലങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും അതിന്റെ തിളക്കത്തിന് ഒരു കോട്ടവും തട്ടിയിരുന്നില്ല. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ മോതിരം പുറത്തെടുത്തു. എന്നിട്ട് തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ആ പ്രിന്റൗട്ട് പേപ്പർ പുറത്തെടുത്തു. മോതിരത്തിലെ അഷ്ടകോണുകളും, നടുവിലെ അപൂർവ്വ കല്ലും, അതിൽ കൊത്തിവെച്ച പ്രാചീന തമിഴ് ലിപികളും… രണ്ടും നൂറു ശതമാനം ഒന്ന് തന്നെ! ഒരു തെറ്റുമില്ല!
“ദൈവമേ… അപ്പോൾ ഇതൊക്കെ സത്യമാണ്! ഇത് വെറുമൊരു മോതിരമല്ല… ടൈമുമായി ബന്ധമുള്ള എന്തോ ഒന്നാണ്!”
അഭിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പടപടാ എന്ന് കൊട്ടിക്കയറി. ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ കൗതുകവും ഭയവും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേപോലെ അലതല്ലി. അത് വിരലിൽ ഇട്ടാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? ആ ചിന്ത അവന്റെ ബുദ്ധിയെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അവൻ ആ കനത്ത മോതിരം തന്റെ വലതുകൈയിലെ വിരലിലേക്ക് മെല്ലെ കയറ്റി…
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം!
ആ മോതിരത്തിലെ കറുത്ത കല്ലിൽ നിന്ന് ഭീകരമായ ഒരു വെള്ള വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു! പൂജാമുറി മുഴുവൻ ആ വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങി. വായുവിൽ ഒരു മുഴക്കം ഉണ്ടായി. അഭിയുടെ തലച്ചോറിലൂടെ ആയിരം വോൾട്ട് മിന്നൽ പിണർ കടന്നുപോയതുപോലെ അവന് തോന്നി. കണ്ണ് ചിമ്മാൻ പോലും സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുൻപ്, അഭിയുടെ കാഴ്ച്ച മങ്ങി… അവൻ ബോധരഹിതനായി ആ തണുത്ത തറയിലേക്ക് നിലംപതിച്ചു.
————-
അഭിയ്ക്ക് ബോധം തിരികെ വന്ന് കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ കണ്പോളകൾക്ക് വലിയ ഭാരം തോന്നി. തലകറക്കം വിട്ടുമാറാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ നിലത്തുതന്നെ
കിടന്നു. താൻ തറവാട്ടിലെ തണുത്ത പൂജാമുറിയുടെ തറയിലാണ് കിടക്കുന്നത് എന്നാണ് അവൻ ആദ്യം വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ… മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയത് കാട്ടുപൂക്കളുടെയും, നനഞ്ഞ മണ്ണങ്ങിന്റെയും, ആഴക്കടലിലെ ഉപ്പുരസമുള്ള കാറ്റിന്റെയും രൂക്ഷമായ മണമായിരുന്നു!
“ഇതെവിടെയാ…?”
അഭി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ വട്ടത്തിൽ തുറന്നു. തലയ്ക്ക് മുകളിൽ വെയിൽ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന കൂറ്റൻ കാട്ടുവൃക്ഷങ്ങൾ! വള്ളിച്ചെടികൾ പടർന്നുകയറിയ പടുകൂറ്റൻ മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേരിയ വെളിച്ചം താഴേക്ക് പതിക്കുന്നുണ്ട്. പൈൻ മരങ്ങളുടെയും ആൽമരങ്ങളുടെയും മുകളിലൂടെ പക്ഷികളുടെ വിചിത്രമായ ശബ്ദങ്ങൾ. ദൂരെ നിന്ന് തല്ലിയലയ്ക്കുന്ന സമുദ്രത്തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പൽ അവന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
അഭി ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. താൻ പൂജാമുറിയിലല്ല, ഏതോ വനത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്! അവൻ തന്റെ ശരീരത്തേക്ക് നോക്കി. നീല ജീൻസും കറുത്ത ടീഷർട്ടും കാലിലെ സ്നീക്കേഴ്സും ഒക്കെ അതുപോലെയുണ്ട്. പക്ഷെ ജീൻസിൽ അവിടെയും ഇവിടെയും ചെളി പുരണ്ടിട്ടുണ്ട്.
“എന്താ സംഭവിച്ചത്? ഞാൻ എവിടെയാ എത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?”
അവൻ കാടിന്റെ വശങ്ങളിലൂടെ പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പത്തടിയോളം മുന്നോട്ട് വെച്ചപ്പോൾ കാട്ടുപാതയുടെ താഴെ താഴ്വരയിൽ ഒരു മനുഷ്യക്കൂട്ടത്തെ അവൻ കണ്ടു. മരപ്പൊന്തകൾക്കിടയിലൂടെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കിയ അഭിയുടെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. താഴെ, ഈറ്റില്ലങ്ങളും വൈക്കോൽ മേഞ്ഞ ചെറു കുടിലുകളും. അവിടെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ വേഷവിധാനം കണ്ട് അഭിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. ആണുങ്ങൾ അരയിൽ കട്ടി കുറഞ്ഞ കച്ചി മാത്രം ചുറ്റി, തലയിൽ മുടി നീട്ടി വളർത്തി കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു. കഴുത്തിൽ മൃഗങ്ങളുടെ പല്ലുകളും ചിപ്പികളും കോർത്ത മാലകൾ. പെണ്ണുങ്ങൾ പരുക്കൻ തുണികൾ ശരീരത്തിൽ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. കയ്യിൽ ഈറ്റ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കുട്ടകളും മരക്കഷണങ്ങളും. ഒരു ചരിത്ര വിദ്യാർത്ഥിയായതുകൊണ്ട് അഭിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.